Preview: Acornia: Mirror Worlds - Zit 'propvol' potentie

Call me boomer, maar ik denk met regelmaat aan Paul Jambers, Belgiës bekendste en meest misquoted verslaggever. Zet een hese stem op, spreek met een Vlaams accent het woord “overdag” uit en de kans is groot dat iemand dit aanvult met een absurde follow-up aangaande een individu met twee verschillende gezichten. Laat dat exact hetgene zijn wat ik deze Acornia: Mirror Worlds preview ga doen, want “overdag is Alva een schattige eekhoorn met een cozy winkeltje waar ze zelfgebakken lekkernijen slijt, maar ‘s-avonds - of na het schudden met een magische snowglobe - metamorfoost zij in een strijdlustig, ammo spugend knaagdier”.

Mijn meest onwaarschijnlijke scenario

Ik ga heel eerlijk zijn. Acornia: Mirror Worlds was voor mij een hele grote verrassing tijdens de zeer besloten product tour van Dotemu, waar ik afgelopen zomer last-minute voor werd uitgenodigd. Niet alleen omdat de game letterlijk voor het eerst uit de doeken werd gedaan, maar ook omdat het een genre betrof waar ik normaliter met een scheef oog naar kijk. “Een cozy game waarin je spulletjes moet bakken voor mede-boombewoners” is niet direct het soort gameplay waar deze horror- en first-person shooter lover warm voor loopt.

Maar geloof het of niet, Acornia: Mirror Worlds was voor mij dé game van het evenement en het enige wat daarvoor nodig bleek, was wat hands-on tijd met diens uberschattige knaagdier protagoniste Alva, wiens dagelijks leven uit twee handelingen bestaat: een cozy winkeltje runnen en als de situatie erom vraagt, vijanden bekogelen met alles wat ze maar in haar wangen kan proppen. Het triggerde instantly de herinneringen aan de feel good Kirby dagen en voor ik het wist, had Acornia: Mirror Worlds de spreekwoordelijke tanden in me gezet.

‘Bake it, shake it, break it’

En waarom? Dat is gelijk een hele goede vraag, want dat vroeg ik me ook direct na het spelen van de demo af. Waarom beleefde ik - de anti-cozy guy van Gameliner - zo veel speelplezier aan een game waarin ik voornamelijk fruit, noten en homemade confituur op de zelf gecrafte plank moest zetten, om daar een handvol whimsical bosbewoners centjes aan te laten spenderen? Ik durf het als die anti-cozy guy van Gameliner zijnde bijna niet toe te geven, maar die reden ligt behoorlijk voor de hand: Acornia steekt vooral heel goed in elkaar en breekt die coziness net genoeg op om ook de strijdlustige gamers ietwat te faciliteren.

Want naast dat bakken en craften valt er soms ook te knokken, zij het niet dat we hier liters bloed vergieten à la Squirrel of Duty (daarvoor kun je bij Squirrel With A Gun aankloppen). Neen, het blijft een aandoenlijke vorm van actie, waarbij Alva tegenstanders te lijf gaat met alles wat in haar wangen is opgeslagen. Deze vijanden komen pas in de picture zodra er een keertje hevig wordt geschud met de Duramen, een soort magische schudbol die een alternatieve dimensie opent. Door in deze hostile dimensie rond te banjeren en op alles te spugen wat daarin tegenstand biedt, kan Alva niet alleen extra grondstoffen en recepten voor haar baksels opdoen, maar ook nog eens blokkades afbreken die haar progressie in de vriendelijkere dimensie hinderen.

Het perfecte recept?

Wat tijdens de demo vooral in het voordeel van Acornia: Mirror Worlds leek te werken, was de balans waarin beide vormen van gameplay werden geserveerd. Hoewel het wisselen van dimensies op elk moment kan, lijkt het plot vooral hierin behoorlijk sturend te zijn, dus het valt nog te bezien hoe ontwikkelaar Splashteam hier in de volledige game mee omgaat. Gedurende mijn sessie was die balans behoorlijk 50/50, waarbij de devs na een half uurtje een andere save file opende waarin het schattige store management plaats moest maken voor volle bak dungeon crawling. Het contrast kon bijna niet groter.

Achteraf gezien denk ik dat daar ook de kracht van Acornia: Mirror Worlds in schuilt. Het is aan de ene kant allemaal verschrikkelijk aandoenlijk, met cute ogende diertjes en een protagonist waar je alleen maar bij kan glimlachen, al is het maar om de gekozen opslok-geluidseffecten. Hoe hardcore je ook bent, je leert ineens al craftend en bakkend je zachte zijde kennen. Totdat je die bol schudt en je toch weer die ammo-spitting dungeon crawler mag uithangen. Het is de meest vertederende vorm van geweld die ik ooit heb ervaren. En dat, jongens en meisjes, zou weleens het perfecte recept kunnen zijn.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Perfect recept of niet, Acornia: Mirror Worlds smaakte in ieder geval naar meer. Dat Dotemu en Splashteam me na een uur verzochten om afscheid te nemen van Alva een haar bolle wangen vol ingrediënten, bouwmateriaal en munitie voelde oprecht even als een dip in de feelgood vibe die gedurende de sessie in deze van origine cozyloze gamer opleefde. Dat gemis houdt met een beetje pech ook nog wel even aan, gezien Acornia: Mirror Worlds nog geen concrete releasedatum op de plank heeft liggen. Maar een ding weet ik wel: zodra Acornia wel in de (digitale) schappen ligt, sluit ik niet uit dat ik er een ultra violent of griezelige game voor aan de kant leg.