Tour de France 2026 review - Een sprint naar verbetering

Nog een paar dagen en dan gaat de belangrijkste grote ronde van het jaar van start. De drukte, hype en prestige rondom de Tour de France zijn niet te negeren. En daarom moet ik eerlijk bekennen dat het absoluut niet mijn favoriete grote ronde is. Dit jaar gaat de strijd niet alleen tussen Pogačar en Vingegaard, want de jonge Franse wielrenner Seixas belooft veel potentie. Ondertussen hebben ook Evenepoel en Lipowitz hun zinnen gezet op een podiumplaats. Mocht Pogačar weer winnen, dan wint hij de Tour de France voor de vijfde keer. En daarom staat hij prominent op de voorkant van Tour de France 2026. Terwijl de verbeteringen en veranderingen in het wielrennen in een hoog tempo gaan, was dat bij deze gamefranchise niet altijd het geval. En toch sprint Tour de France 2026 ditmaal wel naar de verbetering toe, maar is dat genoeg?

Nacon

De favorieten zijn weer aanwezig

Tour de France 2026 is geen managementgame, want dan moet je bij Pro Cycling Manager zijn. In plaats daarvan kies je een race en bestuur je daadwerkelijk een wielrenner met je controller. Tijdens een race kun je schakelen naar een teamgenoot en ze ook extra opdrachten geven. Cyanide Studio heeft er wederom voor gezorgd dat de licenties voor de wielrenners en teams weer goed in orde zijn. Hierdoor kun je als Pogačar, Pedersen, Evenepoel en bijvoorbeeld Van der Poel spelen. De score die ze hebben, dus hoe sterk ze zijn, zijn gebaseerd op hun resultaten in het echte wielrennen. Los van de naam zul je de renners alleen herkennen aan een profielfoto. Het gaat hier nog steeds alleen om de mannen, want het vrouwenwielrennen is ook in dit deel niet aanwezig.

Tijdens een race lijken namelijk alle wielrenners op elkaar. Het is natuurlijk onbegonnen werk om het uiterlijk van de renners en hun specifieke houding op de fiets over te nemen. Ik kan dit nog door de vingers zien, maar de podiumceremonie is gewoon dramatisch. Het is dat je aan de hand van de race wel weet wie er gaat winnen, want anders heb je geen idee wie er op het podium staat. Deze scene lijkt ook regelrecht gekopieerd te zijn uit de voorgaande delen. Ik snap dan ook niet dat ze hier geen andere oplossing voor vinden, waarbij ze gewoon de profielfoto's gebruiken. Dit zijn namelijk de foto's die aan het begin van het jaar door de teams zijn genomen van hun renners.

Qua customisatie is er in dit deel meer te vinden. Voor de echte liefhebbers is het mogelijk om het frame van de fiets, en dus het merk, te bepalen. Daarnaast zijn alle Nationale kampioenstruien toegevoegd. Omdat de tijd in deze game niet doorloopt en je dus altijd zit met de leeftijden, scores en truien van 2026 is het mogelijk om deze aan te passen in de database. Dat is wel fijn als je ondertussen klaar bent met de heerschappij van Pogačar, want hij is ook in de game oppermachtig. Dat maakt het een stukje lastiger om de twee bekende modi uit te proberen, waarbij je zelf een renner of team samenstelt en daarmee punten haalt om te worden uitgenodigd voor de grote races.

Een gebrek dat lastig op te lossen is

De charme van het wielrennen zit hem in het achterhalen van de strategieën, de prachtige omgevingen, de culturele informatie en de humor van de commentators. Bij sommige wedstrijden zit je naar groeiend gras te kijken en daardoor is wielrennen ideaal om op de achtergrond op te zetten. En daar zie je dan ook een probleem ontstaan bij Tour de France 2026. Ze hebben wederom meerdere wedstrijden voor je klaarstaan, waaronder de Ronde van Vlaanderen, de Tour de France, Parijs Roubaix en Luik-Bastenaken Luik. Enkele nieuwe toevoegingen zijn de vier verschillende profielen van het wereldkampioenschap en de Muscat Classic. Met veertien verschillende wedstrijden of rondes heb je de nodige afwisseling.

Vooral de Muscat Classic zorgt daarvoor, want hier rijd je langs het strand en door een woestijnachtig gebied. Het probleem is echter dat deze race 225 kilometer duurt en de Klasika Primavera is in totaal 300 kilometer. In de game bestuur je daadwerkelijk een renner en daardoor duurt zo’n etappe eigenlijk veel te lang. Vooral omdat je het charme van het wielrennen niet hebt. Er wordt weinig verteld over de omgevingen en grafisch loopt de game nog steeds achter. Het is leuk dat de omgevingen afwisselend zijn en er fans langs de weg staan, maar mooi kun je het niet noemen. En de fans schuiven naar voren over de weg, alsof ze een schaakpion op een schaakbord zijn.

