Update Call of Duty: Modern Warfare 4 review - Een knaller!

Baal jij nog altijd van de waardeloze campagnes die de Call of Duty-franchise vandaag de dag domineren? Ik ook! Des te aangenamer is het dat Call of Duty: Modern Warfare 4 een waanzinnige campagne te bieden heeft. Momenteel kunnen spelers, alvorens de game op 23 oktober lanceert, via Early Access van start met de volledige campagne die Modern Warfare 4 te bieden heeft. En ja, de campagne is absoluut de moeite waard. Inmiddels is de multiplayer uitvoerig aan de tand gevoeld, maar daarvan loopt, zoals je kunt lezen in deze volledige Call of Duty: Modern Warfare 4-review, mijn mening dan weer een stuk meer uiteen.

Beste verhaal in tijden

Call of Duty heeft altijd bekendgestaan om zijn bombastische campagnes waarin je in zo’n zes tot tien uur alle hoeken van de kamer te zien krijgt. Helaas viel dat de afgelopen jaren nogal tegen. Black Ops 6 wist een sprankje hoop te bieden, maar Black Ops 7 ontnam die hoop net zo snel.

Modern Warfare 4 weet echter alle juiste zetten te doen. De game kent grotendeels een lineaire structuur waarin een volledig verhaal wordt verteld. Dit keer reizen we af naar Zuid- en Noord-Korea, waar we niet enkel intense vuurgevechten meemaken, maar ook een gevoel van het leven onder een dictatuur meekrijgen. Dat doen we vanuit het oogpunt van soldaat Park, die met zijn squad Sierra-1 onverwacht in een grootschalige invasie belandt.

Het is echter niet enkel Park die we besturen. Traditiegetrouw beleven we dit verhaal vanuit meerdere perspectieven, waarbij we ook eens meekrijgen hoe de vijandelijke partij de gebeurtenissen ervaart. Juist dit laatste maakt dit een bijzonder interessant deel, want waar we doorgaans gewoon digitale tegenstanders neermaaien, ontdekken we nu ook dat lang niet alles even zwart-wit is.

Tenminste, niet altijd, want ook John Price maakt zijn opwachting in dit nieuwe deel. Price heeft altijd de extremen opgezocht, maar in dit laatste deel in de Modern Warfare-serie kent de besnorde captain absoluut geen grenzen. ‘Dark Price’ is meedogenloos en uit op wraak. Wat volgt, is een wraaktocht waar geen tegenstander wordt gespaard.

Koppen gaan rollen

Gewelddadig, zo zou ik Modern Warfare 4 initieel bestempelen. Oorlog is chaotisch en onderhevig aan subjectieve interpretatie, iets dat dit deel uitstekend weet neer te zetten. Zo is Park slechts een wieltje in de machine, is Price het losgeslagen kanon en is een oude bekende de loyale hond. Wie heeft er gelijk en wat is het juiste pad om te bewandelen? Dat blijft continu een beetje in het midden, ondanks het verhaal dat zich langzamerhand uitvouwt.

Modern Warfare 4 is bijzonder expliciet in zijn storytelling. Nooit draait de camera weg bij het tonen van extreem geweld en dat is eigenlijk best even wennen. Ieder bloederig detail wordt prominent op het scherm getoond. Sterker nog, je dient doorgaans de handeling zelf uit te voeren, zelfs wanneer dit verkeerd voelt.

In zo’n acht uur tijd zit de campagne er echter op en is het tijd om even terug te blikken op de oorlogsmisdaden die je allemaal bent begaan. En een tipje van de sluier? Dat zijn er aardig wat, niet alleen op het gebied van vijanden elimineren, maar op het gebied van onschuldigen onderwerpen aan een militair regime.

Deze campagne biedt dan ook een ouderwetse CoD-rollercoaster, waarbij spektakelstukken worden afgewisseld met segmenten die de speler aan het denken zetten. Want wat betekent het nou om geen grenzen te hebben, moet je dat überhaupt willen en hoe zou je reageren wanneer de situatie vereist dat je zware beslissingen moet nemen? Haal je bijvoorbeeld de trekker zonder twijfel over of spaar je een leven met alle gevolgen van dien? Alleen deze segmenten maken Modern Warfare 4 absoluut het spelen waard.

