Preview: Mistfall Hunter - Jacht naar volle potentie komt dichtbij

De tijd is weer aangebroken voor een nieuwe extraction-game. Dit genre zit de laatste jaren in een stroomversnelling, maar toch probeert Mistfall Hunter zich los te wrikken van de bekende formule om een unieke ervaring neer te zetten. Geen moderne soldaten met automatische geweren, maar een duistere fantasywereld vol mythische wezens, vervallen ruïnes en een conflict dat voortkomt uit een oorlog tussen goden. Als herboren Gylden Hunter trok ik de afgelopen week de open bèta in. Ik vocht tegen enge monsters en ander geteisem dat net als ik op zoek was naar het kostbare Gyldenblod, de overblijfselen van gevallen goden die de sleutel vormen om deze corrupte wereld te genezen. In die chaos probeerde ik een eerste indruk te krijgen van wat Mistfall Hunter te bieden heeft.



Uitgebreide systemen botsen met de combat

Tijdens de open bèta kregen spelers de keuze uit zes verschillende classes, elk met hun eigen speelstijl. Zo is er de zwaargepantserde Mercenary die vertrouwt op zwaarden, hamers en schilden, terwijl de Seer gebruikmaakt van duistere magie. De Blackarrow schakelt vijanden uit met pijl en boog en de Shadowstrix zet zijn zinnen op een snelle, sluipende kill. Hier zie je al een heleboel variatie terugkomen, en dat is nog niet eens het volledige aanbod. Er is voor iedere speelstijl iets wils. En als je toch niet helemaal tevreden bent met je keuze, kun je er later zelfs voor kiezen om van class te veranderen. De vrijheid is groot in Mistfall Hunter, en dit idee vloeit ook door naar de character creator. Je kunt tot in de kleinste details je personage aanpassen, zelfs de plaatsing van pukkeltjes op het gezicht zijn niet teveel gevraagd.

Elke class beschikt over een eigen levelsysteem waarmee je nieuwe moves en talenten kunt vrijspelen. De talenten bieden allerlei voordelen, zoals aanvallen die minder stamina verbruiken of vaardigheden die vijanden vertragen nadat je ze hebt vastgegrepen. Deze levelsystemen bieden voldoende ruimte om te experimenteren met verschillende builds en speelstijlen wat de gameplay een dynamische twist geeft. Naast deze mechanics heb je een ruim aanbod aan wapens, met een gevechtssysteem dat sterk leunt op de stamina-gedreven melee combat in Soulslike-stijl. Op papier klinkt dat veelbelovend, maar in de praktijk weet de combat mij nog niet volledig te overtuigen. Hoewel er genoeg variatie in zit, voelen gevechten vaak wat traag en missen aanvallen de impact die je van een dark-fantasygame zonder geweren zou verwachten. Ook is het gebrek aan een lock-on en sprint-functie een grote domper waar ik maar niet aan kon wennen. Vooral groepsgevechten tegen andere spelers ontaarden regelmatig in een chaotische button-mash, terwijl de aanwezige skills juist uitnodigen tot een meer strategische aanpak als team. Een gemiste kans, want de potentie is er.

Een beklemmend sfeertje

Mistfall Hunter probeert zijn eigen draai te geven aan het extraction-genre door middel van een aantal unieke mechanics. Word je gedood door een monster, dan krijg je een tweede kans en kun je terugkeren naar je lichaam om jezelf weer tot leven te wekken. Daarnaast kun je de gevonden loot inzetten om je kamp te upgraden, wat de loot die je normaal zou laten liggen extra waardevol maakt. Ook het extraction-systeem wijkt af van wat je normaal zou verwachten. Om een map te verlaten moet je eerst een Woodling oproepen. Voordat je dit kunt doen moet je hem eerst vinden, want hij spawnt op een random locatie. Pas als je hem hebt gevonden en met de vloer gelijkgemaakt, wordt het tijd om de bel te rinkelen om een portaal naar de thuiswereld te spawnen. Dit zijn best wat stappen om uiteindelijk je loot veilig te kunnen stellen, wat voor een boel extra spanning zorgt. Het kost uiteindelijk redelijk wat tijd om de map uit te komen en iedere speler is direct op de hoogte van waar je mee bezig bent.

De constante dreiging staat centraal in Mistfall Hunter. In teams van drie trek je eropuit om monsters te verslaan, waardevolle loot te verzamelen en bazen de nek om te draaien, maar tegelijkertijd loert het gevaar van andere spelers constant om de hoek. Het ene moment ben je druk bezig om een kist leeg te roven, het andere moment word je van achteren aangevallen door een vijandig team. Het is daarom van groot belang dat je continu alert blijft en goed luistert naar de geluiden in je omgeving. De map die in de open bèta beschikbaar was, Hallowgrove, is van redelijke omvang, maar biedt tegelijkertijd compacte gebieden en smalle doorgangen waardoor je gemakkelijk andere teams tegen het lijf kunt lopen.

