Opinion: Aaargh! Ik wil gamen!

Iedereen kent dat wel: willen gamen, maar er geen tijd voor hebben. In het verleden herinner je je tijden waarin je uren aan een stuk ongestoord je gang kon gaan, zonder gevolg of zorg. Maar naar mate tijd vordert merk je dat je steeds minder tijd hebt voor je hobby. School, studie, werk of familie zorgen ervoor dat dat ongestoorde uurtje dat je nog over weet te houden steeds verder in het gedrang komt. Sterker nog, dat uurtje wilt er door drukte vaak nog al eens bij in schieten. Zaken die belangrijker zijn dan dat ene level nog uitspelen of die ene achievement unlocken nemen voorrang en dwingen je je hobby aan de kant te zetten. Uren ploeteren aan een verslag, studeren voor een tentamen, blokken voor een proefwerk, thuis werken aan zaken die je niet op je werk afkreeg, allemaal zaken die je van het gamen houden. En als je dan toch aan het gamen gaat, dan ontspan je niet. De belangrijke zaken van de volgende dag spelen alweer door je hoofd. Je speelt een game maar voor even, want je kunt er gewoon mentaal niet in kruipen. Je pakt een andere, in de hoop dat deze je wel de nodige afleiding kan bieden. Ook deze doet dit niet. Je raakt gestrest, gefrustreerd, met als gevolg dat je de games de schuld geeft van het probleem dat je geen plezier hebt in het gamen. En als je dan een game tegenkomt die je leuk vindt, dan irriteer je je mateloos aan zaken die niet lekker gaan. Een rondje multiplayer waar je tegen je medespelers loopt te tieren omdat het niet lekker loopt, een moeilijk stuk in een level waar je niet langs komt, niks gaat meer goed. En als je na lang proberen eindelijk je draai hebt gevonden, dan staat daar weer familie/vriendin/vrouw/ouder om je uit je game te rukken omdat je op visite moet/je ook eens tijd voor haar moet maken/je de afwas nog moet doen.

Vaak lijkt het alsof ze het ruiken. Je zet je hoofdtelefoon op, gaat lekker zitten, zet de game aan en juist op het moment dat je aan je zuurverdiende uurtje gamen begint word je daar bruut uitgehaald door een van de zojuist genoemde stoorzenders. Natuurlijk, ik doe het meteen, natuurlijk is dat belangrijker dan gamen Je doet je klusjes/verplichtingen en als je dan eindelijk klaar bent mag je weer naar bed, daar de volgende dag weer vroeg begint. Tijd wordt, zeker als je ouder wordt, een steeds zeldzamer goed. Maar af en toe, zeker op momenten dat je gestrest raakt en je je spanning toch wel eens kwijt wilt, dan moet je je rug rechten, diep ademhalen en moet je toch eens op duidelijke toon kunnen zeggen: Nu even niet. Ik wil gamen!