Echo Generation 2 review - Schone schijn

Mocht je houden van indiegames en jezelf bevinden in het XBOX en/of Game Pass-ecosysteem, dan is de kans groot dat je de naam Cococucumber wel eens voorbij hebt zien komen. Deze indie-dev staat bekend om diens voxel pixelart expertise en deze visueel rijke kennis wordt ingezet in verschillende game-ervaringen. Riverbond, Ravenlok en Echo Generation werden samen lieftallig de 'Cococucumber voxel trilogy' genoemd en daarom was het ook verrassend om Echo Generation 2 aangekondigd te zien worden. Als iemand die gematigd heeft genoten van de Cococucumber-games, werd ik in een nieuw avontuur gebonjourd; hopend op de beste titel van de gamemaker tot nu toe. Missie geslaagd? Lees snel verder!

Stranger Things have happened

Echo Generation 2 wordt omschreven als een 'sci-fi deckbuilding RPG odyssey', waarbij meerdere hoofdstukken de ruggengraat vormen van de verhalende ervaring. Je reist diverse dimensies af, speelt daar met verschillende crews door hun specifieke verhaallijnen en je brengt ze allemaal naar een centraal punt waar alles samenkomt. Het begint bij de 'normale planeet', waar je na de tutorial kennismaakt met Jack en zijn familie. Nadat een interdimensionaal portaal op hol slaat, wordt hij een oud leven in geforceerd waar hij liever nooit naar zou terugkeren, maar voor de veiligheid van zijn gezin moet hij wel. Wat volgt is een reis kriskras door alle buitenaardse settings.

Het blijft nooit leuk om te verkondigen, dus laat ik de pleister maar met één rits eraf rukken: het verhaal in Echo Generation 2 schiet echt tekort. Dit heeft diverse redenen. Om te beginnen schakel je constant tussen verschillende hoofdstukken met andere personages, waardoor het narratief nooit de tijd heeft om daadwerkelijk iets te doen ontwikkelen. Het voelt gehaast, ongepolijst en ronduit cliché. Het helpt daarbij niet dat de personages niet interessant zijn. Je wordt bedolven onder dialoog dat vrij amateuristisch in elkaar steekt. Je weet wel: personages die constant hardop uitleggen hoe ze zich voelen, om de haverklap flauwe grappen maken en drie zinnen te lang blijven hangen zonder iets daadwerkelijk toe te voegen aan het gesprek. Het is bijzonder taai om doorheen te komen en hoe verder je in het verhaal komt, des te groter wordt de realisatie dat het nergens heengaat.

Waar de originele Echo Generation erg deed denken aan de Netflix-serie Stranger Things, heeft de sequel juist weer inspiratie getrokken uit diverse bronnen. Een snufje Guardians of the Galaxy, een handjevol John Carpenter's The Thing en zelfs Bladerunner zou je kunnen scharen onder het inspiratiemateriaal. Fijn voor de variatie, maar hierdoor valt er met vlagen geen touw aan vast te knopen. Het is vaak onduidelijk wat Cococucumber precies probeert te bereiken met Echo Generation 2. De ene keer gaat het all-in op de horror met bloederige taferelen, de andere keer is het een absurde comedy en tussendoor wil het een actieverhaal in een cyberpunk-setting doorvoeren. Het voelt allemaal als los zand en zelfs na het half-way point van de game wanneer men het met elkaar probeert te verbinden, is het alsnog een collectie van aparte ideeën die tijd en investering missen. Er is in dit verhaal niks als speler zijnde om daadwerkelijk mee te binden.

RPG-lite, Card-heavy, Visuals-ultra

Goed, misschien kunnen we het nu over positievere zaken hebben. Yes, laten we vooral onze ogen goed de kost geven, want dat is een van de voordelen van de Cococucumber-games: ze zien er waanzinnig goed uit. Jazeker, de welbekende voxel pixelart keert in alle glorie terug en is beter dan ooit. De designs ogen spectaculair, de exotische kleuren spatten van je scherm af en de gedetailleerde omgevingen met sterk lichtgebruik zorgen voor een atmosferische bedoeling. Als je houdt van goede, maar ook bijzondere visuals, dan is Echo Generation 2 wellicht eentje om in de wishlist te zetten; puur voor de audiovisuele beleving.