Daag me uit dan!

Hallowgrove is een procedureel gegenereerde map, dus geen match is hetzelfde. Wel zie je dat het gebied gekenmerkt wordt door de combinatie van open stukken met nauwe locaties, waardoor de adrenaline lekker hoog blijft en spelers regelmatig met elkaar in aanraking komen. Dit is ook van belang, gezien de competitieve aard van de game. Seizoensgebonden leaderboards houden de statistieken bij zoals player kills, monster kills en wealth, waardoor er altijd iets is om voor te strijden. Welke beloning daar uiteindelijk tegenover staat is nog niet duidelijk, maar het onderstreept dat Mistfall Hunter mikt op de gedreven, competitieve spelers die zichzelf continu willen uitdagen.

De naam doet het al vermoeden, maar Mistfall Hunter ademt een sterke FromSoftware-sfeer. De mythische wezens, de manier waarop het verhaal verteld wordt en de omgevingen lijken sterk geïnspireerd door de stijl van bijvoorbeeld Elden Ring. Dat is zeker geen negatieve opvatting, als liefhebber van de FromSoftware-games voel ik me juist aangetrokken tot deze duistere, onheilspellende setting. Je ziet die invloed terug in ieder aspect van de game, van de world-building tot de loot die je kunt verzamelen. De wapens en gear zijn niet alleen functioneel, maar dragen ook bij aan dit herkenbare gevoel van ontdekking uit mijn Dark Souls-tijdperk. Dat maakt het vinden van nieuwe uitrusting des te leuker. De lootverdeling voelt daarbij redelijk gebalanceerd. De beste items vind je vaak op belangrijke POI's, zoals miniboss-gebieden of locaties met een Mist Lord, waar de dreiging dan ook op zijn hoogtepunt is. Het overwinnen van zulke gebieden levert vaak legendarische gear op met krachtige passieve bonussen, of juist ongeïdentificeerde items die later verrassend waardevol blijken te zijn. Één tip: stop je meest kostbare item direct in je safe pocket.

Een wereld die indruk maakt

Audiovisueel heeft Mistfall Hunter zijn zaakjes grotendeels op orde. De graphics zien er scherp uit en de performance was redelijk stabiel. De assets zijn van prima kwaliteit, al doet de game, vooral door de UI, soms denken aan een mobile game die zijn weg naar pc heeft gevonden. Het is lastig om precies te benoemen waar dat gevoel vandaan komt, maar zodra je er doorheen kijkt, blijft er visueel een interessante en sfeervolle game over. Op technisch vlak zijn er weinig problemen naar voren gekomen. Ik heb naast de geregelde netwerkproblemen geen enkele bug gezien, wat erop wijst dat de game de technische tests goed heeft doorstaan.

Wat mij vooral deed verrassen, is de aanwezigheid van sterke voice-acting. De NPC's die je tegenkomt hebben een herkenbare en passende stem die goed aansluit bij hun persoonlijkheid. Dat geeft de wereld zóveel meer karakter, en maakt de dialogen een stuk levendiger en immersiever. Ik moet toegeven dat ik dit van tevoren niet had verwacht. Mijn verwachtingen voor titels zoals deze zijn vaak niet zo hoog. Het is daarom ook interessant om te zien dat stemmen van talenten zoals Neil Newbon van Baldur's Gate 3 terug te horen zijn, waardoor ik de game net wat serieuzer kan nemen.

Voorlopig oordeel van Joey Visser

Mijn gevoel over Mistfall Hunter bevindt zich momenteel in twee kampen. Aan de ene kant zie ik een game met opvallend veel ambitie en een duidelijke eigen identiteit binnen het extraction-genre. De combinatie van uiteenlopende classes, een uitgebreid progressiesysteem, interessante loot en de mogelijkheid om je kamp verder uit te bouwen, geven de game genoeg diepgang waardoor spelers blijven terugkomen. Daarnaast zorgt de duistere Elden Ring-achtige fantasywereld, sterke voice-acting en de constante spanning voor een spannende sfeer die blijft hangen. De basis is voor het overgrote deel op orde en maakt mij erg nieuwsgierig naar de uiteindelijke release.

Aan de andere kant blijft de combat op dit moment de zwakke schakel in dit alles. Gevechten missen impact, tempo en precisie, waardoor de actie minder overtuigend aanvoelt dan de systemen eromheen. Juist omdat dit soort kernmechanieken kloppend moeten zijn om de rest tot zijn recht te laten komen, is dit een groot aandachtspunt. Als dit onderdeel richting release nog flink wordt verbeterd, kan Mistfall Hunter zomaar uitgroeien tot een heel interessante naam binnen het extraction-genre. Zonder die verbetering blijft het vooral een game die op veel vlakken slaagt, maar zijn potentie niet volledig weet te benutten.