De commentator geeft wat informatie over de renners, maar benoemt zelden een naam. Dit gebeurt vooral wanneer het een algemene opmerking is, die je aan meerdere renners kunt koppelen. Daarnaast gaat ze vooral bij de wereldkampioenschappen in de mist in met de truien, want ik kan je verklappen dat daar geen gele trui te vinden is. Gelukkig klopt het uitgebreide commentaar wel en is het leuk om soms extra informatie te krijgen over een renner. Er kan echter de nodige diepgang en enthousiasme worden toegevoegd. Doordat de game een soort realistische ervaring probeert te bieden valt ook de audio en muziek tegen. Natuurlijk rijden renners niet rond met een radiozender, maar een goed achtergrondmuziekje zou toch niet misstaan.

Het bepalen van de strategie

Tijdens een wedstrijd kun je de taken verdelen, waardoor een bepaalde renner mee gaat in de vlucht, het tempo bepaalt of de kopman beschermt. Wanneer je de game dan doorspoelt, hoort die strategie overeind te blijven. Dat is helaas niet altijd het geval, want toen ik Ciccone en Bagioli van Lidl-Trek vroeg om aanvallers te volgen, gebeurde dat na een flinke vertraging. Bagioli ging na enkele seconde erachter aan, maar Ciccone was letterlijk minuten later en dat kost bakken met energie. En die energie is belangrijk, want als een renner te veel wattages moet trappen, raakt de blauwe meter leeg en uiteindelijk zelfs de rode meter.

De blauwe kun je meestal twee keer per wedstrijd bijvullen dankzij de bevoorrading. De rode meter mag je pas aan het eind bijvullen, want daarmee kun je bijvoorbeeld een sprint nog winnen. Zijn al je meters per direct leeg, dan komt de renner de man met de hamer tegen en kan hij zelfs het peloton niet meer volgen. Daardoor kan het qua strategie belangrijk zijn om eerst met een knecht te beginnen of in de vlucht te zitten, zodat je kopman aan het eind nog fris is. Mits hij tenminste wel de gekozen strategie opvolgt. Ik moet eerlijk bekennen dat het winnen van een wedstrijd of etappe niet de dopamine geeft die je zou verwachten.

Op een goed tempo vooruit

Veel van hetzelfde dus, maar dit deel kent echter nog wat vernieuwingen en verbeteringen. Een daarvan is de toevoeging van het slechte weer. Het regende eerst nooit, maar nu heeft het impact op de wedstrijd. Wanneer je veel te hard door een bocht gaat glijdt de renner onderuit met zijn fiets. Deze animatie ziet er goed en realistisch uit en het heeft impact op je strategie. Je hebt daarnaast geen idee wanneer het gaat regenen, dus die strategie moet je soms omgooien. Hierdoor is het een goede toevoeging en eentje waar ze hopelijk ooit op voortborduren. Het is tegelijkertijd wel jammer dat die valpartijen alleen gebonden zijn aan de regen. Wanneer je namelijk tegen de rand van de weg of zelfs een barricade rijdt dan stopt de renner automatisch. In het peloton wordt er regelmatig geduwd om de juiste positie te handhaven en dat zie je in de game nog sterker naar voren komen. Met hoe hard het gaat, moet dat in de game eigenlijk grote valpartijen veroorzaken.

Een andere verandering heeft te maken met de tijdritten, waarbij er nu een goedlopende team tijdrit aanwezig is. En daarbij natuurlijk ook de individuele tijdrit. Met het team moet je bepalen wie er eerst de hoge wattages tapt en wie er uiteindelijk in de laatste kilometers ervandoor gaat. De tijdritten zijn een verademing en een van de hoogtepunten. De reden hiervoor is eigenlijk simpel. De weg is volledig leeg, waardoor je geen rekening hoeft te houden met het peloton. Daarnaast zijn tijdritten vaak kort. Je bent dus veel minder tijd kwijt aan een etappe en je focust puur op het behalen van de beste tijd. Het is eigenlijk jammer dat er geen aparte modus hiervoor is, zodat je zelf een handvol renners kunt uitkiezen en vervolgens met al die renners individueel de eindstreep moet halen.

Voor mij waren de afdalingen tijdens de etappes het hoogtepunt, want hoe heerlijk is het om op volle snelheid van een berg af te rijden. Op dit soort momenten merk je hoe soepel de besturing is en ook de aerodynamica-animaties zijn om van te smullen. Je moet namelijk nog wel op tijd wisselen tussen de houdingen en regelmatig op de rem trappen. Ook hier zou het niet eens verkeerd zijn om alleen een afdaling modus te hebben. En misschien is dat ook wel het probleem met de Tour de France-franchise, door het realisme zijn de hoogtepunten te ver van elkaar verwijderd. Terwijl je met een meer arcade-stijl en verschillende modi, in plaats van alleen races, meer biedt aan de spelers.