Ter verdediging van de tijdsdruk in games

De reveal van The Blood of Dawnwalker werd met liefde ontvangen en ook tijdens de Game Over Podcast kwam de actie-RPG aan bod. Ik zat gezellig te kletsen met Patrick en Rudy, maar ergens in het gesprek ging het gruwelijk mis. Er gebeurde iets ronduit verschrikkelijks: we waren het niet met elkaar eens. De heren gaven aan dat ze niet zaten te wachten op de tijd-mechanics in de aanstaande RPG, terwijl ik maar al te blij werd van de mogelijkheden die het bood. Ik schudde snel wat voorbeelden uit m'n mouw, maar ik kreeg het duo niet overtuigd over de tijd-mechanics en ik werd al snel bestempeld als een 'try-hard'. Daar zit overigens een kern van waarheid in, maar ik begon toch te denken. Wat zijn nou die toffe tijd-mechanics in gaming, waardoor je tijdsdruk kan zien als een positief iets?

Voor de goede orde: ik heb het over specifieke tijdsdruk. Het tijd-element werd natuurlijk oorspronkelijk geïntroduceerd tijdens de dagen van de arcadehallen en muntjeslurpers. Een aftellende klok tijdens je potje gamen. Deze mechanics werden nooit in het leven geroepen omdat het 'goed voor de spelers' zou zijn. Nee, men wilde gewoon zo vaak mogelijk een game over-scherm zien, zodat ze meer centjes uit je zakken konden kloppen. Kijk, daar werd en wordt niemand blij van. Toch is er een bepaalde manier om tijdsdruk in te zetten voor een betere game-ervaring.

Qua narratief kan tijdsdruk een leidende motivatie zijn om door te drukken naar het einde. Het creëert urgentie en motiveert de spelers om dingen te gaan ondernemen. Een mooi voorbeeld hiervan is Majora's Mask. Deze game werd al tijdens de podcast genoemd en na wat research te hebben gedaan, snap ik dat men blij wordt van de tijd-mechanics in deze avonturengame. Je hebt welgeteld drie dagen tot de maan in de planeet stort en al het leven verwoest. Terwijl je de diverse dungeons doorloopt, cruciale items verzamelt en menig NPC ontmoet, raakt je tijd op en is het voorbij. Al die moeite voor niks.

Totdat je ziet dat je terug bent bij het begin. Je wordt teruggebracht net vóór het moment van de ramp, maar je behoudt de progressie. Met je nieuwe kennis en verzamelende items maak je steeds meer stappen, totdat je precies weet hoe je het einde van de wereld voorkomt. De tijdsdruk motiveert, maar straft niet af. Hetzelfde principe geldt in The Outer Wilds, waar elke 15 minuten de zon ontploft en jij met je ruimtescheepje dit moet zien te voorkomen. De tijd zorgt voor een bepaald realisme in de dreiging die je te wachten staat, waardoor het makkelijker is jezelf te verliezen in de wereld.

Wanneer de tijd het verhaal niet vooruit helpt, is de schaarste van beschikbare secondes ook een effectief middel. We hadden het net al over de arcadegames, waar je zestig seconden hebt om een level uit te spelen, maar wanneer je dit kleiner aanpakt, is het gebaar nog veel groter. Denk maar aan Amnesia: The Bunker. In deze game bevind je je in een Eerste Wereldoorlog-bunker, waar een genadeloos monster je opjaagt. De middelen die kan gebruiken om een kans te maken, zijn beperkt: zo ook de brandstof die je vindt om de generator aan te slingeren. Je zet je horloge erop gelijk: je hebt een paar minuten licht om monster-loos de boel te verkennen. Juist omdat de pauze een eindtijd kent, is het gevoel enorm euforisch. Ja, totdat de duisternis wederkeert en het gegrom uit de muren komt. Dan is het weer janken.

Tot slot kan gelimiteerde tijd resulteren in beloningen. Je doet je werk goed, je hebt tijd over: geniet ervan. Het klinkt een beetje krom, ik weet het. Je zou juist moeten gamen in je vrije tijd en het moet dienen ter ontspanning. Ja, klopt als een bus, maar toch is het een mentaal trucje dat uitstekend werkt. Herinner je de uitstekende Dead Rising op de Xbox 360? Capcom liet je tekeer gaan in een winkelcentrum vol wandelende lijken, maar om de ervaring op te pimpen, hadden de quests deadlines. Wanneer protagonist Frank 'I've covered wars, you know' West niet tijdig z'n deadlines afkrijgt, dan kan hij fluiten naar z'n scoop. Zoals eerder vermeld motiveert dit de speler qua narratief om door te zetten, maar in het geval van Dead Rising werd je verder beloond als je alles op tijd afhebt. De volgende missie begint over twee uur, ga lekker naar de ballenbak in de tussentijd. Ontgrendel wat nieuwe outfits, knutsel een paar nieuwe wapens in elkaar. Het is een uitermate bevredigend proces en het werkt omdat het niet in je schoot wordt geworpen.

Dit zijn enkele succesverhalen in gaming, maar of The Blood of Dawnwalker hetzelfde lot tegemoet gaat, dat valt nog te bezien. Ik heb expres geen RPG's met tijd-mechanics benoemd, want het is een hele klus om deze gameplaysystemen sterk in te voeren wanneer een reactieve wereld en een grote backlog aan overlappende quests op je staan te wachten. Hoe dan ook, het wordt mega-interessant om te zien hoe Rebel Wolves dit gaat aanvliegen. Hoe zie jij het voor je? Kan je een beetje genieten van tijdsdruk in gaming of word je er helemaal nerveus van? Laat het ons vooral weten!