Warhammer 40,000: Boltgun 2 review - Dubbele power, mindere impact

Gameliner is het thuisfront voor meerdere aanhangers van de God-Emperor en diens codex. Broeder Frietrick is op de slagvelden van Space Marine 2 te vinden, terwijl zuster Cloud in de strategische RPG's, zoals Rogue Trader, ervoor zorgt dat The Emperor's Will Be Done. Ikzelf behoor ook tot de fanatieke volgelingen van de Imperium of Man en elke kans die ik krijg aangereikt om ketters doormidden te zagen, pak ik met beide handen aan. Je kan dus mijn enthousiasme voorstellen, nadat ik de eerste trailer van Warhammer 40,000: Boltgun 2 te zien kreeg. Het origineel draag ik een warm hart toe en ik ben altijd te porren voor een bloederige boomer shooter. Maar weet deze sequel onze Emperor te eren met vastberadenheid? Dat lees je in dit onderstaande chapter.

Volgens het Lectitio Divinitatus-boekje

Warhammer 40,000: Boltgun 2 focust zich op de campagne van twee protagonisten: Ultramarine Malum Caedo en Sister of Battle Nyra Veyrath. Spelers die bekend zijn met het grimmige universum van Warhammer 40,000 weten dat je plicht er nooit opzit; alleen in de dood vind je rust. Tot die tijd is er een hoop werk te doen. Gewelddadig werk welteverstaan, want zowel Malum Caedo als Nyra Veyrath wordt ingezet voor één nobel doel: het vernietigen van de Emperor's vijanden op elke uithoek van het heelal.

Zoals je wellicht verwacht bij een 'boomer shooter' dient het verhaal enkel als een beweegreden om jezelf te begeven in specifieke locaties, zodat je de afvalligen naar hun versie van de hel kan sturen. Met typerende designkeuzes, zoals het 'drie kleurrijke sleutels' verhaal, de geheimen die achter elk hoekje kunnen schuilen, opvallend sprites en audiovisuele kunsten met pixel-art, weet het net zoals het origineel te imponeren als een moderne game van de oude stempel.

Naast het feit dat het inderdaad als een sterke retro-shooter voelt, weet het ook de sfeer en setting van Warhammer 40,000 uitstekend neer te zetten. Deze invulling van 'the grim darkness of the far future' is volgens het boekje en dit zie je terug in ontwerpkeuzes, geschreven dialogen en loyaliteit naar de gevestigde lore. Voor de fans zijn er genoeg referenties te spotten. Zo pakt Malum de Lectitio Divinitatus erbij wanneer je vijf seconden je controller neerlegt en natuurlijk is de geliefde 'taunt-knop' ook terug, zodat je tijdens de vuurgevechten als een doorgeslagen Jehovah’s Getuige je tegenstanders kwaadaardige beloftes kan doen die je enkele momenten daarna waarmaakt.

Met de Chainsword tussen de tanden

Laten we meteen maar het hoogtepunt van Boltgun 2 erbij pakken: de combat. Net zoals het origineel weet Auroch Digital een vermakelijke combat-loop neer te zetten en dat begint met een ijzersterke fundering. De gunplay is, hoe ik het ook tegen broeder Frietrick zei tijdens de preview-sessies, heerlijk crunchy. De kogels van de iconische Boltgun laten de nodige gaten achter, terwijl een explosieve knal van de Frag Cannon opponenten in een hoopje ellende achterlaat. Geen fan van gib? Voordat ik een notitie maak van heresy, ga dan vooral met andere wapentuigen aan de slag, zoals de vurige Flamer en de exotische Plasma Pistol. Het gaat goed voelen, dat garandeer ik je. Het enige feedbackpuntje aan de Adeptus Mechanicus is dat ze even de audio nakijken, want die kan af en toe de neiging hebben om te kraken.

Qua aanbod aan diverse slagvelden zijn hier grote stappen gezet. Een van de kritiekpunten die de originele Boltgun-game kreeg te verduren, luidde als volgt: te veel monotone gangen. Dat ga je in Warhammer 40,000: Boltgun 2 een stuk minder treffen. De campaign brengt spelers naar verschillende planeten, waardoor de variatie in omgevingen al snel kenbaar wordt gemaakt. Van giftige moerassen tot ijskoude bergtoppen, maar het verliest nooit de essentie van de Warhammer 40,000-setting. Naast de visuele afwisselingen bieden de levels meer interessante combat-scenario's dan simpelweg elke kamer opblazen met granaten.

