STEINS;GATE Re:Boot review - Een levensveranderende ervaring

Soms zou ik willen dat ik één moment uit mijn verleden kon aanpassen. Niet omdat ik spijt heb van alles wat er is gebeurd, maar omdat één kleine andere keuze soms genoeg lijkt om een compleet ander leven te krijgen. STEINS;GATE RE:BOOT draait precies om dat idee, maar laat ook zien waarom je misschien beter twee keer nadenkt voordat je met het verleden gaat rommelen. Wat begint als een vreemde visual novel over een groep studenten en een magnetron, groeit uit tot een verhaal dat me nog lang na het uitspelen bijbleef.

Belangrijk: Ik heb de originele STEINS;GATE niet gespeeld, dus ik zal de game ook beoordelen vanuit het perspectief van iemand die de game voor de eerste keer beleeft.

Een trage start

STEINS;GATE volgt een groep IT-nerd studenten onder leiding van Rintaro Okabe, een zelfverklaarde "mad scientist' die zichzelf graag "Hououin Kyouma" noemt. Samen vormen ze het Future Gadget Lab, een klein clubje dat in Akihabara aan allerlei vreemde uitvindingen werkt. Eén van die uitvindingen is een aangepaste magnetron die per ongeluk berichten naar het verleden kan sturen. Wat eerst voelt als een grappig experiment, verandert al snel in iets veel groters. De groep raakt verstrikt in een complot rond SERN, de organisatie achter de Large Hadron Collider, en de mysterieuze John Titor, die beweert uit een dystopische toekomst te komen. Het klinkt misschien als een hoop losse ideeën, maar STEINS;GATE weet ze op een slimme manier samen te brengen. Het enige probleem is dat je daar wel even op moet wachten. De eerste hoofdstukken nemen alle tijd voor gesprekken, slice-of-life-momenten, flauwe grappen, Okabes vreemde gedrag en de dagelijkse beslommeringen van het Future Gadget Lab. Ik dacht na de eerste twee hoofdstukken dat ik misschien maar moest stoppen, maar ik ben blij dat ik toch verder ben gaan spelen, want het verhaal heeft die rustige opbouw hard nodig.

Dat tempo zal niet voor iedereen werken. Wie een verhaal over tijdreizen verwacht, kan in het begin verbaasd zijn over hoe weinig er aan tijdreizen lijkt te gebeuren. Je leest veel berichten, kijkt naar gesprekken en leert vooral de personages kennen. Toch zit daar precies de kracht van STEINS;GATE. De game wil eerst dat je deze mensen leert kennen voordat het verhaal hun levens compleet overhoop haalt. Daardoor krijgen de latere gebeurtenissen veel meer gewicht. Waar sommige visual novels hun personages vooral gebruiken om het verhaal vooruit te duwen, voelt het Future Gadget Lab hier als een echte groep vrienden die zomaar eens mijn eigen vrienden zouden kunnen zijn. Elk personage heeft zijn eigen eigenaardigheden, problemen en manier van praten. Zelfs de personages die in het begin wat irritant kunnen zijn, krijgen genoeg ruimte om te groeien. Tegen de tijd dat de eerste grote klap valt, geef je echt om wat er met ze gebeurt.

Een magnetron vol nachtmerries

Het knappe van STEINS;GATE is hoe soepel de toon verandert zodra de gevolgen van de experimenten duidelijk worden. De game begint als een luchtige sciencefiction visual novel met veel humor, maar verandert langzaam in een verhaal over verlies, angst en de gevolgen van je eigen keuzes. De inzet wordt steeds hoger en de gebeurtenissen volgen elkaar steeds sneller op. Wat eerst een simpel bericht naar het verleden lijkt, kan later grote gevolgen hebben voor complete levens. Daardoor voelt tijdreizen hier nooit als een handige truc om het verhaal op te lossen. De game stelt juist de vraag of je wel met het verleden zou moeten willen knoeien als je weet wat je ermee kunt verliezen. Dat maakt de manier waarop tijdreizen wordt gebruikt veel interessanter dan alleen het spelen met verschillende tijdlijnen. STEINS;GATE behandelt het concept bijna als een gevaarlijk experiment waarbij iedere ingreep een prijs kan hebben. Dat zorgde voor momenten waarop ik mezelf steeds afvroeg wat ik in dezelfde situatie zou doen.

Het verhaal zit bovendien vol twists. Een aantal daarvan zag ik aankomen, maar meerdere onthullingen wisten me compleet te verrassen. De game strooit daarbij niet zomaar met plotwendingen om je aandacht vast te houden. Veel gebeurtenissen blijken later verband te houden met details die eerder weinig belangrijk leken. Dat maakt een tweede playthrough zo interessant. Er zijn niet alleen verschillende routes en eindes vrij te spelen, maar je leert zo ook steeds meer nieuwe details kennen die eerder niet zijn opgevallen. Je kijkt dan met andere ogen naar gesprekken en situaties waarvan je de betekenis inmiddels kent. Het is dan ook een van de weinige verhalen waarbij ik kan zeggen dat een tweede keer beleven bijna net zo interessant kan zijn als de eerste keer. Je merkt nieuwe details op en ziet hoeveel informatie al vroeg in het verhaal wordt verstopt. Het plot voelt daardoor niet alleen spannend, maar ook strak geschreven. Voor mij is dit nog altijd een van de beste voorbeelden van hoe je een tijdreisverhaal kunt schrijven zonder jezelf in je eigen regels te verliezen en zonder dat het een flauwe gimmick wordt.

