Mijn PlayStation-vuurdoop als Nintendo-fan

Dag, beste lezer. Mijn naam is Nils. Ik ben 26 en al sinds mijn jonge jaren een fervente Nintendo-speler. Knoppen met vormen in plaats van letters waren voor mij een mythe, en de enige Ellie die bij mij een belletje deed rinkelen was tot 2018 werkzaam bij de politie. Althans, totdat ik begin maart mijn oude Nintendo Switch OLED tijdelijk ruilde voor een PlayStation 4 met een handjevol games. Daarmee is mijn officiële PlayStation-vuurdoop een feit. In deze feature neem ik je mee langs mijn historie en ervaringen met de twee Japanse gamegiganten. En laat me je vertellen: mijn mening over PlayStation is flink bijgesteld. Maar is het gras voor deze Nintendo-fanaat nu groener bij de blauwe buren? Lees snel verder!

2004-2017: De geboorte van een aversie

Consolevoorkeuren ontstaan vaak al in je kindertijd. Zo ook bij mij. Rond mijn vijfde kreeg ik hét ultieme cadeau van mijn ouders: een cyaangekleurde Game Boy Color. Ik verdwaalde in de levendige wereld van de originele Pokémon-games en speelde titels als Super Mario Bros. Deluxe en DuckTales totdat ik erbij neerviel. Mijn lot was getekend en meerdere Nintendo-apparaten zouden volgen. Toen ik een jaar of tien was, had vrijwel ieder kind op mijn basisschool wel een DS of Wii in huis. In de pauzes speelden we Mario Kart en op vakanties bondde ik met andere kinderen door Pokémon te ruilen. Ik werd omringd door Nintendo-fans. Heel af en toe kreeg ik vlagen van de andere consolegiganten mee, maar mijn interesse verdween toen ik me realiseerde dat de loodgieter met de rode pet er niet op te vinden was.

Toen kwam 2011. Mijn eerste jaar op de middelbare school. Na maanden sparen kocht ik halverwege het schooljaar een Nintendo 3DS. Met dat felbegeerde apparaatje in mijn overvolle rugzak dacht ik de coolste in de brugklas te zijn. Maar dat bleek verre van de waarheid. Op de middelbare school werd mijn handheld bespot. Hoe kon ik ooit een apparaat verdragen met zulke slechte graphics? Waarom speelde ik games gemaakt voor kinderen? Ik moest eens Call of Duty: Modern Warfare 3, Skyrim of Uncharted 3 op de PlayStation proberen - dat waren pas echt indrukwekkende, brute games voor jongens van mijn leeftijd.

Ik walgde van de beschrijvingen die mijn klasgenoten gaven van het geweld in die games. Een druppeltje bloed op het scherm was voor mij destijds al voldoende om het maagzuur in mijn mond te proeven. Er was op basis van deze beschrijvingen voor mij maar één conclusie te trekken. De PlayStation was een console voor sadisten die hun gewelddadige behoeften lesten met het spelen van wrede games. En ik zou daar nooit mijn vingers aan branden. Sterker nog: ik hoopte vanaf dat moment op de ondergang van Sony als bedrijf. Ik boycotte per direct alle takken van de onderneming. Door deze kinderachtige aversie tegen alles rondom PlayStation kochten mijn ouders rond 2014 een Samsung-televisie (in plaats van het gewenste Sony-model) en nam ik jarenlang genoegen met mindere koptelefoonmerken. Alles om Sony naar de ondergang te helpen. Deze ongeremde afkeer zou nog gedurende mijn hele middelbare schooltijd voortduren.

2017-2026: De ommekeer

Het is eind 2017 en Nintendo’s nieuwste wonderkind, de Nintendo Switch, gaat als zoete broodjes over de toonbank. Externe ontwikkelaars zien weer brood in de rode N en brengen ook hun gewelddadigere blockbusters als DOOM (2016) en Wolfenstein II naar het systeem. Op dat moment ben ik achttien jaar en heb ik begrepen dat mensen die op zijn tijd een potje Battlefield spelen geen bomgordels dragen. Ook is mijn tolerantie voor wrede games wat gegroeid en bekijk ik regelmatig gameplay van opkomende third-party-titels voor de Nintendo Switch, zelfs als er geweld in voorkomt. Op een dag kom ik in een zijspoor beelden van het opkomende Red Dead Redemption II tegen. Een prachtige, verhalende game waarbij geweld geen doel is, maar een middel om de verhaalvertelling te bevorderen. De beelden van Rockstars westerngame veranderen mijn kijk op geweld in videogames voorgoed. En daarmee ook mijn mening over PlayStation.

Vanaf dat moment sta ik ervoor open om mijn horizonten te verbreden. Ik zie steeds meer PlayStation-games langskomen die mij interesseren. The Last of Us, God of War (2018), Persona 5 en The Witcher 3 zijn allemaal games die mijn aandacht trekken, maar mij niet overtuigen. Ik blijf uitsluitend games op Nintendo-apparaten spelen. Tot ik in 2020 een aanbod krijg. Ik mag de oude PlayStation 3 van mijn neef lenen. Ik accepteer. Helaas werkt de controller slecht, waardoor ik zelden op het apparaat speel. In 2024 besluit ik toch het apparaat een echte kans te geven met een andere controller en koop ik een grote PlayStation 3-gameverzameling. Dezelfde dag blaast de PlayStation 3 zijn laatste adem uit. Ik geef op, maar toch blijft de gedachte aan het verkennen van Sony-IP’s kriebelen. Tot ik dit jaar weer een aanbod krijg. Mijn oude Nintendo Switch OLED voor de oude PlayStation 4 van een goede vriendin. Akkoord!

