Preview: Hands-on met State of Decay 3

Even een vraagje puur uit nieuwsgierigheid: hoe sta jij tegenover het vormen van een wooncommune? Lekker met een groepje mensen een nederzetting opzetten, draaiende houden en je teamwork-spierballen eens even lekker flexen? Klinkt best gezellig, toch? Nu een follow-up vraag: hoe zou je hier tegenover staan wanneer je niet één, maar drie van die nederzettingen up-and-running moet houden, terwijl buiten de post-apocalyptische zombie-pleuris in full swing is? Als die randvoorwaarde voor jou de deal alleen maar mooier maakt, dan is State of Decay 3 een mooie titel om nauwlettend in de gaten te houden.

Welkom in ons (grotere) clubje

Hoe ik dat weet? Simpel. Omdat deze hersendode gamejournalist tijdens gamescom mocht aanschuiven bij de gezellige meute van Undead Labs, die al tweakend de tijd namen voor een live demonstratie van State of Decay 3, een third-person co-op multiplayer action-adventure shooter waarin alles draait om het vormen van een solide club survivors in een wereld overrompeld door geïnfecteerden. Terwijl alles en iedereen in een vorderende staat van verval begint te raken, kan teamwork en goed people & resource management het verschil maken tussen een florerende nederzetting of eentje die in no-time is overgeleverd aan de gevolgen van de heersende blood plague.

Hoe dat precies in zijn werk gaat, liet men maar al te graag zien. Allereerst wilde men twee zaken op voorhand al benadrukken. Zaak één: je speelt de game niet met één personage, maar met maximaal 36 unieke figuren, ieder met diens eigen sterke en zwakke punten. Zaak twee: State of Decay 3 beperkt zich niet langer tot het managen van één nederzetting, maar een maximum van drie. Oftewel, per nederzetting kun je over twaalf speelbare personages beschikken - wat natuurlijk mooi is - maar dat betekent ook dat je drie nederzettingen moet gaan managen.

Nu klinkt dit misschien erg voor de hand liggend, maar die nederzettingen houden zichzelf niet overeind. Om je safe havens daadwerkelijk safe te houden, dien je niet alleen je voorzieningen ervan op peil te houden, maar ook de bewoners tevreden te houden. Oftewel, iedereen heeft z'n natje en z'n droogje nodig - plus de nodige nutsvoorzieningen - en verzaak je die in orde te houden, dan heb je kans dat de anarchie snel toeslaat. Wat betekent dit concreet? Dat je zo af en toe toch eens de commune moet verlaten om je stroom aan resources op peil te houden, zelfs als dat betekent dat je jezelf door zeer vijandig gebied moet verplaatsen. Of erger: dat gebied moet neutraliseren.

Een game met meerdere karakters

Dat klinkt als een hele klus en dat is het ook, maar daar komt de gimmick van State of Decay 3 om de hoek kijken. Deze klus hoef je niet alleen te klaren en ook niet met een enkel personage. Dat je dit alles in co-op kunt doen is natuurlijk mega, vooral omdat je vrienden kunt uitnodigen om op jouw save file - welke je dus uiteindelijk deelt - dat varkentje te wassen. Kun jij eventjes niet meedoen, dan kunnen je homies gewoon door en zodra je weer tijd hebt om mee te helpen, pik je de draad op waar zij hem achterlieten. Progressie wordt dus gewoon gedeeld. Wel zo fijn.

Maar de leukste gimmick is toch wel het multi-personage aspect van de core gameplay-loop. In State of Decay 3 kan de slagingskans van een opdracht namelijk vallen of staan met het inzetten van de juiste persoon in de community. Als voorbeeld liet men zien hoe stats behoorlijk impact kunnen hebben. Zo had één van de personages een diploma als rocket scientist - wat uitzonderlijk goed van pas kan komen tijdens het ontwikkelen van kampverbeteringen - maar diezelfde gast bleek dus behoorlijk slecht tegen conflict te kunnen. Oftewel, deze gozer meenemen op een run die gegarandeerd wat actie gaat bieden, gaat resulteren in catastrofe. In dat geval komt het beter uit om iemand mee te nemen die zo battle-hardened is dat elke headshot double-damage doet, maar die persoon blijkt weer zo verschrikkelijk lomp te zijn, dat het de kans op slagen bij diplomatieke zaken zwaar verpest en met wat pech de moraal bij community-genoten ook nog eens grandioos ondermijnt. Zo moet je dus bij elke klus nagaan wie het beste bij de taak voor handen past, maar ook hoe het de dynamiek binnen je nederzetting kan beïnvloeden.