Keuze is een illusie

Is alles dan echt zo goed in Modern Warfare 4? Ja, eigenlijk ben ik zeer content met deze campagne. Maar natuurlijk kan er altijd het een en ander beter. Zo geeft de game je een vorm van schijnverantwoordelijkheid. Modern Warfare 4 geeft je namelijk regelmatig de optie om bepaalde storybeats anders uit te voeren. Zo dien je vrij vroeg in het verhaal burgers uit hun woonomgeving te trekken. Uiteraard met alle gevolgen van dien, want doe je dat, dan staat hun een bepaalde reprimande te wachten. Doe je dat middels dialoogopties niet, dan krijg je dat vrijwel direct te weten. Een verkeerde keuze resulteert namelijk vrijwel altijd in een slecht ‘einde’, waardoor je weer bij het laatste opslagpunt begint.

Die schijnverantwoordelijkheid wekt een soort FOMO op. Je wilt immers weten wat anders had kunnen zijn na het maken van een andere keuze. Toch merk je bij een replay al snel dat de keuze als een wortel is die wordt voorgehouden, waarbij je eigenlijk nooit daadwerkelijk invloed op het verloop van het verhaal uitoefent. Jammer, want juist dat zou de herspeelbaarheid van de campagne vergroten.

Reden om er op uit te trekken

Maar waar de keuzevrijheid in het verhaal niet bestaat, hebben we die op het gebied van gameplay wel. In de Stranded-missie, zie je namelijk voor het eerst de impact van eigen keuzes. Stranded biedt een open area waar we missies uit kunnen voeren. Deze zone diep in het territorium van Noord-Korea biedt spelers de optie om eropuit te trekken en zo supplies en wapens te verzamelen. Jij kiest zelf in welke wapens of perks je investeert en in welke volgorde je de missies afloopt. Die open area is overigens volledig optioneel, want dit keer krijgen spelers ook de optie om te fasttravelen naar de drie afzonderlijke missies die hier plaatsvinden.

Die keuzevrijheid juich ik enorm toe. Jouw keuzes doen ertoe en maken een missie makkelijker of juist moeilijker. Hoewel ik niet per se een fan van het openarea-concept an sich ben, is het een uitstekende keuze om de spelers opties te bieden zodat deze zelf kunnen kiezen om hier verder in te duiken of om het juist te skippen.

Eerder bejubelde ik Modern Warfare 4 om de sneltreinvaart van de game. Toch merk je op het einde dat een soortgelijke handelswijze de afronding van het verhaal niet ten goede komt. Het ene moment zit je midden in de actie, het volgende moment zie je de credits rollen. En dat is jammer, want sommige onderdelen van het verhaal vereisen na vier delen in de serie toch echt wat meer aandacht en uitleg.

Van spektakel in de singleplayer naar zweethandjes in de multiplayer

Na ruim een week is het tijd om een eind aan deze review te breien. Na een uitstekende singleplayerervaring is het tijd om in het overgrote deel van Modern Warfare 4 te duiken. Je zou het namelijk haast vergeten, maar het merendeel van de spelers koopt Call of Duty voor de uitvoerige multiplayer. Dit keer bestaat deze uit twee delen, waarbij de Zombies-modus van Black Ops plaatsmaakt voor DMZ.

DMZ: een fantastische ervaring mits je het juiste gezelschap hebt

De DMZ-modus van Modern Warfare 4 dropt jouw operator aan de rand van Hajin, een gebied dat nu geplaagd wordt door de straling afkomstig van een bekende kernreactor. Kortom, de stad is ontruimd en in alle hectiek hebben de Noord-Koreanen de stad compleet toegeëigend.

