Coffee Talk Tokyo review - Sterke smaak, maar trekt rustig

Iedereen die ook maar even laat op de avond achter een bar heeft gestaan, weet dat een goed luisterend oor bijna net zo belangrijk is als de drankjes die je serveert. In Coffee Talk Tokyo staat precies dat aspect centraal: het aanhoren van de problemen, successen en levenslessen van je gasten. Maar als je hen een slecht bakkie pleur voorschotelt in plaats van de bestelde iced matcha latte, komen ze niet meer terug. Dus let niet alleen op hun verhaal, maar ook op hun bestellingen. Smaakt de game naar meer, of was mijn bezoek aan de koffiebar een enkeltje? Ik zal het je vertellen in deze review van het nieuwste deel van Coffee Talk.

Mythes en melanges

In Coffee Talk Tokyo heb je een eigen koffiebar in Tokyo die tot laat in de nacht open is. Terwijl je koffie maakt, dit zijn of al bekende recepten of nieuwe dranken die je met behulp van tips van gasten kunt uitvogelen, praat je met vaste gasten en leer je nieuwe bezoekers en hun verhalen kennen. Het concept is hetzelfde als in de voorgaande games, Coffee Talk en het vervolg Coffee Talk Episode 2: Hibiscus & Butterfly, maar er zijn vernieuwingen toegevoegd die de game een Japanse twist geven. Kennis van de voorafgaande games is niet nodig; het verhaal staat op zichzelf.

Je bent dus de eigenaar van de koffiebar en hebt een assistente, Vin. Dit voegt verder niets toe aan de gameplay, maar is puur bedoeld voor het verhaal. Elke avond komen er drie tot vier gasten binnen die één drankje bestellen en meer vertellen over hun leven. De personages zijn gevarieerd en hebben allemaal op hun eigen manier een interessant verhaal. Zo heb je bijvoorbeeld zanger Jun, die te maken heeft met forse kritiek op zijn nieuwe album en vreest dat zijn carrière voorbij is. Daarnaast is er Ash, een huisvader die zich zorgen maakt om zijn dochter Erika, en Ayame, een geest die haar geheugen kwijt is en daardoor niet naar het hiernamaals kan afdrijven. Veel van deze gasten blijken elkaar uiteindelijk op de een of andere manier te kennen, of leren elkaar kennen in de koffiebar, wat hun verhalen complexer maakt.

Het universum van de Coffee Talk-reeks speelt zich af in een urban-fantasiewereld waarin geesten, orcs, pixies en andere rassen samenleven. In Coffee Talk Tokyo zijn de rassen gebaseerd op Japanse folklore en mythologie. Zo is zakenman Kenji bijvoorbeeld een kappa: een humanoïde kikkerhybride uit de Japanse mythologie. Hoewel er soms wordt ingegaan op de afkomst en het ras van een personage, gebeurt dit minder uitgebreid dan in de eerste game. Ik had graag gezien dat de bovennatuurlijke afkomst van sommige personages een grotere rol speelde in het verhaal.

Arigato voor de affogato

Tussen de gesprekken door maak je drankjes voor de gasten. Net als in de eerste Coffee Talk heb je basisingrediënten zoals koffie, thee, groene thee en chocola, met toevoegingen als munt, melk en gember. Omdat de game zich in Tokyo afspeelt, zijn aan deze ingrediëntenlijst ook Japanse producten toegevoegd, zoals hojicha, lychee en yuzu. Daarnaast is er nu ook een optie om gekoelde drankjes te maken, zodat gasten zich tijdens de zomerhitte kunnen afkoelen. Met name snoepkontjes komen aan hun trekken, doordat het lekkere bakkie pleur nu ook kan worden voorzien van schepijs of slagroom.

Tijdens de verhaalmodus vragen gasten je om bepaalde drankjes te maken. Je hebt de recepten echter niet, dus moet je deze zelf uitvogelen. Geef je iemand het verkeerde drankje, dan heeft dit invloed op de verhaallijn, omdat je die persoon minder goed leert kennen. Recepten uitvogelen kan ook in de Endless- of Challenge-modus. In de eerste modus kun je zonder consequenties drankjes maken en verschillende combinaties uitproberen. Dit is leuk om eventjes tussendoor te doen, met name om er zeker van te zijn het goede recept in de verhaal-modus te kunnen maken, maar wordt na een tijdje wat eentonig.

Dat gezegd hebbende, zitten er veel niet voor de hand liggende recepten tussen, waardoor je niet alles binnen een half uur hebt ontdekt. De tweede modus werkt met een timer: daarin moet je de drankjes van gasten zo snel mogelijk bereiden. Als je niet alle recepten hebt, kan het gebeuren dat een drankje mislukt, waardoor er tijd wordt afgetrokken. Maak je wel het juiste drankje, dan krijg je juist extra tijd erbij. Ondanks de timer voelt de modus nog steeds knus aan in plaats van stressvol. De twee modi zorgen voor afwisseling in de game en bieden bovendien enigszins wat gameplay naast het luisteren naar de verhalen.

Toch vooral een nachtrustthee

De pixel-animatiestijl past goed bij de setting van de game, die wordt ondersteund door een lo-fi soundtrack. Coffee Talk Tokyo is daarmee net zo cozy als menig “Lofi Beats to Study and Relax to”-filmpje op YouTube. Toch is het noodzakelijk om je aandacht bij de game te houden, aangezien de gameplay met name uit lezen bestaat. Hoewel het koffiezetten en het uitproberen van verschillende recepten leuk is en de verhalen van de gasten interessant zijn, gebeurt er redelijk weinig in de game.

Ten eerste zijn er geen dialoogopties; de enige interactie naast het lezen van gesprekken is het maken van drankjes, wat in de verhaalmodus maar drie à vier keer per dag gebeurt. Ja, de verhalen zijn leuk om te lezen, maar niet interessant genoeg om tien uur lang (de tijd die nodig is om het verhaal uit te spelen) eigenlijk alleen maar op je muis te klikken. Het feit dat je een bestelling goed moet bereiden om een goed einde van het verhaal van de personages te bereiken, vond ik sterk bedacht, maar toch voelde het alsof je nog te weinig invloed kunt uitoefenen. Ik had graag gezien dat het barista-element wat meer op de voorgrond werd gezet, of dat er dialoogopties waren waaruit je kunt kiezen en die uiteindelijk je relatie met de gasten beïnvloeden.

Coffee Talk Tokyo weet goed voort te bouwen op zijn voorganger wat betreft de gameplay en de verhaallijnen. De personages bespreken alledaagse problemen, maar ook heftige onderwerpen zoals chronische ziekte, het verlies van een dierbare en spijt over het feit dat werk boven de eigen kinderen is gesteld. Toch blijven sommige verhalen en gesprekken wat oppervlakkig en worden ze met een oneliner of korte preek snel afgehandeld. Omdat de pacing van de game redelijk sloom is, voelen sommige gesprekken als fillercontent en weet de game daardoor niet voortdurend de aandacht te trekken.