Maar er is gelukkig ook nog gameplay aanwezig in deze deckbuilding RPG. De verschillende personages hebben verschillende systemen om mee te werken: een skill tree, badges en natuurlijk de kaarten. Vooral het laatstgenoemde kent de nodige variatie. Je krijgt al snel de vrijheid om je deck in te richten hoe jij dat wilt. Mocht je graag veel heals tot je beschikking hebben; ga je gang. Meer trek in ondersteunende moves met status-effecten? Jij maakt de beslissing. Echo Generation 2 doet er nooit moeilijk over; jij mag zelf bepalen hoe je te werk gaat en je vindt constant wel iets nieuws om te bekijken.

Je gaat de nodige opponenten moeten neerhalen om verder te komen. De turn-based combat is een groot onderdeel van Echo Generation 2. Het is vrij simpel: val aan en overleef. Cococucumber zorgt voor enige strategie, aangezien je idealiter een bepaald patroon eerst moet zien te doorbreken. Je kaarten hebben namelijk specifieke emblemen en aan de hand van deze figuren kun je de verdediging van je tegenstander doorbreken. Dit is niet noodzakelijk, maar maakt je leven wel een stukje makkelijker. De combat is absoluut niet diepgaand te noemen, maar vermakelijk genoeg om doorheen te gaan. Zeker omdat Cococucumber bij gebrek aan diepgaande mechanics in ieder geval bijzonder veel eindbazen en reguliere tegenstanders uit de hoge hoed weet te toveren. In combinatie met de uitstekende visuals is het nooit een straf om naar een nieuw design te gluren.

Vooral echo's hebben het niet voor het zeggen

Maar zelfs met de positieve punten opgesomd weet Echo Generation 2 niet volledig te overtuigen met diens gameplay-systemen. Ondanks de variatie en visuele uitspattingen kampt deze titel met een prangend probleem: het maakt simpelweg niet veel uit wat je doet. In de poging om de game redelijk casual te houden, valt daardoor de urgentie weg. Het is niet ongebruikelijk dat je tijdens een gevecht te maken krijgt met meerdere status-effecten. Denk aan gif die oplopende schade aanricht of elektriciteit waardoor je verdedigend minder sterk staat. Hierdoor zou je denken dat er veel diepgang te vinden is, maar niks is minder waar.

Het komt zelden voor dat je echt genoodzaakt bent om gebruik te maken van de synergiën die de game aanbiedt. Natuurlijk blijft het een fijne dopamine-levering wanneer je combinatie aan kaarten een extra effect met zich meebrengt, maar negen van de tien keer is het simpelweg de moeite niet waard. Ik probeerde meerdere builds in elkaar te knutselen en te experimenteren met de verschillende kaarten die Cococucumber in de aanbieding had, maar geen enkele strategie werkte beter dan simpelweg met bruut geweld zo snel mogelijk directe schade aanrichten. Af en toe een heal-kaartje spelen, maar voor de rest was het simpelweg damage pompen.

En dit drukt samen met de verhalende aspecten een negatieve stempel op Echo Generation 2. Een totaal waardige 'baby's first' RPG voor een casual 'niet denken maar doen' playthrough, maar mij bekruipt het gevoel dat Cococucumber zich vooral wil blijven focussen op de elementen die ze al onder de knie hebben, in plaats van dat ze ook daadwerkelijk stappen maken in de gebieden waar ze minder gevoel bij hebben. Als je hun vorige games hebt gespeeld, dan weet je eigenlijk dat zowel de negatieve als de positieve punten in deze review bijna voorspelbaar waren. En dat is jammer, want qua potentie blijft het gevoel hangen dat er veel meer in het vat zit voor deze ontwikkelaar.