Reden genoeg om het singleplayeravontuur over te hevelen naar de online omgeving, waarin we rechtlijnige gameplay inruilen voor een PvPvE-extractionshooter. Hierbij krijg je initieel toegang tot een drietal operators waarmee je kunt ‘deployen’ naar Hajin. Dat doe je in teams van drie, waarbij de teamsamenstelling een gigantische impact op de spelervaring heeft.

Word je gematcht met spelers die naar elkaar omkijken of speel je met vrienden, dan heb je aan deze uitgebreide DMZ-modus een uitstekende gameplayervaring. Doorgaans merk je toch al snel dat je met volslagen idioten wordt gematcht die bij het startsein direct een eigen weg gaan en beginnen te pingen zodra ze down gaan. Oftewel, verzamel vrienden om mee te spelen, dan haal je er oprecht veel plezier uit. Zijn die niet beschikbaar, stel samenwerkende randoms dan voor om een lobby te vormen. Doe je dat niet, dan is de fun vooral in de afgebakende missies te vinden, maar niet in de dynamic ops.

Sprokkelen voor voortgang

Hajin is namelijk flink van formaat, waarbij spelers kilometers van elkaar verwijderd kunnen raken. Uiteindelijk is het doel echter wel om te extracten. Doe je dat niet, dan verlies je de operator die je vervolgens moet terugkopen om progressie voort te kunnen zetten. Dat is nog niet eens zo erg, maar de verloren loot doet altijd even pijn, zeker wanneer je een custom loadout rockt.

Afijn, waar ik normaliter niet zo van extractionshooters ben, moet ik bekennen dat ik mij flink heb weten te vermaken met DMZ. De modus verplicht spelers om de map te verkennen voor onderdelen, wapens, attachments en geld. Alle verzamelde loot nemen we terug naar de basis die we langzaamaan uitbouwen. Hierbij speelt de 3D-printer een grote rol. Het apparaat kan in ruil voor onderdelen bijvoorbeeld body armor, night vision goggles, consumables, killstreaks en meer produceren. Dat geeft reden om door te spelen, missies te herspelen en toe te werken naar succesvolle extracties. Een loze run is immers dodelijk voor de voortgang, wat een extra incentive geeft om je best te doen.

Een mix tussen co-opgameplay en PvP-actie

Daarbij is de modus voorzien van verhalende missies, waardoor alle deelnemers gedwongen worden om enigszins samen te werken. Alle missies kennen een eigen setting en vereisen een andere aanpak. Zo dien je voor een bepaalde missie bijvoorbeeld night vision goggles te hebben en vereisen de moeilijkere missies body armor van een hoger level. De missies voelen dan ook een beetje als een beloning voor grindwerk in reguliere deployments. En dat werkt bijzonder lekker, want zeker in de eerste paar uur heb je een doel om naartoe te werken.

Mijn grootste pijnpunt bij extractionshooters is echter het PvP-gedeelte, waarin andere squads je tegenstanders vormen. Hoewel je hierbij doorgaans kunt onderhandelen via proximitychat, eindigt een confrontatie doorgaans in een vuurgevecht. Nu weet ik dat dit een onderdeel van extractionshooters is, maar het zou aangenaam zijn geweest als er een optie was geweest om het PvP-gedeelte uit te schakelen, zeker omdat het PvP-geweld in overvloed te vinden is in de reguliere multiplayer.

De Modern Warfare 4-multiplayer kent een mooie balans

Zijn extractionshooters nou helemaal niet je ding? Duik dan gewoon in de traditionele multiplayer. Want natuurlijk zit die ook weer in Modern Warfare 4. Maar waar ik de singleplayer en DMZ-modus bejubel, ben ik in mindere mate tevreden over de multiplayer. Niet per se vanwege de gameplay, die is namelijk van hoog niveau, maar meer door de maps die de game op dit moment rijk is. Daarnaast is de multiplayer een enorme omslag qua toon wanneer je deze afzet tegen de singleplayer. Avatars spreken elkaar aan alsof ze in een tekenfilm wonen en de serieuze intonatie van de singleplayer wordt vervangen door de typische Call of Duty-multiplayervibe.

