Moonlight Peaks review - Een cozy game met scherpe tanden

Het is ondertussen een open geheim dat ik van cozy games houd, met name van farming sims. Al sinds ik een kleuter was, speel ik met veel plezier games binnen dit genre. Wat begon met Harvest Moon is inmiddels uitgegroeid tot een obsessie met Stardew Valley, Fields of Mistria en Story of Seasons. Nu is Moonlight Peaks op mijn pad gekomen, een farming sim van de Nederlandse Little Chicken Game Company. Deze farming sim heeft een paranormaal tintje en maakt jou het kind van Dracula, dat besluit een eigen pad te kiezen en naar Moonlight Peaks te vertrekken.

Papa Drac verdient vader van het jaar

De game begint met jouw personage die na een ruzie met Dracula zijn kasteel uitstormt en de eerste trein pakt die zo ver mogelijk bij hem vandaan gaat: naar Moonlight Peaks. Daar betrek je de oude crypte van je moeder en besluit je een boerderij op te bouwen. Het is misschien een verhaal dat je vaker in dit genre tegenkomt, maar het unieke aan Moonlight Peaks is dat je een zichtbare familie hebt, waarvan de invloed door de hele game voelbaar is. Je vader heeft namelijk iets geflikt in Moonlight Peaks, waardoor de banden tussen de belangrijke families in het dorp zijn gescheurd.

Je moeder daarentegen is geliefd als een krachtige heks die meerdere vrienden in het dorp heeft. Aan jou de taak om die gescheurde banden te herstellen. Meestal speelt je directe familie geen grote rol in farming sims. Vaak erf je een boerderij van een overleden familielid en krijg je af en toe een brief van je vader of moeder. In Moonlight Peaks spelen beide ouders een duidelijke rol en dat is geweldig om te zien. Het zorgt ook voor de nodige motivatie. Dracula kan het namelijk niet hebben dat je zomaar in de nacht bent verdwenen en blijft zeggen dat je boerderij zal mislukken en dat je uiteindelijk kruipend naar hem terugkomt. Juist daardoor wil je je boerderij groots maken, om je controlerende vader het tegendeel te bewijzen en de gescheurde banden tussen de families in Moonlight Peaks te herstellen.

You had me at Death in een Hawaii-shirt

Een van de belangrijkste onderdelen van een farming sim zijn voor mij de NPC’s. Als die niet interessant zijn, is het voor mij moeilijk om mij voor het doel van de game in te zetten. Moonlight Peaks heeft dat aspect grotendeels op orde. Het dorp is gevuld met unieke personages die allemaal hun eigen persoonlijkheid hebben en verschillende relaties onderhouden met andere bewoners. Zo heb je een alcoholistische vampier wiens levensdoel het lijkt om het leven van jou, zichzelf en de andere bewoners zuur te maken. Een opmerking richting de heks Fiona heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat hij en zijn familie door een vloek uit hun huis zijn buitengesloten. Een probleem dat jij natuurlijk moet oplossen.

Mijn grote favoriet is Death, letterlijk de dood, die Moonlight Peaks als persoonlijk resort gebruikt. Dit doet hij omdat de inwoners grotendeels uit onsterfelijken bestaan en hij hier eindelijk tot rust kan komen. Death is geweldig en zijn droge opmerkingen hebben mij meerdere keren laten lachen. Het enige nadeel aan de NPC’s is dat je buiten de cutscenes om weinig van deze persoonlijkheden ziet. Als je een NPC aanspreekt, zeggen ze maximaal één of twee zinnen tegen je en krijg je meteen de optie om een cadeau te geven of weg te lopen. Gelukkig zijn er veel geweldige cutscenes waarin de persoonlijkheden van de cast echt stralen, maar iets meer unieke en uitgebreidere dialogen buiten die momenten om hadden de band met de NPC’s nog sterker gemaakt.

Kleine ergernissen die zich opstapelen

Luister, ik vermaak mij enorm met Moonlight Peaks en deze game gaat kapotgespeeld worden. Dat weet ik nu al. De game ziet er geweldig uit, met unieke omgevingen en veel dingen om te ontdekken. Moonlight Peaks wordt vergezeld door een soundtrack die de paranormale sfeer perfect weet vast te leggen. Een melancholische piano begeleidt je door de dag en is geweldig om naar te luisteren. Ook de controls voelen fijn aan, zowel met controller als met keyboard. Over het algemeen speelt de game als een droom. De passie straalt van Moonlight Peaks af en Little Chicken mag oprecht trots zijn op de game die ze hebben neergezet. Toch merkte ik dat naarmate mijn urenteller omhoogging, mijn plezier niet per se afnam, maar dat veel kleine ergernissen zich langzaam opstapelden. Voor mij begon dat toen ik mijn gewassen voor het eerst water moest geven. Het water gaat alle kanten op en het is heel makkelijk om een plant te missen. Een raster dat aangeeft hoeveel planten je precies bewatert, had hier bijvoorbeeld enorm kunnen helpen.

Een andere ergernis zijn de Vampsters. Dit zijn kleine, snoezige beestjes die uit hun thuis in de kopermijn Cave of Echoes zijn weggelopen. Je kunt ze als extra bezigheid vinden en terug naar huis brengen voor een beloning. Het nadeel is alleen dat je een Vampster moet optillen en handmatig terug moet brengen naar de grot. Normaal is dat prima, maar je kunt niet rennen terwijl je er een draagt. Daardoor loop je op een enorm traag tempo terug naar de grot, wat het plezier er een beetje uit haalt. Ook zijn sommige dingen in het begin vrij onduidelijk. Zo liggen er markeringen op de grond waarvan ik in eerste instantie dacht dat het hints waren die je naar een schat leiden. Uiteindelijk bleken het graafplekken te zijn waar je met je schep items uit kunt halen, zoals zaden en andere schatten. Dat was totaal niet duidelijk en een kleine hint daarover was handig geweest.

De locaties op de kaart zijn ook niet altijd even duidelijk. Er staan geen namen bij de gebieden, waardoor het best zoeken is waar alles precies ligt. Sommige borden geven de ingang naar een gebied aan, terwijl andere juist alleen decoratie zijn. Daardoor weet je niet altijd welke borden je kunt vertrouwen om je de goede kant op te leiden. De basisloop van Moonlight Peaks werkt gelukkig wel precies zoals je van een goede farming sim hoopt. Je begint de dag met je gewassen, kijkt welke bewoners je onderweg tegenkomt, werkt aan quests en ontdekt ondertussen steeds nieuwe plekken in het dorp. Vooral dat gevoel van “nog één dagje dan” zit er goed in. De game weet je constant kleine doelen te geven, waardoor ik ondanks de irritaties toch bleef doorspelen.