Kusan: City of Wolves review - Een wolf in schaapskleren

Heeft Hotline Miami het retro-style top-down twin-stick shooter genre verpest? In zekere zin wel. Noem het de vloek van het pionierschap, maar iedere game die ook maar iets wegheeft van een baanbrekend concept, wordt bedoeld of onbedoeld gemeten met ‘die ene game’. Het is een lot dat ook Kusan: City of Wolves beschoren is. Door te kiezen voor pixelated top-down twin-stick geweld met dierlijke protagonisten, vraagt ontwikkelaar CIRCLEfromDOT er ook wel een beetje om. Maar is Kusan: City of Wolves niets meer dan de zoveelste Hotline Miami-kloon of is het een top-down twin-stick wolf in schaapskleren? Je leest het in de Kusan: City of Wolves review.

Fast & Furryous

Spoileralert: het heeft minder met Hotline Miami van doen dan je denkt. Ja, het deelt flink wat esthetische en gameplay-technische kenmerken, maar Kusan: City of Wolves doet vooral zijn eigen ding in het genre. Zo doet het bijvoorbeeld niet zo geheimzinnig over het plot, om maar ergens te beginnen. Kusan: City of Wolves draait namelijk om de stoïcijnse, katachtige mercenary Jin, die zonder het te weten geconfronteerd gaat worden met zijn militaire achtergrond. Wat voor hem een routineklus lijkt te zijn - namelijk het redden van een individu uit de handen van het criminele circuit - lijkt achteraf veel dieper te gaan dan hem lief is.

Het lot van de stad Kusan staat namelijk op het spel en dat heeft allemaal te maken met een kind, genaamd Haru. Haru is niet zomaar een kind, maar een wandelende atoombom die de hele stadsbevolking kan uitroeien wanneer diens psychic powers worden getriggerd. Mocht deze schattige WMD in de verkeerde handen vallen - laten we zeggen, militaire handen - dan zijn de gevolgen ervan niet te overzien. Ik denk dat je inmiddels wel ziet waar dit heen gaat. Die ‘band of brothers’ waar Jin ooit tight as a butthole mee was, moet nu juist koste wat het kost worden tegengehouden. “Sorry, Vin Diesel, but we do turn our back on family this time”.

Eight down, one to go

En dat gaat niet zonder slag of stoot. Jins voormalige broeders hebben namelijk diepe zakken en een arsenaal waar je U tegen zegt en Jin, tja, die moet het helaas met wat minder middelen doen. Waar menig tegenstander is uitgerust met oversized snij-, slag-, of vuurwapen, verdedigt Jin zijn enige leven met een mes, zijn mechanische ‘War Hand’, en uiteindelijk met één vuurwapen naar eigen gerief. Inderdaad, je leest het correct. Enige leven. Want zoals we inmiddels wel gewend zijn geraakt, leunt ook Kusan: City of Wolves op het kenmerkende one shot, one kill principe. Dus vergeet dat ‘negen levens’ verhaal. Deze kat heeft er nog maar een over en voor je het weet, is ook die ten einde.

Het zal dan ook niet als een verrassing komen dat ook Kusan: City of Wolves geen makkelijke game is. Doodgaan is geen keuze. Het is een rite of passage.Een onderdeel van het leerproces. Van de speler wordt verwacht dat hij/zij snel schakelt en leert van de fatale fouten. Elke run geeft je weer meer info omtrent het patrouillegedrag van je opponenten, hoe men reageert op je aanwezigheid, wat hun zwaktes zijn, hoe je die kunt uitbuiten en hoe je jezelf daar het beste tegen kunt wapenen. Want dat is wel het ding met Kusan: City of Wolves. Eenmaal binnen ben je aangewezen op wat je hebt aangepakt van je eigen armsdealer. Halverwege even wisselen van wapens omdat er nog genoeg rondslingeren tussen de poelen bloed en de uit elkaar geblafte stoffelijke overschotten, dat is deze keer geen optie.

