Opinion: Ben ik achterlijk?

De vraag die gesteld wordt in de titel van deze column is geen retorische. Als gamer voel ik me vaker en vaker behandeld als een achterlijk persoon die geen verantwoordelijkheid mag hebben tijdens het gamen en wiens hand constant vastgehouden moet worden.

De komende alinea is voor de jongere gamers die niet weten hoe de curve van de moeilijkheidsgraad door de jaren heen is gegaan. Vroeger waren games niet zozeer moeilijk. Ze waren onvergeeflijk. Iedere fout was een fatale fout. Persoonlijk geniet ik van zulke games. De game behandelt je niet als idioot, maar als mindere. "Jij wilt deze game uitspelen? Laat effort zien!" Een hedendaags voorbeeld is de Sly Cooper-franchise. Het eerste deel was harteloos. Eén keer geraakt worden is af, tenzij je een power-up hebt. Dit was uitdagende gameplay waar vlak voor het einde van een level het tij nog kan keren. Het deel wat daarop volgde introduceerde een levensbalk die de uitdaging waar ik zo van genoot liet verdwijnen.

Terug naar het heden. De handhelds hebben het zwaar, bite-size games worden in groten getale gespeeld en met een reden. Ook ik genoot van de mobiele games waarbij je ongezien in de klas een nieuwe high score kon zetten. Flight Control, Doodle Jump en het minder bekende Tilt To Live waren zulke games die de onvergeeflijkheid van de oude tijd terug brachten voor een fractie van de prijs. Kleine developers met geniale ideeën hadden een markt die niet verzadigd was door uitgevers die alleen maar op geld uit waren. Pas toen Angry Birds een succes werd, raakten uitgevers gealarmeerd, wat de ondergang heeft betekend voor deze markt.

Maak kennis met microtransacties. Kleine geldtransacties die je in-game items geven. Het overgrote deel van de games die dit model ondersteunen zijn games met de focus op kinderen en er zijn horrorverhalen van hoog oplopende creditcardrekeningen. Dit is echter een onderwerp die ik bewaar voor een ander moment. Ook ik speel games met microtransacties, omdat het onvermijdelijk is. Zelfs retailgames hebben microtransacties. Laatst kocht ik Sonic Dash. Prachtige visuals gecombineerd met Temple Run-achtige gameplay maken er een waar spektakel van. Ik bètaalde € 1,79. Een eerlijke prijs. Totdat ik merkte waarvoor ik had bètaald. Iedere keer werd er aan mij gevraagd of ik items wilde kopen. Elke keer als ik dood ging, werd er gevraagd of ik terug tot leven wilde komen, voor een prijs natuurlijk. Wordt mijn kunnen betwijfeld? Word ik zo debiel geacht dat ik geen hogere score zal krijgen zonder mezelf te reviven? Gaming heeft zijn dieptepunt bereikt wat betreft de moeilijkheidsgraad en leercurve, en geldwolven van uitgevers zijn hier deels verantwoordelijk voor. Wanneer onervaren spelers met geld hun moeilijkheden kunnen afkopen is er geen drijfveer meer om vaardig te worden in de game. Het is een strategie om van te walgen en ik hoop dat meer gamers er zo over denken. Nu ik mijn gal in dit document beschreven heb is het tijd om weer onvergeeflijk hard te verliezen in Super Hexagon, omdat ik weet dat er één moment is dat ik win. En winnen bij Super Hexagon is alsof je de Olympische Spelen wint.