Moses & Plato - Last Train to Clawville review - Vossen met vossen vangen

Ontwikkelaar The Wild Gentlemen is terug en heeft er weer een beestenbende van gemaakt. Als sluwe vos reisde ik de afgelopen dagen door de "World of Wilderness", maar van een vakantie was geen sprake. Er moest namelijk een moord worden opgelost, waarin ik de hoofdverdachte ben. Los ik de zaak niet op tijd op, dan breekt een oorlog uit tussen twee grootmachten en veranderen de beschaafde dieren in beesten. Er staat best veel op het spel dus. Samen met mijn partner zoek ik uit welke mol het meest van deze oorlog kan profiteren. Kortom, in Moses & Plato - Last Train to Clawville is de kat in huis en dansen de muizen alsnog op tafel.

De jacht is geopend; een zaak voor Scotland Yarn

Moses & Plato - Last Train to Clawville is de nieuwste point & click visual novel mix van The Wild Gentlemen en een vervolg van Zipp’s Café en de Chicken Police games. Het verhaal duikt weer in het universum van de "World of the Wilderness" en neemt je mee in een nieuw spannend verhaal vol intriges, leugens en heel veel verschillende dieren. Je neemt de rol aan van vossendetective Moses, die altijd rustig en beheerst de zaak op het spoor is. Je wordt begeleid door je partner Plato de huiskat die, in tegenstelling tot wat zijn naam zou laten vermoeden, een stuk grilliger en ondoordachter is. Samen stap je op de Clawville Express om een reis vanuit het sneeuwige Stowonia naar je thuishaven Clawville te maken. Natuurlijk heb je wel een missie: de Stowonese ambassadeur Ignat beschermen, die tijdens zijn politieke carrière veel vijanden heeft gemaakt. Helaas leveren jullie niet het beste werk en wordt de ambassadeur de eerste avond al vermoord. Daarenboven ben jij ook nog eens de hoofdverdachte. Iedereen aan boord heeft een motief. Maar wie is de daadwerkelijke moordenaar in de Clawville Express?

De naam Clawville Express laat sommige detectivefanaten misschien al vermoeden dat de setting gebaseerd is op het boek Moord in de Oriënt-Expres van Agatha Christie. Net als in het boek wordt een belangrijk figuur tijdens de treinreis vermoord en hebben alle passagiers een beweegreden om het slachtoffer iets kwaads te willen doen. In Moses & Plato - Last Train to Clawville begin je de reis vanuit Stowonia: een koude, grillige plek met corrupte leiders, waaruit ontsnappen niet makkelijk is. In de originele detectiveroman raak je ingesneeuwd in Joegoslavië. De Stowonese ambassadeur Ignat en zijn dochter Cunnia hebben dan ook een Oost-Europees accent, wat de link nog duidelijker maakt.

Natuurlijk is Agatha Christie niet de enige Britse misdaadauteur aan wie een ode wordt gebracht. Moses en Plato zijn duidelijk geïnspireerd door Sherlock Holmes en Dr. John H. Watson, bedacht door Arthur Conan Doyle. Moses is, net als Sherlock, het speurgenie van de twee, terwijl Plato, net als Watson, fungeert als assistent die Moses (vaak per ongeluk) op het juiste spoor helpt te komen. De setting en het kostuumontwerp van de personages dragen bovendien bij aan de sfeer van een detectiveroman uit het begin van de 20e eeuw.

Geen kip zonder kop

Hoewel de animatiestijl van Moses & Plato niet lijkt op de eerdere Chicken Police games, is de gameplay toch vrij vergelijkbaar. Je kan met personages praten, ze van dichterbij bekijken en ze uiteindelijk met een minigame ondervragen. Je krijgt sterren voor hoe goed je deze ondervraging hebt gedaan. Deze minigames kan je ook “herkansen”. Als Sherlock Holmes uithangen even niet lukt en je bang bent het raadsel hierdoor niet op te kunnen lossen, kun je de ondervraging opnieuw doen. Dit is zeker een pluspunt, omdat het wat druk weghaalt en de game daardoor wat meer cozy maakt. Wil je de game opnieuw spelen en meemaken wat er gebeurt als je de ondervragingen verprutst, kan je natuurlijk ervoor kiezen om de ondervraging niet opnieuw te doen.

Waar Chicken Police een duidelijke hommage is aan film noir uit de jaren 50, bouwt Moses & Plato voort op de eerste fictieve detectives uit het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Hoewel de hoofdpersonages Sonny en Marty Moses en Plato in andere games tegenkomen en dus in dezelfde tijdsperiode lijken te leven, voegt dat anachronisme juist iets toe\ aan de verhalen en is het allesbehalve storend. Het toont juist hoeveel passie de ontwikkelaars hebben voor het detectivegenre en dat we hier aan het juiste adres zijn. De game is duidelijk met liefde gemaakt, en dat voel je ook. Vooral in een tijdperk waarin AI-slop ook de gaming scene overvalt, zijn de animaties en de vrijwel volledig gesynchroniseerde dialogen een verademing. Elk personage heeft een eigen stem en de meeste dialogen zijn ingesproken, op enkele minder belangrijke gesprekken na. Helaas werkten niet alle dialogen voor mij, maar het merendeel is vrij vermakelijk en de gesprekken spelen goed op elkaar in. Het is opvallend hoeveel hart en ziel de ontwikkelaars in de game hebben gestoken.

Het was duidelijk een wolf in schaapskleren

Over het algemeen waren de dialogen vermakelijk en op zijn tijd heerlijk droog. Enkele grappen en gesprekken tussen Moses en Plato voelden voor mij echter wat vlak, maar dit ging voor mij niet ten koste van de ambiance en dus heb ik met plezier enkele uren in de game gestoken. In totaal had ik ongeveer elf uur nodig om de moordzaak op te lossen. Mijn aandacht bleef vrijwel continu bij het verhaal en de dialogen. Dat is bijzonder, want ik heb daar soms wat moeite mee, vooral bij visual novels. Met name de combinatie van minigames, speurwerk en gesprekken tussen de personages maakte het echter allesbehalve saai. Het kaartspel dat je kunt spelen wanneer je een gesprek begint met de wombat Basil is makkelijk te begrijpen, maar vraagt toch enig denkwerk. Zeker een vermakelijk tijdverdrijf tussendoor. In een andere minigame probeer je met Plato een silhouet van de overleden ambassadeur na te bootsen met willekeurige objecten die je tot je beschikking hebt. Een beetje suf (ik houd daar wel van) en dus een grappig tussendoortje en een goede afleiding van de duistere moordzaak die je moet onderzoeken.

Hoe leuk ik de game ook vond, er is een personage die ik vanaf moment één verdacht. De aanwijzingen die mij in deze richting sturen, worden bovendien nooit besproken, wat het nog dubieuzer maakt. Wanneer uiteindelijk blijkt dat dit personage inderdaad de dader is, voelt dat eerder als een bevestiging dan als een schokkende twist. Verder zijn er veel personages met een mogelijk motief, maar hier had meer mee gespeeld mogen worden om de speler sterker op het verkeerde been te zetten. Daardoor viel een deel van de spanning weg, al bleef het verhaal nog wel vermakelijk. Toch is het binnen dit genre een minpuntje dat benoemd moet worden. Misschien werkt zo slim zijn als een vos in dit geval tegen je.