Aan de telefoon gekluisterd

De gameplay van STEINS;GATE RE:BOOT blijft bewust simpel. Je brengt het grootste deel van je tijd door met lezen, luisteren en reageren op wat er om je heen gebeurt. De belangrijkste vorm van interactie komt via het zogenaamde Phone Trigger-systeem. Okabe ontvangt telefoontjes en berichten en jij bepaalt of je daarop reageert. Soms lijkt zo'n keuze klein en onbelangrijk, maar het wel of niet versturen van een antwoord kan invloed hebben op de gebeurtenissen die volgen. Daarmee krijgt een systeem dat in eerste instantie bijna voelt als een gewone secundaire functie een belangrijke rol in het verhaal. Het werkt ook goed omdat je niet constant wordt bestookt met grote keuzes. Veel beslissingen voelen juist klein, waardoor je niet altijd weet wanneer je een belangrijke vertakking in gang zet. Dat past goed bij het thema van de game, want ook in het echte leven weet je niet welke kleine keuze later grote gevolgen heeft.

De game bevat meerdere eindes en die geven ieder iets anders aan het verhaal. Sommige routes voelen als een extra kijkje in het leven van de personages, terwijl andere veel meer invloed hebben op hoe je de gebeurtenissen begrijpt. Daarbij zit er ook de nodige fanservice in de verschillende routes, maar de meeste eindes hebben genoeg eigen inhoud om interessant te blijven. Het systeem moedigt je dan ook aan om terug te gaan en andere keuzes te proberen. Dat is geen straf, want dankzij de sterke personages en het verhaal bleef ik benieuwd naar wat er achter een andere keuze zou zitten. Het is wel jammer dat je zonder voorkennis niet altijd kunt zien welke keuze naar welk einde leidt. Wie alle eindes wil zien, zal dan ook wat moeten uitzoeken of meerdere keren door bepaalde stukken moeten spelen. Voor een visual novel als deze vind ik dat geen groot probleem, maar het kan voor nieuwe spelers even zoeken zijn.

Een oude klassieker in een nieuw jasje

STEINS;GATE RE:BOOT is meer dan een simpele remaster. De personages, algehele artwork en gebruikersinterface zijn opnieuw gemaakt en dat geeft de game een moderne uitstraling. Character designer huke keert terug en heeft de cast voorzien van nieuwe outfits en accessoires. De personages zien er daardoor herkenbaar uit, maar voelen tegelijk minder vast te zitten aan de stijl van het origineel. Als ik beelden van het origineel kijk, dan vind ik persoonlijk dat de oude artstyle iets meer persoonlijkheid heeft, maar de levendige animaties en moderne graphics maken hier heel veel goed. Ook de interface heeft een flinke opfrisbeurt gekregen. Menu's en schermen ogen duidelijker en passen beter bij een moderne pc-game. Dat is belangrijk in een visual novel, want je brengt hier tientallen uren door met lezen. Een goede interface zorgt ervoor dat je aandacht bij de personages en het verhaal blijft. RE:BOOT begrijpt dat uitstekend.

Ook Akihabara zelf heeft veel aandacht gekregen. De stad is opnieuw opgebouwd met echte referenties uit de periode waarin het verhaal zich afspeelt. Dat geeft de omgevingen een geloofwaardige uitstraling en zorgt tegelijk voor een flinke dosis nostalgie voor fans die het orgineel hebben gespeeld of de anime hebben gekeken. Dat past goed bij het verhaal, dat sterk leunt op de echte wereld en de technologische sfeer van Akihabara. De nieuwe beelden maken het bovendien makkelijker om te zien hoeveel werk er in de oorspronkelijke wereld zat. Daar komt ook nog een nieuw scenario bij, dat het verhaal verder uitbreidt en extra context geeft aan de wereld. Voor terugkerende fans dus genoeg nieuwe redenen om opnieuw door het verhaal heen te spelen. Voor nieuwkomers is dit een uitstekend totaalpakket dat een behoorlijk niche genre toegankelijker maakt.

Het enige minpuntje dat ik hierbij ervaarde, is dat 1080p de maximale resolutie is waarop de game draait. Heb je, net als ik, een grote ultrawide monitor, dan kun je de game niet in fullscreen spelen, omdat een aanzienlijk deel van het beeld buiten het scherm valt. Kies je daarentegen voor de windowed-modus, dan neemt het gamebeeld door de beperkte resolutie slechts een klein deel van je monitor in beslag. Gelukkig heb ik een toffe wallpaper die de rest van het scherm vult, maar een hogere resolutie had hier zeker niet misstaan.

STEINS;GATE (2016) / STEINS;GATE RE:BOOT (2026)