Leroy Jenkins

Oftewel, State of Decay 3 is een game waarin statistieken best wel eens een verschil kunnen maken. Maar weet je wat nog veel meer verschil maakt? Teamwork. Hoewel je State of Decay 3 in principe in je uppie kan spelen, is de game er wel op gemaakt om de klus online met een paar gelijkgezinde maten te klaren. Let vooral op het woord gelijkgezind, gezien het tijdens mijn speelsessie weer een pijnlijk duidelijk werd dat mijn "pragmatische" Leroy Jenkins-visie niet door iedereen werden gedeeld. De klus was simpel: vernietig enkele geïnfecteerde hotspots, deal met de hordes die elke vernietiging triggert en maak ten slotte korte metten met het blootgelegde hart van de infectie. Waar een echte teamspeler rekening houdt met uitvalswegen, worst-case scenario's en een wel overwogen, tactisch plan van aanpak, gooide ik wegens de tikkende klok al snel al die kernwaarden overboord. Guns blazing. Fuck the others.

Was dat netjes? Nee. Was dat hoe Undead Labs de demo voor ogen had? Hell no! Men probeert een game te slijten die inzet op goed teamwork en zien dan een loose cannon compleet het tegenovergestelde doen. Maar wat het ook aantoonde, is hoe de stats de missie wisten te redden. Het personage dat ik namelijk had gekozen voor de missie had namelijk statistisch gezien de beste kans om te overleven in geval van combat scenario's, waardoor elk raak schot net even wat meer damage deed en ik ook wat minder last had van de damage die ik gedurende mijn rage quest opliep. Als ik hier had gekozen voor Diplomatieke Mieke, hadden we onszelf gegarandeerd het graf in onderhandeld. Dat ik in de tussentijd zo verschrikkelijk hard werd blootgesteld aan de bloedplaag, dat ik waarschijnlijk op langere termijn alsnog de pijp uit zou gaan, boeiend. Het was maar een demo. Dat is iets waar ik pas rekening mee moet gaan houden zodra de volledige game lanceert.

Voorlopig oordeel van Patrick Meurs

Hoewel ik maar weer eens overduidelijk liet blijken dat een game als State of Decay 3 niet voor types als mijzelf wordt ontwikkeld (de devs noemde me letterlijk de meest ongestructureerde, unhinged speler die ze ooit hadden gezien), moet ik heel eerlijk toegeven dat ik de hele sessie met een glimlach van oor tot oor heb gespeeld. Of de rest van mijn teamgenoten er net zo van hebben genoten? Als ik mag uitgaan van de hilarische debriefing die volgde, dan hebben ook zij er lol aan beleefd, ondanks mijn lompigheid. Ergens is dat natuurlijk zeer hoopgevend. Het betekent namelijk dat een game niet kan worden verpest door één sloopkogel in de groep (in dit geval ik). Het ergste wat kan gebeuren is dat een missie mislukt en dat je één van je community members verliest, wat in State of Decay 3 dus niet het einde van de wereld is. Oftewel, er is wat ruimte om te keten en te galbakken, wat soms ook wel eens leuk kan zijn in een landschap waarin co-op multiplayer games zichzelf veel te serieus nemen.

Of het daarentegen wijs is om er constant heel blasé in te duiken, dat is sterk de vraag. Luchtig of niet, State of Decay 3 komt wel het beste tot zijn recht wanneer je goed gebruik maakt van de gimmicks die het introduceert en die leunen stuk voor stuk wel op strak teamwork, goede planning en base management skills. Maar goed, gelukkig krijg je van Undead Labs tegen die tijd wel ruimte om meerdere save files te creëren: een voor de serieuze co-op sessies, een voor een solo playthrough en een voor de "who cares about teamwork" YOLO co-op vriendengroep, om maar een voorbeeld te noemen.