Valor Mortis review - Bon(aparte) jeu

Games die zich in de 19e eeuw afspelen, hebben we eerder gezien. Een first-person soulslike met zombies en Napoleon die als een bovenmenselijke entiteit tegen je praat? Dat is volledig nieuw. Toen Valor Mortis werd aangekondigd, werd ik hierdoor dan ook razend enthousiast. Een hele tijd hield ik de game in de gaten en ik kon mijn geluk niet geloven toen de reviewcode uiteindelijk in mijn inbox belandde. Voldeed Valor Mortis aan mijn hoge verwachtingen? Je leest het in deze review.

Vechten voor een kleine man met een grote missie

In Valor Mortis spelen we als de soldaat van de Grande Armée, genaamd William. Vrijwillig heeft hij zich opgegeven om voor Napoleons nobele zaak te strijden om Europa te verenigen. Herrezen uit zijn graf op een bloederig slagveld ontdekt hij dat alles waar hij voor heeft gestreden een farce was. Het land is compleet verwoest en de hoop op een beter leven lijkt lang vervlogen. Al snel heeft William door dat de dood een vreedzamere optie was geweest. De overlevende soldaten zijn vanwege een plaag niet meer helder van geest en daardoor gevangen in een bloedzuchtige razernij.

Wil je wat meer te weten komen over de vijanden, locaties en personages, dan kun je hiervoor terecht in je logboek. Hier lees je bijvoorbeeld hoe de vijanden zijn gevormd tot de abominaties die je tijdens de reis tegenkomt. Daarnaast krijg je wat extra hulp in de vorm van informatie over hun zwakke plekken. De schrijfstijl van zowel het logboek als de dialogen is ijzingwekkend en bijna poëtisch te noemen. Het sluit perfect aan bij de stijl en setting van de game, waardoor ik de teksten in mijn logboek aandachtig las in plaats van er vluchtig overheen te skimmen.

Het verhaal rondom Napoleon is natuurlijk iets waar iedereen razend benieuwd naar was. Dat is op zichzelf best interessant, maar komt helaas maar moeilijk op gang. Zelfs na een flink aantal uur spelen had ik nog niet echt een duidelijk beeld van het verhaal. Ik had daarom graag wat meer focus hierop gezien, juist omdat de setting en de grote (kleine) man dé aandachtstrekkers zijn.

Impossible n'est pas français

Hoe verder William komt, des te meer wapens en vaardigheden beschikbaar worden gemaakt om de bloedzuchtige soldaten een kopje kleiner te maken. In het begin moet hij het nog met een simpel zwaard doen, maar met goed getimede parries weet hij de eerste vijanden zonder al te veel impact op zijn gezondheid te verslaan. Zodra je de timing een beetje onder de knie hebt, leer je vuur uit je handen te schieten. Hiervoor heb je 'Nephtoglobin' nodig, waarvan je de maximale hoeveelheid kunt verhogen door William omhoog te levelen. Hetzelfde geldt natuurlijk voor je gezondheid en stamina.

Niet veel later krijg je ook een vuurwapen tot je beschikking. De vijanden worden ondertussen steeds uitdagender, waardoor je verschillende wapens en vaardigheden moet weten te combineren. Door aanvallen te pareren, de aangegeven zwakke plekken te raken en de achilleshiel van je tegenstanders te ontdekken, weet je de bloeddorstige soldaten toch de grond in te werken. Gelukkig hoef je niet alleen op je wapens te vertrouwen. Ook de omgeving biedt genoeg mogelijkheden om wat koppen te doen rollen. De welbekende explosieve vaten zijn uiteraard weer van de partij, maar je kunt ook karretjes losschieten om ze vervolgens over een groep vijanden heen te laten razen. Soms hoef je dus niet eens zelf je handen vuil te maken.

Mis je een combo of zit je timing er net naast, dan wordt dat flink afgestraft. Vooral tijdens de bossfights, die in echte soulslike-stijl behoorlijk taai zijn. Weet je de combo’s en vaardigheden echter goed onder de knie te krijgen, dan word je daar ook voor beloond. Met de juiste aanvallen kun je namelijk flinke schade aanrichten.

Het wordt je vergeven

Voor de combat moet je dus even goed gaan zitten, maar Valor Mortis is op sommige vlakken een stuk vergevingsgezinder dan andere soulslikes. Zo kun je zwakkere vijanden van achteren benaderen en met een stealth kill uitschakelen, waardoor je alvast een tegenstander minder hebt als je een groep tegenover je krijgt. Ook kun je zwakkere vijanden na een goed getimede parry in één keer uitschakelen. Een paar uur later krijg je bovendien een rapier, waarmee parries uitvoeren je nog makkelijker afgaat. Ook goed getimede dodges worden na verloop van tijd beloond met aanvallen die flinke schade aanrichten. Je tegenstander gaat daarbij niet direct tegen de vlakte, al kan dat er ook mee te maken hebben dat je deze vaardigheid pas vrijspeelt wanneer de vijanden wat sterker worden.

