Yerba Buena review - Ondanks goede ideeën, matig kruid

Yerba Buena betekent goed kruid in het Latijns-Amerikaans Spaans en is de voormalige naam van de stad San Fransisco. Daarnaast is het ook de nieuwste game van de Duitse ontwikkelaars Mad About Pandas. In ons kleine kikkerlandjes is goed kruid inmiddels ook een cultureel erfgoed te noemen. In deze review vertel ik je hoe die valt. De game welteverstaan.

Kies je voor man of beer?

In Yerba Buena neem je de rol aan van Barb, die net naar San Francisco is verhuisd. We schrijven het jaar 1976: hippies protesteren tegen het sluiten van het lokale park, bazen proberen te profiteren van de meditatie-hype en iedereen draagt broeken met uitlopende pijpen. Ondanks dat Barb al veel vrienden heeft gemaakt, is ze nog steeds op zoek naar haar plek in de stad. Een van haar vrienden is de taxichauffeur Russell, die tijdens een autorit wordt ontvoerd door een brute biker genaamd Bear. Tijdens deze ontvoering verliest Bear de oscillator, een apparaat waarmee bewegingen kunnen worden gekopieerd en op andere objecten kunnen worden toegepast. Met behulp van de oscillator en haar vrienden probeert Barb Russell te bevrijden, maar raakt ze verstrikt in een ingewikkeld complot.

In de wereld van Yerba Buena is Barb niet het hoofdpersonage, maar Bear, die wordt bestuurd door een gametester die alleen uit brute, schreeuwerige dialoogopties kan kiezen. Als Bear doodgaat, wordt de wereld teruggezet naar het laatste checkpoint. Het is dus aan Barb om Russell te bevrijden zonder dat Bear sterft. Maar is die grote, schreeuwende beer eigenlijk wel de daadwerkelijke vijand? Door het verhaal in de jaren 1970 te plaatsen, werd de Matrix-achtige twist nog surrealistischer, juist omdat de personages niet horen te weten wat een videogame zoals die in Yerba Buena zou moeten zijn. Daarnaast geeft het een goede verklaring voor waarom bepaalde dingen in de game mogelijk zijn, zonder dat het raar of misplaatst voelt. Bovendien zijn de verschillende lagen van het meta-universum ingewikkelder met elkaar verweven dan alleen het idee dat “ze allemaal in een game leven” en dat dit de uiteindelijke twist is waar men het mee moet doen.

Geeft te veel stootjes

In mijn preview gaf ik al aan dat ik helemaal aan het begin van de game vastliep en moest herladen. Gelukkig had ik daar in de loop van het verhaal geen last meer van, al betekent dat niet dat alles volledig soepel verliep. Na een paar uur in de game word je geïntroduceerd aan een nieuw element waarmee je verende bewegingen kunt kopiëren, zodat je je een weg omhoog kunt banen of over obstakels kunt springen. Het introduceren van nieuwe gameplaymechanieken later in de game is een pluspunt, omdat het voor meer variatie in de puzzels zorgt.

Toch werkt dit element niet helemaal perfect: maak je een object verend en loop je er tijdens het verkennen van de omgeving tegenaan, dan word je naar de zijkant gelanceerd en vaak van het platform afgegooid. Ook als je iets hebt gekopieerd en het als het ware op een object plakt, maar de volgende actie niet helemaal goed uitvoert, sta je vaak te ver van de andere bron af om die opnieuw te kunnen kopiëren. Daardoor moet je weer teruglopen en alles opnieuw doen. Hierdoor bestaat de uitdaging van veel puzzels eerder uit het heen en weer lopen om een actie opnieuw uit te voeren dan uit de puzzel zelf. Dit laat de puzzels vaak eerder frustrerend dan uitdagend aanvoelen.

Hoewel de puzzels geen simpel geval van kopiëren en plakken waren en sommige daadwerkelijk uitdagend genoeg waren om me even vast te laten zitten, voelde het na enkele uren toch steeds een beetje hetzelfde, ondanks de nieuw geïntroduceerde mechanieken. Toen het verende element bijvoorbeeld werd geïntroduceerd, voelde dat de eerste paar minuten verfrissend aan, maar vervolgens focuste de game zich er het daaropvolgende half uur vrijwel volledig op, waardoor het opnieuw repetitief begon aan te voelen. Zeker wanneer je te maken krijgt met de unskippable cutscenes, die net iets te lang duren, vooral wanneer je een deel wederom moet doen en er weer doorheen moet zitten.

Ondanks veel koffiezetapparaten, weinig energie

De gameplay en het concept van de oscillator zijn erg innovatief en daardoor iets wat ik nog niet eerder ben tegengekomen. Je kunt niet alleen bewegingen kopiëren, maar ook stoom gebruiken om bepaalde objecten doorzichtig te maken. Zo kun je in een level koffie zetten om stoom op te wekken, waardoor je vervolgens muren en vloeren kan laten verdwijnen. Wanneer je een beweging naar links of rechts kopieert, geeft een pijl aan welke kant het object op beweegt, zelfs als je draait. Dit kleine detail zorgt voor wat verlichting in de gameplay en voorkomt een hoop onnodige frustratie tijdens het oplossen van puzzels. Daardoor voelen de taken net iets overzichtelijker aan, ook al blijft het heen en weer lopen soms wat vermoeiend.

De visuele vormgeving past over het algemeen erg goed bij de setting. Het feit dat de visuals niet al te realistisch zijn, past goed bij de game, die zich afspeelt in een wereld die is gecreëerd door game-ontwikkelaars. De straten van het San Francisco uit de jaren 70 worden gekenmerkt door warme kleuren, wat goed aansluit bij het tijdperk. De pretparklevels zijn daarentegen een stuk duisterder en maken vooral gebruik van koele kleuren, waardoor ze een compleet andere sfeer neerzetten. Dit werkt goed samen met Barbs ervaring, omdat ze in het begin niet goed begrijpt waar ze terecht is gekomen en wat er precies aan de hand is.