Daarnaast worden deze levels bewoond door tuig in allerlei soorten en maten. Waar de eerste game zich vooral focuste op de algemene eenheden van de Chaos-factie, zijn er nu ook debuterende ketters die het einde van mijn Chainsword mochten proeven. Van de bloederige Khorne tot de ronduit smerige Nurgle; en natuurlijk ook nog de nodige verraders binnen de Tzeentch- en Slaanesh-factie. De line-up zorgt voor de nodige afwisseling, al ontkom je er niet aan dat er hier en daar wat kopieer-en-plak-werk aanwezig is binnen de alledaagse infanterie en varianten binnen de overgestoken Space Marines. Uiteraard wel een shout-out naar mijn trouwe Death Korps Guardsmen die als lopend kanonnenvoer mij gezelschap wisten te houden.

Twee zielen, één gewelddadige gedachte

Tot nu toe hebben we te maken met een solide first-person shooter die precies weet waar de punten worden gehaald. Helaas is het tot mijn grootste spijt, en dit is absoluut niet te verwijten aan onze Emperor, dat Boltgun 2 niet op elk vlak weet te overtuigen. Te beginnen met het dynamische duo: Malum Caedo en Nyra Veyrath. Afzonderlijk zijn dit prima personages om de game mee te doorlopen, maar als onderdeel van een duo-protagonisten-systeem stellen ze ietwat teleur. De verschillen tussen deze vechtersbazen is namelijk minimaal. Ja, Caedo gebruikt een Chainsword en een tackle-vaardigheid, terwijl Veyrath een Power Sword en een slide hanteert. Allebei de arsenalen verschillen een tikkeltje van elkaar, maar uiteindelijk verandert je speelstijl niet tot nauwelijks. Ook zijn de missies niet gebaseerd op een personage, waardoor er geen ruimte is om scenario's te ontwikkelen, waarbij echt gekeken wordt naar wat de meerwaarde is van figuur één vergeleken met figuur twee.

Een goed vervolg gebruikt het origineel als een springplank; pak wat werkte en evolueer die basis om nieuwe hoogtes te bereiken. Neem risico's en laat zien dat je spelers nog kan verrassen met de ideeën waar je vierkant achterstaat. Boltgun 2 blijft vooral hangen in wat het voorheen goed deed, waardoor je een puike shooter hebt, maar wel eentje waarbij het gevoel van 'been there, done that' je snel overvalt.

Tot slot moeten we het kort hebben over de technische staat van de game en enkele beslissingen die men heeft genomen om Boltgun 2 vorm mee te geven buiten de gameplay om. De campaign kent een soort vertakkende structuur, waardoor je moet 'kiezen' welke levels je eerst speelt en welke je gewonnen geeft aan de vijanden. Dit heeft verder vrijwel geen enkele vorm van betekenis voor het narratief en is dus ook volstrekt onnodig. Sterker nog, het haalt de angel er goed uit, want het moment dat ik ervoor wilde kiezen om bepaalde levels te herspelen, werd die optie mij ontnomen en moest ik per se andere delen van de campaign herspelen om weer bij hetzelfde keerpunt uit te komen.

Gelukkig biedt Auroch Digital wel diverse toegankelijkheidsopties, die ooit in een ver verleden cheats werden genoemd. Er zijn opties om simpelweg je gehele arsenaal en alle levels te ontgrendelen, zodat je alles lekker op je eigen wijze kan uitproberen. Ook krijg je de optie om met ongelimiteerde ammunitie te spelen, terwijl je kan rekenen op de onsterfelijke zegeningen van de Emperor zelf. Als Auroch Digital er nou ook voor kan zorgen dat de gekozen opties en de progressie in de levens wordt opgeslagen, dan hebben we daarna veel minder te klagen gedurende onze wekelijkse trip naar het intergalactische biechthok.