Dit maakt Valor Mortis echter niet meteen een beginnersvriendelijke soulslike. De combo’s en timing vragen nog steeds de nodige oefening om onder de knie te krijgen. Bovendien kun je de moeilijkheidsgraad, net als in andere games binnen het genre, niet aanpassen. De vijanden zijn gelukkig ook geen oetlullen à la Assassin’s Creed, waar je voor hun neus langs kunt lopen zonder dat ze je doorhebben. Staan ze met hun rug naar je toe, dan horen ze je inderdaad niet en kun je ze met een goede stealth kill met de grond gelijk maken.

Toch heb ik vaak genoeg meegemaakt dat een tegenstander me al had gespot, voordat ik hem überhaupt doorhad. Sommige vijanden liggen voor dood op de grond, maar zelfs als je ernaartoe sluipt, heeft dat weinig zin omdat de AI je al heeft gespot. Ook vijanden die op afstand met hun musketten op je schieten, dwingen je om eerst even uit te vogelen waar de kogels vandaan komen. Ongezien een gebied doorkruisen, wordt hem dus niet. De mogelijkheid om stealth te gebruiken is er wel, maar hiervan gebruikmaken is eerder uitzondering dan regel.

Een nieuw perspectief

Waar Valor Mortis zich op het eerste gezicht het meest in onderscheidt, is natuurlijk het first-person perspectief. Ontwikkelaar One More Level heeft met Ghostrunner al bewezen dat ze dit aardig onder de knie hebben. Met Valor Mortis slaat de studio een andere weg in met het ontwikkelen van een soulslike. Daarbij blijven de ontwikkelaars trouw aan hun eigen combatsysteem, maar proberen ze tegelijkertijd een nieuwe draai aan het genre te geven.

Het perspectief werkt goed en zorgt voor net wat meer immersie dan third-person of een top-down perspectief. Vooral het gebruik van een vuurwapen tijdens snelle gevechten zou vanuit een ander perspectief een stuk minder goed werken. Dat gezegd hebbende, ben je tijdens gevechten wel minder bewust van je omgeving. Net als Claudia tijdens de preview kwam ik na het dodgen regelmatig klem te zitten tussen een muur en een vijand, wat me af en toe mijn leven heeft gekost.

Het first-person perspectief geeft de game een flinke RPG-sfeer, die nog eens wordt versterkt door de skill tree. Zoals eerder al vermeld, kun je in het begin je gezondheid, stamina en Nephtoglobin levelen. Later komen daar ook andere handige vaardigheden bij, zoals het vertragen van de tijd wanneer je in de lucht je vuurwapen gebruikt en het vergroten van de kans dat vijanden munitie bij zich hebben.

Geen tocht naar Moskou

Een ander klein detail dat voor wat afwisseling zorgt, is de introductie van parkour. Dit overheerst de game niet, maar komt af en toe voorbij wanneer je je door de map beweegt. Zo slinger je van tak naar tak of klim je over obstakels om je weg te vervolgen, zonder dat het de vaart uit de game haalt. Deze leuke toevoeging maakt het verkennen net wat dynamischer.

De exploratie zelf is echter vrij lineair. Je werkt een gebied af en trekt vervolgens door naar het volgende. Natuurlijk kun je terugkeren naar eerdere gebieden, maar de loot vind je relatief snel en ook de secrets zijn geen hogere wiskunde. Daarnaast heb je geen map, maar een overzicht van gebieden. Hier kun je snel naartoe reizen via de lantaarns, waar je ook kunt genezen en levelen. Per ongeluk verdwalen in een sterker gebied zal niet snel gebeuren, omdat je eerst het voorafgaande deel moet hebben doorkruist, voordat je daar überhaupt belandt. De gebieden zien er mooi uit en zijn leuk (alhoewel deprimerend) om doorheen te lopen. Op sommige plekken word je ook beloond, maar als lootjunkie had ik graag nog meer beloningen gevonden voor een lekkere dopaminerush.

Waar ik tijdens mijn ontdekkingsreis vooral tegenaan liep, waren wat lag-spikes. Met name tijdens het rondstruinen door de wereld vielen deze op, waardoor je tijdens het verkennen toch wat uit je immersie wordt gehaald. Tijdens de gevechten zijn deze me gelukkig niet opgevallen, wat een hele hoop frustratie scheelt. Daarnaast zijn de laadtijden best aanzienlijk. Met name wanneer je de game net hebt opgestart of een ander gebied betreedt, weten de shaders de zwarte schermen flink te verlengen.