Legacy of Kain: Defiance Remastered review - Dynamisch duo

De ‘Legacy of Kain’-franchise is momenteel bezig met een comeback om ‘U’ tegen te zeggen. De reeks werd voor dood achtergelaten na de release van Legacy of Kain: Defiance in 2003, maar zo’n twee decennia later kregen we dan plotsklaps een remasterbundel van de twee ‘Soul Reaver’-games. Surprise, surprise: Crystal Dynamics is nog lang niet klaar met de herrijzenis van onze ondode antihelden, want dit jaar krijgen we maar liefst twéé games in de reeks. Legacy of Kain: Ascendance hebben we later deze maand nog te goed, maar vandaag wil ik het hebben over Legacy of Kain: Defiance Remastered: het slotstuk van de originele reeks keert terug met een hoop moderne ‘touches’. Is deze nieuwe versie je tijd waard? Ontdek het hier!

Vampieren, tentakels en een existentiële crisis

Welkom in Nosgoth! Een heerlijk depressieve gotische wereld waar we kennismaken met onze twee antihelden van dienst: Kain, een pompeuze vampier die zichzelf heel graag hoort praten, en Raziel, diens verraden luitenant die nu als ondode wraith door het ‘leven’ gaat. Defiance pikt het ingewikkelde kluwen van plotlijnen op uit de vorige games, waardoor het toch wel handig is dat je eerst die even speelt. Raziel start zijn reis in de onderwereld, waar hij een soort existentiële crisis meemaakt en probeert te achterhalen wat zijn rol nu eigenlijk is in het ‘grote plan’ en wat die Elder God (dat tentakelmonster-ding) er nu eigenlijk mee te maken heeft.

Kain is intussen druk bezig met Nosgoth in balans te houden en hij ontdekt dat Raziel en hijzelf onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn door één of andere bovennatuurlijke kracht. De lore achter deze games is een waar konijnenhol dat kilometers diep gaat. Dit is geen simpel ‘goed-versus-kwaad’ verhaaltje waarbij gebeurtenis A en B elkaar mooi opvolgen. Dat maakt de Legacy of Kain-franchise enerzijds wat afschrikwekkend om in te komen, maar tegelijk is het ook wel een groot pluspunt als je op zoek bent naar een boeiend en diepgaand verhaal. Defiance, specifiek, zet de sterke verhaallijn van de vorige games voort… al blijf je wel nog steeds achter met onbeantwoorde vragen na de finale (die toch niet zo finaal blijkt te zijn).

Het is duidelijk dat de deur eigenlijk nog op een kier werd gehouden voor een eventueel vervolg, dat er uiteindelijk niet is gekomen. Deze remaster heeft echter een oplossing… soort van? Als je de ‘deluxe editie’ aanschaft, krijg je toegang tot de ‘Dark Prophecy’ demo. Dit is een (héél kort) fragment van een geannuleerd vervolg dat er nooit is gekomen. Klinkt fijn, maar het is wat stom dat het achter een ‘deluxe’ paywall zit en het duurt letterlijk maar tien minuutjes. Leuker zijn de ‘Lost Levels’: dit zijn een hoop levels die uiteindelijk de final cut van de game niet hebben gehaald, maar wel bewaard zijn gebleven. Op zich zijn het allemaal fijne extraatjes, maar dan vooral voor fans van de reeks die geïnteresseerd zijn in de ontwikkeling en de legacy (pun intended) van de franchise.

Vampieren met reuma

De lore is boeiend en de algemene sfeer van de game zit ook goed, maar dan is er uiteraard nog de gameplay. Ik wil het niet per se slecht noemen, maar echt goed is dit aspect jammer genoeg nu ook weer niet. Dit is een game uit 2003, dus ja: enige vorm van stroefheid mag je wel verwachten. Tegelijk is dit een moderne heruitgave, dus wat toegankelijkheid mag je óók wel verwachten. Begrijp me niet verkeerd: er zijn verbeteringen doorgevoerd… maar ze zijn simpelweg niet voldoende om echt een vloeiende ervaring te garanderen. Dé grote vernieuwing: je hangt nu niet meer vast aan een vaste camera, maar je kan nu zelf de camera besturen (als je dat wil, de vaste camera is nog steeds een optie). Een welkome aanpassing, al is dit niet dé oplossing.

Klimmen, klauteren en platformen is enorm onhandig en je zal (veel te) vaak ergens afdonderen omdat je personage geen zin had om één of andere rand correct vast te grijpen. ‘Irritant’ is een understatement. Gevechten gaan ietwat vlotter, al zijn die ook niet perfect. Je speelt hier, voor het eerst, met zowel Kain als Raziel en beide heren hebben zo hun speelstijl. Kain is traag en bruut, terwijl Raziel eerder snel en behendig zijn vijanden ombrengt. Het is zeker leuk om op die manier wat afwisseling te hebben, maar uiteindelijk komen alle gevechten op hetzelfde neer: sla met je zwaard – probeer te ontwijken – sla nog eens – gebruik je speciale aanval als die is opgeladen – rinse and repeat. Leuke toevoeging: je hebt ook telekinese-krachten, waarmee je je vijanden als een voddenpopje in het rond kan gooien. Het moet niet altijd zo serieus zijn, he?

Op zich is de hack ‘n slash combat wel leuk en ik heb me er tot op een zekere hoogte ook mee vermaakt… maar ook hier zijn de controls wat clunky (en de camera vervelend) en op den duur is het allemaal wat veel van hetzelfde. Ondanks dat het level design en de wereld rondom je best wel interessant zijn, begonnen de gevechten me te vervelen. Na elke tien stappen die je zet, loop je wel een groepje monsters of vampierenjagers tegen het lijf die denken dat ze ballen aan hun lijf hebben. Jij maakt ze af en er staat al bijna direct een nieuwe groep klaar. Het is te veel en hierdoor sleept de game te lang aan. Jammer, want op zich is de gameplay niet slecht, het mist gewoon diepgang om lang te boeien.

Gotische facelift

Dit is een remaster, dus logischerwijs hoort daar ook het gebruikelijke nieuwe likje HD-verf bij. Jazeker, op visueel vlak heeft Legacy of Kain: Defiance een mooie make-over gekregen! Oké, het blijft tegelijk een oudere game met vernieuwde graphics, maar het eindresultaat is zeker geslaagd. Ook de UI is vernieuwd én je kan nu ook cosmetische skins vrijspelen voor een modernere look en meer stijl.

Hoeven al die upgrades voor jou niet en wil je liever de nostalgie-kant opgaan? Geen probleem: je kan ook gewoon de oorspronkelijke visuals gebruiken en schakelen tussen beide stijlen gebeurt in-game via het menu. Op deze manier zijn zowel old-school puristen als modernisten tevreden: win-win voor iedereen!