Dag, beste lezer. Mijn naam is Nils. Ik ben 26 en al sinds mijn jonge jaren een fervente Nintendo-speler. Knoppen met vormen in plaats van letters waren voor mij een mythe, en de enige Ellie die bij mij een belletje deed rinkelen was tot 2018 werkzaam bij de politie. Althans, totdat ik begin maart mijn oude Nintendo Switch OLED tijdelijk ruilde voor een PlayStation 4 met een handjevol games. Daarmee is mijn officiële PlayStation-vuurdoop een feit. In deze feature neem ik je mee langs mijn historie en ervaringen met de twee Japanse gamegiganten. En laat me je vertellen: mijn mening over PlayStation is flink bijgesteld. Maar is het gras voor deze Nintendo-fanaat nu groener bij de blauwe buren? Lees snel verder!
2004-2017: De geboorte van een aversie
Consolevoorkeuren ontstaan vaak al in je kindertijd. Zo ook bij mij. Rond mijn vijfde kreeg ik hét ultieme cadeau van mijn ouders: een cyaangekleurde Game Boy Color. Ik verdwaalde in de levendige wereld van de originele Pokémon-games en speelde titels als Super Mario Bros. Deluxe en DuckTales totdat ik erbij neerviel. Mijn lot was getekend en meerdere Nintendo-apparaten zouden volgen. Toen ik een jaar of tien was, had vrijwel ieder kind op mijn basisschool wel een DS of Wii in huis. In de pauzes speelden we Mario Kart en op vakanties bondde ik met andere kinderen door Pokémon te ruilen. Ik werd omringd door Nintendo-fans. Heel af en toe kreeg ik vlagen van de andere consolegiganten mee, maar mijn interesse verdween toen ik me realiseerde dat de loodgieter met de rode pet er niet op te vinden was.
Toen kwam 2011. Mijn eerste jaar op de middelbare school. Na maanden sparen kocht ik halverwege het schooljaar een Nintendo 3DS. Met dat felbegeerde apparaatje in mijn overvolle rugzak dacht ik de coolste in de brugklas te zijn. Maar dat bleek verre van de waarheid. Op de middelbare school werd mijn handheld bespot. Hoe kon ik ooit een apparaat verdragen met zulke slechte graphics? Waarom speelde ik games gemaakt voor kinderen? Ik moest eens Call of Duty: Modern Warfare 3, Skyrim of Uncharted 3 op de PlayStation proberen - dat waren pas echt indrukwekkende, brute games voor jongens van mijn leeftijd.
Ik walgde van de beschrijvingen die mijn klasgenoten gaven van het geweld in die games. Een druppeltje bloed op het scherm was voor mij destijds al voldoende om het maagzuur in mijn mond te proeven. Er was op basis van deze beschrijvingen voor mij maar één conclusie te trekken. De PlayStation was een console voor sadisten die hun gewelddadige behoeften lesten met het spelen van wrede games. En ik zou daar nooit mijn vingers aan branden. Sterker nog: ik hoopte vanaf dat moment op de ondergang van Sony als bedrijf. Ik boycotte per direct alle takken van de onderneming. Door deze kinderachtige aversie tegen alles rondom PlayStation kochten mijn ouders rond 2014 een Samsung-televisie (in plaats van het gewenste Sony-model) en nam ik jarenlang genoegen met mindere koptelefoonmerken. Alles om Sony naar de ondergang te helpen. Deze ongeremde afkeer zou nog gedurende mijn hele middelbare schooltijd voortduren.
2017-2026: De ommekeer
Het is eind 2017 en Nintendo’s nieuwste wonderkind, de Nintendo Switch, gaat als zoete broodjes over de toonbank. Externe ontwikkelaars zien weer brood in de rode N en brengen ook hun gewelddadigere blockbusters als DOOM (2016) en Wolfenstein II naar het systeem. Op dat moment ben ik achttien jaar en heb ik begrepen dat mensen die op zijn tijd een potje Battlefield spelen geen bomgordels dragen. Ook is mijn tolerantie voor wrede games wat gegroeid en bekijk ik regelmatig gameplay van opkomende third-party-titels voor de Nintendo Switch, zelfs als er geweld in voorkomt. Op een dag kom ik in een zijspoor beelden van het opkomende Red Dead Redemption II tegen. Een prachtige, verhalende game waarbij geweld geen doel is, maar een middel om de verhaalvertelling te bevorderen. De beelden van Rockstars westerngame veranderen mijn kijk op geweld in videogames voorgoed. En daarmee ook mijn mening over PlayStation.