Jin Wick

Gelukkig kun je dat voor aanvang van elke missie - waarvan er alles bij elkaar vijftien zijn, verspreid over drie chapters - wel aankloppen bij je leverancier. Zij het ‘on scene’ of via een fake wasserette die toegang biedt tot een The Continental-eske huurlingensuite; de mogelijkheid om je loadout voor aanvang aan te passen kan het verschil maken tussen een uitdaging of een doodsvonnis. Daarin komt Kusan: City of Wolves de John Wicks in ons aardig tegemoet, of je nu een ‘guns blazing’ John Wick bent, of een ‘wil je mijn mes van dichtbij zien’ John Wick. Middels een grid-based upgrade systeem mag je zelf bepalen waar je de vergaarde resources aan spendeert en waar je uiteindelijk de focus op legt; melee of ranged. Ben je van de fast-faced CQB, dan staat het je vrij om jezelf helemaal toe te spitsen op het vervaardigen van knife juggling skills. Ga je liever ‘persona non periculum’ te veld en knal je liever alles van een afstand naar de Filistijnen, dan mag je los met een upgradebare pistool, shotgun, kruisboog of revolver.

In hoeverre je jouw load-out kunt upgraden, ligt een beetje aan de mate van grondigheid waarmee je een level doorkruist, alsmede de flair waarmee je dat doet. Hoe meer risico je neemt en sjeu je aan je slachtpartijen geeft, des te beter je ranking en de bijbehorende beloning. Speel je het op safe en neem je dus lekker de tijd, dan mag je al blij zijn met een C-ranking en minimale beloning. Rijg je in recordtempo de perfect timing-heavy combo’s aan elkaar, dan rest je een SS-ranking en in-game cash in overvloed. Hierin schuilt ook meteen de replaywaarde, gezien terugkeren naar een voltooid level altijd nog een optie is. Wie de kas maximaal wil spekken, doet er overigens goed aan om na het clearen van de vloer alles aan gort te slaan. Dat voelt niet alleen lekker na een adrenaline rush, maar het kan je ook zomaar wat extra poen opleveren.

Het oor wil ook wat

Dat die adrenaline rush met regelmaat opgewekt gaat worden, dat staat buiten kijf, al zal dat niet altijd worden veroorzaakt door de soundtrack van Kusan: City of Wolves. Daarover wil ik op voorhand al duidelijk zijn; die is niet slecht. Sterker nog, die is meer dan prima. Op muzikaal vlak doet Kusan: City of Wolves best goede zaken door de naam van de Koreaanse hiphop-grootheid Loptimist aan zich te verbinden, wat resulteert in een behoorlijk kenmerkende sound. Nu is waardering van muziek uiteraard iets subjectiefs. Wat jij tof vindt, kan ik misschien niet uitstaan en vice versa. Neem dit puntje van “kritiek” dus met een mespuntje zout. Dat gezegd hebbende, muziek werkt in dit specifieke genre vaak als een katalysator. Het versterkt een gevoel. En dat deed de soundtrack van Kusan: City of Wolves in mijn geval ietsjes minder.

Helaas kom ik dan toch weer uit bij Hotline Miami (sorry, CIRCLEfromDOT), een game waarvan de OST misschien memorabeler was dan de gameplay. Het deed wat met je, het bereidde je grijze massa voor op total carnage en zette je aan tot digitaal geweld. De soundtrack van Kusan: City of Wolves is op dat vlak een stuk gematigder. Hoewel de Koreaanse hiphop-deuntjes verre van saai of misplaatst zijn, doen ze niet wat menig OST van soortgenoten doet: opzwepen. Op enkele gevallen na - in het bijzonder de final boss fight - vervult de muziek meer de rol van achtergrondmuziek dan toonzetter. Ik vond de soundtrack een van de weinige dingen die Kusan: City of Wolves weerhoudt van grootheid.