Eerste indrukken na de vuurdoop

Inmiddels heb ik de (werkende!) PlayStation 4 al flink aan de tand gevoeld. En laat me je vertellen: wat kletste ik als tiener uit mijn nek. De PS4 is een uitstekend apparaat en heeft, net zoals de Nintendo-consoles, zijn eigen plus- en minpunten. Na mijn eerste druk op de PS-knop maakte ik kennis met het PlayStation-systeemmenu. En wat een eerste indruk is dat. Het menu oogt simplistisch, maar tegelijkertijd strak, persoonlijk en visueel aantrekkelijk. Een monumentale verademing na negen jaar met de Nintendo Switch, waar een andere achtergrondskleur dan zwart of wit al te veel gevraagd is.

Die grote bevrijding voelde ik steeds opnieuw terugkomen. Vrienden voeg je simpelweg met hun PlayStation ID toe - geen gehannes met omslachtige friend-codes. Er is maar één mobiele app voor je belangrijkste PlayStation-diensten in plaats van de vijf losse flodders van Nintendo. En er is daadwerkelijk multimedia! Op de Nintendo Switch wachten we nu al negen jaar op fatsoenlijke streamingdiensten, maar Sony heeft ze vrijwel allemaal. Nog even en je vertelt me dat dat ding ook Blu-rays kan afspelen. Wacht, dat kan het?! Wat een apparaat.

En dan is er de DualShock-controller. Hoewel ik het nog steeds onhandig vind dat de bevestigingsknop op de PlayStation de onderste face-button is, is de DualShock een uitstekende controller. De sticks zitten op fijne plekken, de trillingen voelen fijn en de lichtbalk achterop de controller is een leuke gimmick. Het is allemaal wat geavanceerder. Waarschijnlijk legt de DualShock-batterij daarom al na een uurtje of acht het loodje, terwijl de Nintendo Switch 2 Pro Controller met zijn veertig uur wel vijf keer zo lang meegaat. Maar ach, daar kan ik als Wii U GamePad-verdediger mee leven.

Uiteenlopende filosofieën

Uiteindelijk gaat je keuze voor een spelcomputer vooral over de games. En hier merk je het grootste onderscheid tussen de filosofieën van beide Japanse gamegiganten. Nintendo-games volgen over het algemeen het ‘gameplay eerst’-principe, waarbij het verhaal rondom de gameplay wordt geschreven. PlayStation-games focussen vaker primair op cinematische verhaalvertelling, waarbij de gameplay ten dienste is van de thema’s en het verhaal dat de schrijvers willen behandelen. En wat doen ze dat goed. De proloog van The Last of Us roept alle emoties in je lijf op en mag de boeken in als hét beste eerste hoofdstuk in gaming. God of War (2018) vertelt een prachtig verhaal over vaderschap en persoonlijke groei. En zo zijn er nog tal van titels die reikhalzend op mij wachten.

Ook op het visuele front kunnen de twee bedrijven niet meer van elkaar verschillen. Sony’s consoles bevatten meer pure paardenkracht dan Nintendo’s machines, doorgaans leidend tot realistischere graphics. Nintendo kiest daarentegen voor meer uiteenlopende visuele stijlen. En dan zijn er de soorten games en multiplayermogelijkheden. Nintendo-games ogen vrolijker en lenen zich uitstekend voor gameavonden op de bank met vrienden. Sony’s apparaat huisvest meer games met volwassen thema’s en blinkt juist uit in online speelsessies. Het enige online aspect waarbij Nintendo een streepje voor heeft, is de prijs van een online gamingabonnement. €71,99 voor het goedkoopste jaarlijkse PlayStation Plus-abonnement, zijn we nu helemaal van de pot gerukt?

Maar ik zou bijna een van de belangrijkste onderscheidende eigenschappen van PlayStation tegenover Nintendo vergeten. Trophies. Wat voegen die dingen een berg herspeelbaarheid toe aan de games. De trophyjacht is een sport die al door meerdere Gameliner-redacteurs beoefend wordt, en eindelijk begrijp ik de rage. Een achievementsysteem is natuurlijk verre van PlayStation-exclusief, maar door de naadloze implementatie van trophies voelen ze als een integraal deel van de ervaring. Toch heeft Nintendo ook nog een compleet andere onderscheidende eigenschap: draagbaarheid. Nintendo heeft de hybrideconsole niet alleen populair gemaakt, maar met de Switch 2 geperfectioneerd. En dat is niet de minste onderscheidende eigenschap. Eentje die zelfs met de 1080p High Quality-modus van de PlayStation Portal niet geëvenaard wordt wegens de streamingfocus.

Na mijn hele leven games op Nintendo-apparaten gespeeld te hebben, heb ik eindelijk mogen proeven van het PlayStation-ecosysteem. Is er in de toekomst dan toch plek in mijn huis voor een current-gen Sony-console? Zeker, al sta ik niet meteen te springen nu de PS5 duurder is geworden. Hoewel Nintendo’s IP’s, visuele stijlen, gameplayprincipes, gameplaystijlen en de naadloze hybride ervaring mij nog altijd meer aanspreken, vullen de twee apparaten elkaar op verschillende punten aan. Uiteindelijk is je voorkeur voor een gamingconsole een kwestie van smaak. En in tegenstelling tot wat de 14-jarige ik mensen probeerde aan te praten, kunnen die smaken prima naast elkaar bestaan. Lang leve variatie, vind je ook niet?