Vanaf dat moment sta ik ervoor open om mijn horizonten te verbreden. Ik zie steeds meer PlayStation-games langskomen die mij interesseren. The Last of Us, God of War (2018), Persona 5 en The Witcher 3 zijn allemaal games die mijn aandacht trekken, maar mij niet overtuigen. Ik blijf uitsluitend games op Nintendo-apparaten spelen. Tot ik in 2020 een aanbod krijg. Ik mag de oude PlayStation 3 van mijn neef lenen. Ik accepteer. Helaas werkt de controller slecht, waardoor ik zelden op het apparaat speel. In 2024 besluit ik toch het apparaat een echte kans te geven met een andere controller en koop ik een grote PlayStation 3-gameverzameling. Dezelfde dag blaast de PlayStation 3 zijn laatste adem uit. Ik geef op, maar toch blijft de gedachte aan het verkennen van Sony-IP’s kriebelen. Tot ik dit jaar weer een aanbod krijg. Mijn oude Nintendo Switch OLED voor de oude PlayStation 4 van een goede vriendin. Akkoord!
Eerste indrukken na de vuurdoop
Inmiddels heb ik de (werkende!) PlayStation 4 al flink aan de tand gevoeld. En laat me je vertellen: wat kletste ik als tiener uit mijn nek. De PS4 is een uitstekend apparaat en heeft, net zoals de Nintendo-consoles, zijn eigen plus- en minpunten. Na mijn eerste druk op de PS-knop maakte ik kennis met het PlayStation-systeemmenu. En wat een eerste indruk is dat. Het menu oogt simplistisch, maar tegelijkertijd strak, persoonlijk en visueel aantrekkelijk. Een monumentale verademing na negen jaar met de Nintendo Switch, waar een andere achtergrondskleur dan zwart of wit al te veel gevraagd is.
Die grote bevrijding voelde ik steeds opnieuw terugkomen. Vrienden voeg je simpelweg met hun PlayStation ID toe - geen gehannes met omslachtige friend-codes. Er is maar één mobiele app voor je belangrijkste PlayStation-diensten in plaats van de vijf losse flodders van Nintendo. En er is daadwerkelijk multimedia! Op de Nintendo Switch wachten we nu al negen jaar op fatsoenlijke streamingdiensten, maar Sony heeft ze vrijwel allemaal. Nog even en je vertelt me dat dat ding ook Blu-rays kan afspelen. Wacht, dat kan het?! Wat een apparaat.
En dan is er de DualShock-controller. Hoewel ik het nog steeds onhandig vind dat de bevestigingsknop op de PlayStation de onderste face-button is, is de DualShock een uitstekende controller. De sticks zitten op fijne plekken, de trillingen voelen fijn en de lichtbalk achterop de controller is een leuke gimmick. Het is allemaal wat geavanceerder. Waarschijnlijk legt de DualShock-batterij daarom al na een uurtje of acht het loodje, terwijl de Nintendo Switch 2 Pro Controller met zijn veertig uur wel vijf keer zo lang meegaat. Maar ach, daar kan ik als Wii U GamePad-verdediger mee leven.
Uiteenlopende filosofieën
Uiteindelijk gaat je keuze voor een spelcomputer vooral over de games. En hier merk je het grootste onderscheid tussen de filosofieën van beide Japanse gamegiganten. Nintendo-games volgen over het algemeen het ‘gameplay eerst’-principe, waarbij het verhaal rondom de gameplay wordt geschreven. PlayStation-games focussen vaker primair op cinematische verhaalvertelling, waarbij de gameplay ten dienste is van de thema’s en het verhaal dat de schrijvers willen behandelen. En wat doen ze dat goed. De proloog van The Last of Us roept alle emoties in je lijf op en mag de boeken in als hét beste eerste hoofdstuk in gaming. God of War (2018) vertelt een prachtig verhaal over vaderschap en persoonlijke groei. En zo zijn er nog tal van titels die reikhalzend op mij wachten.
Ook op het visuele front kunnen de twee bedrijven niet meer van elkaar verschillen. Sony’s consoles bevatten meer pure paardenkracht dan Nintendo’s machines, doorgaans leidend tot realistischere graphics. Nintendo kiest daarentegen voor meer uiteenlopende visuele stijlen. En dan zijn er de soorten games en multiplayermogelijkheden. Nintendo-games ogen vrolijker en lenen zich uitstekend voor gameavonden op de bank met vrienden. Sony’s apparaat huisvest meer games met volwassen thema’s en blinkt juist uit in online speelsessies. Het enige online aspect waarbij Nintendo een streepje voor heeft, is de prijs van een online gamingabonnement. €71,99 voor het goedkoopste jaarlijkse PlayStation Plus-abonnement, zijn we nu helemaal van de pot gerukt?
