Preview: Hands-on met Tides of Annihilation

Soms vliegt een game gewoon onder je persoonlijke radar door. Groot of klein, het maakt niet uit, het gebeurt gewoon. Zo ook in mijn geval met Tides of Annihilation, een game afkomstig van het Chinese Eclipse Glow Games. Blijkbaar is deze game best een dingetje en na een uitvoerige hands-on met Tides of Annihilation op gamescom 2026 begrijp ik inmiddels ook wel waarom!

Het moderne tijdperk in een middeleeuwse setting

Tides of Annihilation draait om het avontuur van Gwendolyn, een gracieuze zwaardvechter die als enige mens een buitenaardse invasie heeft weten te overleven. Het hedendaagse Londen oogt dan ook niet zoals jij of ik dat in het echte leven kennen. Het lijkt door de invasie van 'The Otherworld' namelijk haast alsof de middeleeuwen naar vandaag de dag zijn getrokken.

Dat zie je niet alleen in de artstyle van de omgeving, de kleding van Gwendolyn en de setting waarin het verhaal zich afspeelt. Gwendolyn heeft als laatste mens op Aarde zijnde namelijk flink wat wezens om zich heen. In de game ben je namelijk in staat om ridders van de ronde tafel te verzamelen. Deze spookridders zijn vervolgens toe te wijzen aan de daartoe bestemde slots, zodat je ze tijdens de fast-paced action combat kunt oproepen. Hierbij kies je uit een 'main knight' en een 'sub knight', die beide andere skills opleveren.

Welke ridder je aan welk slot toewijst, doet er daadwerkelijk toe, want sommige ridders leveren een ander aanvalspatroon op op basis van hun positie in het roster. In totaal heb ik er vijf ter beschikking gekregen, waarbij bijvoorbeeld 'Palamedes' in de subpositie een verdedigende positie kent, maar in de mainpositie juist aanvallend te werk gaat. De ridders beschikken echter niet enkel over aanvallende of verdedigende krachten. Zo is ‘Kay’ bijvoorbeeld in staat om een vijand gevangen te houden door de tijd te stoppen en kent ‘Gatheris’ een trait waarmee je jezelf bepaalde buffs kunnen toekennen.

Een wereld gekenmerkt door chaos

De actie op het beeld ziet er mede dankzij de ridders dan ook bijzonder vet uit. Het driekoppige team levert echter ook de nodige, in mijn opinie iets minder fijne, chaos op, zeker wanneer je geswarmed wordt door een groepje vijanden of tijdens het inmiddels verslagen van de baas Mildred, die eveneens in staat is om ridders op te roepen. Daar draagt de control schematic overigens niet aan bij, want ook deze voelt ergens vrij chaotisch.

Tides of Annihilation kent namelijk meerdere toetsencombinaties voor bepaalde inputs. Zo roep je de main knight op met Y (driehoek) en kan je deze een enhanced aanval uit laten voeren met LB+Y. De sub knight roep je echter op met RT, waarbij LB+RT een enhanced variant uitvoert. Het probleem is echter dat iedere knop bijna een alternatieve combinatie kent. Zo gebruik je LB in vrijwel iedere situatie voor bijvoorbeeld een heavy attack of een aerial slam. Het maakt het allemaal ietwat chaotisch en daarmee automatisch onoverzichtelijk.

Een uitstekende gameplayloop

Afijn, Tides of Annihilation is meer dan enkel ridders en een complex besturingsschema. De game is namelijk voorzien van een uitstekende gameplayloop, waarin verkenning, combat en intense bossfights centraal staan.

In de demobuild die ik heb kunnen spelen, ben ik in staat geweest om op mijn dooie akkertje de game te verkennen. Dat verkennen deed ik in een museum, waar diverse tentoonstellingen te zien zijn. Dit museum is echter volledig verscheurd tijdens het in duigen vallen van de wereld en biedt daardoor geen samenhangend geheel. Er ontstaan dan ook de nodige aftakkingen, waarin je op zoek kunt naar loot, kleine vijanden moeten verslaan, sidequests kunnen voltooien en ga zo maar door.