Gameplaygewijs vind ik Modern Warfare 4 een van de sterkere delen binnen de franchise. Aanvullingen zoals Omnimovement en Tac-Sprint blijven momenteel beperkt tot Black Ops en zijn dus niet meegenomen naar Modern Warfare 4. Het tempo ligt daardoor niet per se heel veel lager. De actie is snel, wapens voelen snappy en de time to kill (TTK) ligt wat mij betreft doorgaans op een uitstekend punt. Uiteraard is er altijd ruimte voor wat balancing. Zo zijn sommige wapens in de marksman-categorie net iets te punchy, maar dat zijn details die naarmate de tijd vordert meer in balans komen te liggen.

Toch is er vrijwel geen game die de verslavende gameplayloop van Call of Duty weet te evenaren. Altijd speel je wel weer iets vrij, ontgrendel je nieuwe attachments voor wapens en level je je omhoog voor die felbegeerde prestige. Op zich geen straf, want de game speelt als een zonnetje, kent adrenalinegedreven gameplay en weet met diverse audio- en visuele cues aan te geven wat er gaande is. Daarnaast neem je aanpassingen die je in de Gunsmith maakt direct waar. De game kent namelijk een uitstekende feedbackloop, waarbij je inzage krijgt in damage-output en wapens merkbaar veranderen op basis van de attachments.

Variatie van spijs doet eten

Ook de nieuwe Kill Block-modus is een bijzonder welkome aanvulling. Deze modus weet uit drie willekeurige blokken een compleet level op te bouwen. Sterker nog, tussen de rondes door veranderen deze blokken, waardoor de uitdaging van levelverkenning telkens terugkeert. Momenteel ondersteunt deze modus overigens enkel Gun Play, maar andere modi zijn reeds bevestigd. Het is een mooie manier om het gemis aan ijzersterke maps op te vangen met een uitstekende randomizer.

Ook Collateral weet een welkome aanvulling te bieden met zijn Counter-Strike-achtige buy stages, waarin matches intenser worden naarmate het einde nadert van deze op cash draaiende modus. Helaas pakt niet iedere toevoeging even goed uit. Zo kan Frontline wat mij betreft een gewelddadige dood sterven. Spawnkilling is al een probleem in Call of Duty, maar met de vaste spawnzones van deze modus wordt dat probleem vertienvoudigd.

Ook wordt Ground War voortgezet, maar deze 32v32-modus is naar mijn mening volkomen overbodig. De maps zijn gigantisch, de actie chaotisch, maar in ieder opzicht doet Battlefield de grootschalige oorlogsvoering beter. Wellicht doet Activision er wijs aan om in te zien dat grootschalige oorlogsvoering gewoon geen Call of Duty-ding is. Juist de snelle actie kenmerkt deze games. Modi waarin 64 spelers losgaan, vereisen tragere gameplay, meer tactiek en een grotere focus op de complete ervaring, allemaal onderdelen waar CoD nou niet per se over beschikt.

Multiplayermaps laten te wensen over

Het zijn echter de multiplayermaps die bepalen of de Call of Duty: Modern Warfare 4-multiplayer de moeite waard blijkt. En ook op dat gebied is het een beetje een mixed bag. Bij launch kent de game twaalf core maps, vier 2v2-maps en drie Ground War-maps.

En hoewel Modern Warfare 4 een aantal uitstekende maps kent, kan ik voor iedere goede map een minder geslaagde locatie opnoemen. Zo kan ik mij bijzonder goed vermaken op het chaotische Transit 213, het kleurrijke Mumbai en het meer dan uitstekende Silkworm. Aan de andere kant ben ik al snel geneigd om maps zoals het kleurloze Munition, het vermoeiende Cachette en het inspiratieloze Sentry in hun totaliteit te skippen.

Gelukkig is Infinity Ward wel voornemens om nieuwe maps toe te voegen, waarvan de eerste aanvulling reeds live staat. Zo kunnen spelers nu van wat ouderwetse chaos genieten op de Modern Warfare 4-variant van Shipment.