Maar ik zou bijna een van de belangrijkste onderscheidende eigenschappen van PlayStation tegenover Nintendo vergeten. Trophies. Wat voegen die dingen een berg herspeelbaarheid toe aan de games. De trophyjacht is een sport die al door meerdere Gameliner-redacteurs beoefend wordt, en eindelijk begrijp ik de rage. Een achievementsysteem is natuurlijk verre van PlayStation-exclusief, maar door de naadloze implementatie van trophies voelen ze als een integraal deel van de ervaring. Toch heeft Nintendo ook nog een compleet andere onderscheidende eigenschap: draagbaarheid. Nintendo heeft de hybrideconsole niet alleen populair gemaakt, maar met de Switch 2 geperfectioneerd. En dat is niet de minste onderscheidende eigenschap. Eentje die zelfs met de 1080p High Quality-modus van de PlayStation Portal niet geëvenaard wordt wegens de streamingfocus.
Na mijn hele leven games op Nintendo-apparaten gespeeld te hebben, heb ik eindelijk mogen proeven van het PlayStation-ecosysteem. Is er in de toekomst dan toch plek in mijn huis voor een current-gen Sony-console? Zeker, al sta ik niet meteen te springen nu de PS5 duurder is geworden. Hoewel Nintendo’s IP’s, visuele stijlen, gameplayprincipes, gameplaystijlen en de naadloze hybride ervaring mij nog altijd meer aanspreken, vullen de twee apparaten elkaar op verschillende punten aan. Uiteindelijk is je voorkeur voor een gamingconsole een kwestie van smaak. En in tegenstelling tot wat de 14-jarige ik mensen probeerde aan te praten, kunnen die smaken prima naast elkaar bestaan. Lang leve variatie, vind je ook niet?
Als het mogelijk was, had onze Nils zich dagelijks gehuld in een Nintendo kloffie. Boze tongen beweren dat Nils zichzelf in slaap neuriet op het deuntje van Super Mario Bros. nadat hij zich in zijn Splatoon-pyjama heeft gestoken en in bed is gaan liggen. Lekker onderuitgezakt zitten gamen voor een groot scherm is er voor Nils echter niet bij, hij prefereert handheld gaming. Wel zo makkelijk, want dan kun je rustig naar de wc zonder dat je je game op pauze hoeft te zetten. Zijn grootste guilty pleasure? Nintendogs + cats!
-
GuideGuide: Van harte welkom op de vernieuwde website van Gameliner
Ja, je ziet het goed: er is een nieuwe update uitgerold. We vertellen je graag alles over wat er nieuw is in dit uitgebreide artikel.
9 reacties -
NieuwsForza Horizon 6 kent meer dan zes miljoen spelers, Festival Playlist live gegaan
Forza Horizon 6 is nog maar net uit de garage gesleept, maar XBOX en Playground Games kunnen de racegame nu al als een succes bestempelen.
0 reacties -
NieuwsBungie beëindigt ondersteuning voor Destiny 2
Na jarenlang content en uitbreidingen pushen valt het doek voor Destiny 2. Bungie gaat zich richten op de toekomst en de FPS wordt in het verleden gelaten.
0 reacties -
TrailerWarhammer 40,000: Chaos Gate – Deathwatch sluit de show af
Complex Games en Frontier Developments krijgen de eer om de Warhammer Skulls Showcase 2026 af te sluiten met Warhammer 40,000: Chaos Gate – Deathwatch.
2 reacties
Playstation heeft geweldige blockbusters en kleinere pareltjes op de console om te spelen. Zeker als je er nooit echt mee bezig bent geweest heb je heel veel om in te halen. Ben zelf ook nooit echt Playstationgamer geweest tot jaren terug, toen erbij gehaald en ik had zoveel in te halen dat ik dat nog altijd niet heb voltooid. Reeksen als God of War, Horizon, Spider-Man, TLOU en ga zo door zijn wel echt reeksen die je iedere gamer aan kan raden. Maar ik vind Sony wel teleurstellend in deze PS5 periode qua nieuwe content. Er zijn uitstekende titels nog gemaakt maar wel te weinig.
De Playstation 3 was de eerste Playstation console die ik kocht en dat was volgens mij op het einde van de levenscyclus toen The Last of Us uit kwam.
Vond het echt een gare controller omdat ik de jaren daarvoor op de Xbox360 heb gegamed.
Toen de PlayStation 4 uitkwam was ik pas echt tevreden over de console en de games die ervoor uitkwamen.
Xbox360 tijdperk was wat dat betreft echt fantastisch. Prachtige console met heerlijke controller en mega veel goede games.
De eerste jaren tot de Wii ben ik ook nagenoeg alleen bezig geweest met de Nintendo consoles omdat dat gewoon pure fun was qua gameplay.
Leuk artikel trouwens. Denk als je een weekje een Ps5 zou kunnen lenen van iemand dat je niet weet wat je meemaakt qua snelheid, laadtijden en controller.