Toch is de game vrij lineair van opzet. Een level kent namelijk een begin en een einde, hierdoor is de game ook direct narratief gedreven en leidt het iedere speler naar een bepaalde richting. Dit is doorgaans een grootschalige boss fight waarin spektakel centraal staat. Zo zie je Mildred, de eerdergenoemde boss die eveneens in staat is om ridders op te roepen, in meerdere fases steeds meer een tandje bijzetten. Mildred is echter prima te doen, maar Tides of Annihilation kan ook de nodige uitdaging bieden. Zo heeft Geraint, een levensgevaarlijke zwaardvechter met complexe aanvalspatronen, menigmaal de vloer met mij weten aan te vegen.

Kam je nou zo’n level uit, of voltooi je een boss fight of sidequest, dan resulteert dat doorgaans in loot. Dat kan komen in de vorm van alternatieve outfits voor Gwendolyn, maar ook in de vorm van wapens, pantser of collectibles. Overal is wel iets te vinden, maar het mooie is dat het verkennen in deze game beloond lijkt te worden. Niet alleen esthetisch, maar ook op het gebied van stats, perks en lore.

De potentiële valkuil van Gwendolyn

Een prachtige game, zo zou ik Tides of Annihilation kunnen omschrijven. Omgevingen leven, vijanden zijn er in overvloed en de lore komt duidelijk naar voren. Over het algemeen doet deze game vrij weinig fout. Toch moet ik er nog wel een aantal kleine kanttekeningen bij plaatsen.

Recentelijk heeft stemactrice Jennifer English aangegeven te stoppen met Tides of Annihilation vanwege persoonlijke omstandigheden. De actrice van Gwendolyn is inmiddels vervangen door Angela Sant’Albano, bekend als Grace Ashcroft in Resident Evil Requiem, maar ik kan mij voorstellen dat dit het releasewindow een aardige tik heeft gegeven. Daarnaast hoop ik deze wisseling van Gwendolyn geen impact heeft op de onderlinge dynamiek tussen de personages. Logischerwijs hebben deze alles afzonderlijk ingesproken, maar de intonatie van dialogen moet daar natuurlijk wel op aangepast worden.

Tegelijkertijd viel mij ook op dat Gwendolyn een groot risico loopt om in de Uncanny Valley te belanden. Het personage ziet er prachtig en op momenten bijzonder realistisch uit. Toch zie je op andere momenten bijzonder grote, felblauwe ogen, wat direct opvalt. Hiermee valt het design van het personage lichtelijk uit de toon van de game. Dat is hopelijk iets dat nog gefixt kan worden, want visueel en audiotechnisch gezien doet Eclipse Glow Games verder weinig fout.

Voorlopig oordeel van Rudy Wijnberg

Dat sommige mensen Tides of Annihilation bestempelden als potentiële, of zelfs daadwerkelijke, best game of gamescom 2026 kan ik best begrijpen. Tides of Annihilation lijkt namelijk oprecht erg goed te worden.

De game kent een mooie incentive om spelers aan te moedigen om op verkenning te gaan, bevat epische bossfights, een bijzonder aangename setting en een unieke kijk op de ridders van de ronde tafel. De game vloeit lekker en er is overduidelijk veel aandacht besteed aan de esthetische look van deze originele game.

Toch voelde Tides of Annihilations besturing op momenten onnodig complex aan. De game kan op momenten bijzonder chaotisch worden en de vele button inputs dragen daar niet per se positief aan bij. Ook stoorde ik mij op momenten aan de ietwat uit de toon vallende look van Gwendolyn. Apart, want op andere momenten was dat totaal niet het geval.

Gelukkig is er nog meer dan genoeg tijd om dat soort kleine dingen op te poetsen. In de kern is Tides of Annihilation namelijk een verdraaid vermakelijke game.

Tides of Annihilation kent momenteel nog geen releasedatum en verschijnt voor PlayStation 5, Xbox Series en pc.