Denshattack! review - Geweldige game voor schappelijk prijsje

Juli is wat mij betreft als gamemaand weinigzeggend. Waar juni, augustus en september bomvol staan met gamereleases, is de piek van de zomer vrij rustig. Een ideaal moment om uitstekende games die wat minder marketing kennen te spelen. Zo ook Denshattack!, een game waarin we met een Japans treintje door een verwoeste wereld springen, grinden en vooral razendsnel rondtuffen. Klinkt absurd, en toegegeven dat is het ook. Toch kan ik niet stoppen met spelen, en waarom dat is, leg ik je natuurlijk haarfijn uit in de Denshattack!-review, gespeeld op PlayStation 5.

Op een klein stationnetje

Denshattack! is de meest absurde, ludieke, en wellicht leukste game die ik in de afgelopen periode heb gespeeld. In de game spelen we als Emi, een plattelandsmeisje dat met haar treintje heerlijke ramen bezorgt. Dat treintje kan echter veel meer dan op het eerste oog blijkt. Al snel raken we namelijk verwikkeld in een strijd tegen megacorporatie Miraidō, een onderneming die het volk gevangen wil houden in overkoepelde gebieden.

Deze strijd voert ons door heel Japan, waar we kennis maken met lokale gangs, die net als jij buiten de koepels leven. Deze gebieden zijn verwoest, en op de trainrails na, is er eigenlijk vrij weinig herkenbaars over. Overigens kunnen we trainrails ook wel wegstrepen, want in Denshattack! gaan we regelmatig offtrack.

Wat als Tony Hawk Pro Skater en Jet Set Radio een liefdesbaby kregen?

In de game krijgen we namelijk een soort hybride van Tony Hawk Pro Skater en Jet Set Radio voorgeschoteld. Zo kunnen we met de trein wallriden, grinden, gigantische sprongen maken en flippen. Esthetisch gezien doet de game weer erg denken aan SEGA cultklassieker Jet Set Radio, waarin felle kleuren, chaotische vormgeving en snoeiharde muziek de boventoon voeren.

Het doel is altijd om van punt A naar punt B te navigeren. Op zich is dat nog niet zo lastig, maar mocht je van gouden medailles en groene vinkjes houden, dan moet je even wat kolen bijscheppen. De vele levels zijn namelijk voorzien van time attacks, score attacks en collectibles. Wil je dan ook alles behalen, dan ben je vele, vele uren zoet. Niet erg, want sommige nummers in de game ondersteunen het level design tot in de puntjes. Ja, ook de audio is chaotisch, maar wat verwacht je anders van een game waarin flippende treintjes de hoofdrol spelen?

Een dystopische reisbrochure

Alles dat je doet in Denshattack! dient een bepaalde functie. Bepaalde dingen zijn enkel voor bragging rights, maar het verzamelen van de collectibles levert bijvoorbeeld leuke extra’s op. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk om andere treintjes aan te schaffen, deze te voorzien van een nieuw likje verf, of bepaalde perks in te schakelen.

Daarnaast is ieder level ook van een unieke collectible voorzien. Weet je deze moeilijk te krijgen collectible te grijpen, dan speel je een entry in je eigen reisbrochure vrij. Leuk, want deze geschreven stukjes bevatten informatie die de bepaalde regio typeren. Denk daarbij aan bezienswaardigheden, lokale cuisine en de geschiedenis van dat bepaalde gebied. Hierbij krijg je dus niet enkel achtergrond van de in-gamewereld, maar juist ook over de daadwerkelijke pracht en heerlijke gerechtjes die de vele regio’s van Japan te bieden hebben.

Speel, misluk, voltooi, repeat

Alles is in principe in één run te doen, maar doorgaans merk je al snel dat je continu terugkeert naar een bepaald level om die gouden medailles of collectibles te behalen. Geen straf, want de levels zijn kort van aard en bieden ieder een eigen unieke uitdaging.

Sowieso is de kans vrij klein dat je een level in één keer perfect doorloopt. De chaos op het scherm, de hoge snelheid en de vele navigatie-elementen willen je namelijk nog weleens van de wijs brengen. Gelukkig heeft ontwikkelaar Undercoders dan ook een vrij vergevingsgezind checkpointsysteem geïntroduceerd. Val je namelijk buiten de baan, dan keer je direct weer terug op een moment vlak daarvoor. Uiteraard wel met de nodige penalties en een vrij grote garantie dat je zowel de tijd- als score challenges niet gaat halen.

Gaat (te) hard

Gaat deze Denshattack!-review dan echt vijf sterren halen? Nee, dat helaas niet. Er zijn namelijk een aantal kleine elementen die de game wat kunnen tegenwerken.

Neem bijvoorbeeld de besturing. De trein bereikt in vrij rap tempo een bepaalde topsnelheid, en hoewel de eerste paar gebieden nog redelijk overzichtelijk zijn, komen er telkens nieuwe elementen aan bod. Op een gegeven moment is het gewoon te veel, waardoor je in de knoop raakt met de besturing.

Sowieso doet die besturing lang niet altijd precies hetgeen dat je wil dat het doet. Zo haat ik bijvoorbeeld de stukken waar je van wallride naar wallride moet springen, simpelweg omdat dat niet altijd even lekker werkt. Hetzelfde is van toepassing op het vliegen in luchtstromingen (ja, deze treinen kunnen vliegen), waarbij je soms net wel, of net niet blijft hangen in de luchtstroom.

Het is absoluut geen dealbreaker, zeker niet voor het aantal levels dat we krijgen voor slechts €19,99, maar frustrerend kan het zeker wel zijn. Daarnaast wil ik je meegeven om de game gewoon af en toe op te starten om een wereld uit te spelen. Nu heb ik de game weken kunnen spelen, maar mocht je voornemens zijn om Denshattack! in één setting uit te spelen, dan kom je van een lange, chaotische kermis thuis.