Ik vond het principe dat je op de Switch alleen kan gamen juist een voordeel. Geen uiteenlopende afleidende apps (hoewel je nu YouTube erop kan zetten), maar puur en alleen games. Wel zo overzichtelijk. Niet elk apparaat hoeft alles te kunnen. YouTube kun je daarbij op de Switch enkel zonder adblocks kijken, wat betekent dat het er vrijwel onbekijkbaar is met die lawine aan advertenties. Op andere consoles en op smart-tv's zal het wel niet anders zijn. Dat voegt voor mij dus ook niet veel toe.
Dit is echt het meest Nils artikel dat ik ooit heb gelezen, haha. Maar welkom bij de club, homie!
Om me heen werd er weinig gegamed. Christelijke school .... Ik zat ook altijd vast aan Nintendo. Toen ik de Wii ging halen lachte mijn neef me uit, want de PS3 was veel beter.
Heb nooit afkeer gehad tegen de andere consoles, maar had nooit de behoefte en het geld voor nog een erbij. Uiteindelijk een 360 gehad met mijn broertje, maar al die actiegames waren niet voor mij toen. En ook nog de PS3 gehad voor hoofdzakelijk Tales. Maar daarna weer terug gegaan naar Ninty. De verleiding om weer uit te stappen naar PS is er nog wel, maar niet met deze prijzen. En voorlopig nog genoeg op de Switch 2.
Ik denk dat het uiteindelijk allemaal ook vooral draait om wat voor games je leuk vindt.
Ik game sinds de Nes en heb alle Nintendo consoles en geniet vooral van Zelda en Mario games.
Toen PlayStation op de markt kwam heb ik die ook gehad van 1 tm 3. Waarbij ik op de PS1 en 2 nog wel erg veel speelde maar bij de PS3 eigenlijk al de meeste games niet meer boeiend vond. Die had ik eigenlijk voornamelijk voor de Tales Of.. games.
De Nintendo's ben ik juist altijd wel blijven spelen.
Voor mij, zoals hieronder ook gezegd wordt, is de ideale combi Nintendo en een game PC.
Ik snap niet helemaal je aversie van geweld.
Ik als voortgezet onderwijs mannetje was helemaal in de ban van Mortal kombat 2 ol snes
En daarna ook andere games die toch wat meer geweld lieten zien. Zelfs van 2nd party ontwikkelaar Rare die Killer Instinct maakte.
En ja dat was meer komisch geweld maar toch het begin van geweld in games begon toch al lang voor de PS1. Sterker nog de ps1 was ook nog redelijk braaf. Die lifte toen nog mee op de Sega en Nintendo era.
Ja er waren wel FPS games maar een medal of honor en CoD vind ik ver weg staan van wat geweld nu in games is.
Het echte grafische lompere geweld kwam mijn gevoel toch echt in ps2 en zelfs ps3 tijd.
Maar ik als 15 jarige was helemaal in de ban van MK2 op snes. Zelfs zoveel dat mensen mij niet geloofden dat die game na MK1 wel bloed had.
Dus bij ons thuis was het een MK2 fest in huis.
Maar je uiteindelijke gevoel deel ik helemaal
Ik ben van huis uit enorm Nintendo fan, en Atari maar ja daar is ver mis gegaan. En mijn jongere broertje kocht een ps2 op zijn zelfde leeftijd. En zo kwam ik bij mij met een GameCube en bij hem met ps2 in de beste console bouwers uit.
Helaas voor Xbox maar deed me nooit iets, destijds bij vrienden gespeeld en ik speelde liever op de andere consoles.
Jaren later zelf een series X gekocht en ondanks wel wat leuks gespeeld toch wel spijt van.
Voor mij is PS voor de grote serieuze of hele mooie games en Nintendo voor puur fun.
The Rock had met je te doen toen je brugklasser was. Mooie game levensloop wel 😎👊🏼
Ik begon met de NES, daarna de SNES en N64, toen kwam de Playstation, daarna kwam de PC met Unreal tournament en Battlefield 1942, met de Wii weer een Nintendo console in huis, gevolgd door de Wii U en de Switch.
Door een goedkope aanbieding de Xbox One in huis en daarna de Playstation 5, omdat ik de Playstation 4 niet heb gehad dus genoeg te spelen en zijn de vele remakes nieuw voor mij.
Heb later nog de GameCube in huis gehaald om de leegte te vullen in de Nintendo console reeks, de Gameboy Advance en 3DS zijn ook aanwezig en ik heb jaren geleden een Sega mega drive en een Playstation 2 gekregen en daar een aantal spellen bij gekocht.
Een PlayStation console en een Nintendo console naast elkaar hebben staan in huis is een geweldige combo.
Mooi om te lezen dat je van hater naar liefhebber gegaan bent. Hoe meningen in de loop der jaren kunnen veranderen.
Beter een pc naast je Nintendo console, heb je echt veel meer aan