Godzilla Minus Zero review - Bijt niet, maar kauwt

Godzilla Minus Zero is een direct vervolg op de Japanse film Godzilla Minus One uit 2023. De eerste film had een budget van tussen de tien en vijftien miljoen dollar en bracht wereldwijd meer dan honderd miljoen dollar op aan de bioscoopkassa’s. Ook won de film een Oscar voor beste visuele effecten. Kan het vervolg, van dezelfde regisseur Takashi Yamazaki, hiertegen opboksen? Je leest het in deze review.

2026 TOHO

Hij is terug (voor de 39e keer)

Als we legendarische spin-offs zoals Pulgasari niet meetellen, dan is Godzilla Minus Zero de 39e film binnen de Godzillareeks. De film speelt zich af twee jaar na de laatste aanvallen van Godzilla en vier jaar na het vallen van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, waarvan Japan zich probeert te herstellen. De kamikazepiloot Kōichi Shikishima, die enkele jaren eerder verantwoordelijk was voor het verslaan van Godzilla, is inmiddels getrouwd met Noriko. Zij heeft een van de aanvallen overleefd. Samen wonen ze met hun geadopteerde dochter Akiko in een klein huisje. Maar de kalmte is van korte duur: een nieuw monster verschijnt op het toneel in het naoorlogse Japan.

Dit dreigende gevaar gaat uit van een kaiju die alles weg heeft van een draak en vuurspuwend kleine dorpjes aanvalt. Kenji Noda, tegenwoordig directeur van het overheidsbureau voor grootschalige rampenbestrijding, noemt het monster 'Ghidorah'. Het Amerikaanse leger probeert de Japanners wijs te maken dat het hen hierbij kan helpen, maar het is duidelijk dat de Amerikanen een dubbele agenda hebben. Aangezien Godzilla Minus Zero vanuit een Japans perspectief wordt verteld, is het niet verrassend dat de Amerikanen niet als goedmoedige helden worden geportretteerd, maar juist als onbetrouwbare schurken. Desalniettemin voelt het verfrissend om een andere invalshoek te zien dan we van blockbusters gewend zijn.

2026 TOHO

Voorgekauwde zoetsappigheid

Godzilla is sinds 1954 al een metafoor voor de verwoesting die de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki hebben aangericht. Godzilla Minus Zero vormt hier natuurlijk geen uitzondering. Sterker nog, de film gaat er heel expliciet op in. Beelden van de atoomverwoesting worden afgewisseld met het puin dat Ghidorah en Godzilla op hun geweten hebben. Ook in de verhaallijn speelt de atoomramp een belangrijke rol en juist daarin verliest de film een deel van zijn charme. Godzilla Minus Zero speelt zich immers al af in het naoorlogse Japan. Het was niet nodig geweest om de kijker uit te leggen dat Godzilla de fysieke belichaming van de atoombom is. Er blijft geen ruimte over voor interpretatie, een aspect dat juist de magie van film uitmaakt. Het voorkauwen van symboliek werd blijkbaar noodzakelijk geacht, zodat iedereen, achteroverleunend in de bioscoopstoel, zijn sentimentele behoeften kan vervullen. Naast spektakel vormt sentimentaliteit namelijk de basis van dit Godzillavervolg.

Waar sentimentaliteit het meest tot uiting komt, is in het gezin dat bestaat uit Kōichi, Noriko en hun dochter Akiko. Natuurlijk zorgt de aanwezigheid van een kind voor extra urgentie bij de terugkeer van de ouders. Dit geldt niet alleen voor de personages binnen het verhaal, maar ook voor de kijker. De ouders wonen naast een weeshuis, waar moeder Noriko ondanks haar verwondingen de handen uit de mouwen steekt om te helpen. Wanneer het echt menens wordt, laten ze Akiko daar achter en beloven ze terug te komen. Zij staat bovenaan de glijbaan, in afwachting van de terugkeer van haar ouders. Door de dreigende dood van de ouders af te wisselen met de wens naar een herenigde familie, ontstaat er natuurlijk een spanningsgevoel. Toch wordt dit effect sterk geforceerd door terugkerende elementen, zoals de glijbaan of de afscheidsleus van Akiko. Subtiliteit is niet het sterkste punt van Godzilla Minus Zero, waardoor de beoogde emotionele impact omslaat in zoetsappigheid.

2026 TOHO

Het belangrijkste weet te overtuigen

Waar Godzilla Minus Zero wel weet te overtuigen, is op het gebied van actie. Het budget van het vervolg is groter dan dat van de eerste film, en daar heeft het team ook flink gebruik van gemaakt. De visuele effecten zijn, net als bij de voorganger, indrukwekkend. Om ervoor te zorgen dat de kijker niets van dit technische werk mist, worden de beelden lang aangehouden. Het precieze budget van deze film is niet bekend, maar hij kan zeker concurreren met Hollywoodblockbusters waarvan het budget boven de honderd miljoen dollar ligt.

Regisseur Takashi Yamazaki introduceert niet één, maar twee monsters, die natuurlijk in de loop van de film gezamenlijk op het grote scherm te zien zijn. Manieren om de orde in Japan te herstellen door deze gigantische verstoorders van de rust de grond in te werken, zorgen voor uitbundige spektakels. Deze actiescènes duren bovendien behoorlijk lang. Kun je de geforceerde sentimentaliteit naast je neerleggen en je verliezen in het emotionele circus dat zich tussen de actiescènes afspeelt? Dan is deze explosieve blockbuster wellicht iets voor jou.