Preview: Hands-on met Wilderings: The Lost Spring

Creature collecting-games hebben bij mij al snel een streepje voor. Als onofficiële Pokémon-expert van Nederland ben ik altijd benieuwd naar nieuwe manieren om kleurrijke beestjes te verzamelen, zeker wanneer een indiestudio daar ook nog een maatschappelijke boodschap aan koppelt. Wilderings: The Lost Spring probeert precies die twee dingen samen te brengen, en tijdens gamescom kreeg ik alvast een voorproefje van een roguelike waarin het redden van de wereld centraal staat, maar niet op de heldhaftige manier die je wellicht van de meeste games gewend bent. In deze game draait het namelijk om het redden van de natuur.

De wereld heeft meer kleur nodig

Wilderings: The Lost Spring is een creature collecting-roguelike met een duidelijke boodschap: red de natuur, red de wereld. Je speelt als bijenmeisje Abi die terechtkomt in een wereld die haar kleur en biodiversiteit is verloren. Waar ooit groene natuur en kleurrijke landschappen waren, blijft nu vooral een grauwe en levenloze omgeving over. Aan jou de taak om daar verandering in te brengen. Tijdens elke run trek je door een gevaarlijk gebied en probeer je speciale Springs te vinden. Door deze bronnen te openen, breng je kleur en leven terug naar de omgeving. Het is een simpel uitgangspunt, maar het geeft de game meteen een duidelijk doel. Het herstel van de omgeving staat centraal in alles wat je doet.

Elke nieuwe run begint bovendien met een verrassing. Je wordt willekeurig in een biome gedropt, waardoor je niet altijd weet welke omgeving je voor je kiezen krijgt. Tijdens de demo kwam ik onder meer biomes tegen die sterk van elkaar verschillen. Zo zag ik onder andere een moeras en een vulkanisch gebied. Dat past goed bij de roguelike structuur, omdat je niet iedere keer dezelfde route volgt. De wereld voelt daardoor minder als een vaste verzameling levels en meer als een organische plek waar je steeds opnieuw moet improviseren. Na een paar runs begon ik vooral benieuwd te worden naar hoeveel variatie de volledige game tussen de verschillende biomes gaat bieden.

Hântu zijn je beste vrienden

Natuurlijk zou een creature collecting-game geen creature collecting-game zijn zonder een verzameling bijzondere wezentjes. In Wilderings: The Lost Spring worden die wezentjes Hântu genoemd. Deze kleurrijke beestjes verzamel je tijdens je runs en ze helpen je vervolgens in gevechten. De Hântu beschikken over verschillende elementen, waaronder vuur, water en gras. Daardoor draait het niet alleen om het verzamelen van zoveel mogelijk wezentjes, maar ook om welke Hântu het beste bij je speelstijl passen. Tijdens de combat merkte ik dat de Hântu een belangrijk onderdeel vormen van je mogelijkheden. Ze staan niet alleen naast je als vrolijke mascottes, maar dragen actief bij aan gevechten door verschillende aanvallen en skills te gebruiken.

De Hântu zijn voor mij dan ook het onderdeel dat Wilderings het meeste eigen karakter geeft. Hun kleurrijke uiterlijk vormt een sterk contrast met de grijze wereld die je probeert te herstellen. Hoe meer leven je terugbrengt naar een biome, hoe sterker dat contrast wordt. Ik vond het bovendien prettig dat de creature collecting-elementen niet losstaan van de rest van de game. De Hântu zijn direct verbonden met combat en je keuzes tijdens een run. Welke wezentjes je inzet, kan invloed hebben op hoe je een situatie aanpakt. Dat zorgt voor ruimte om te experimenteren, iets wat goed past bij het roguelike genre. De demo liet nog niet zien hoeveel Hântu er uiteindelijk beschikbaar zijn, maar het systeem heeft genoeg potentie om spelers aan te moedigen verschillende combinaties uit te proberen.

Opbloeien tussen de runs door

Zoals het een roguelike betaamt, draait Wilderings: The Lost Spring niet alleen om wat er tijdens één run gebeurt. Tijdens je avonturen verzamel je verschillende resources en vormen van in-game valuta. Die neem je mee naar de hub die je bezoekt tussen je runs door, waar je kunt investeren in permanente vooruitgang. Je kunt daarmee onder meer Abi's stats verbeteren en nieuwe vaardigheden voor haar vrijspelen, maar ook je Hântu sterker maken. Daarnaast zijn er upgrades die invloed hebben op de spullen en mogelijkheden die je tijdens toekomstige runs tot je beschikking krijgt. Hierdoor voelt een mislukte poging nooit als verloren tijd. Tijdens mijn speelsessie was duidelijk te merken dat de verschillende resources onderdeel vormen van een grotere progression loop.

Tussen de gevaarlijke expedities door keer je terug naar je hub, een airship dat hoog boven de wereld zweeft. Dit luchtvaartuig fungeert als je veilige plek en vormt een rustpunt tussen de verschillende runs. Hier kun je onder andere planten plaatsen en laten groeien. Die planten zijn niet alleen bedoeld om je hub er gezellig uit te laten zien, want ze kunnen ook bonussen vrijspelen voor volgende runs. Daarmee sluit het airship mooi aan bij het bredere thema van Wilderings: The Lost Spring. Terwijl je in de buitenwereld probeert de natuur te herstellen, bouw je in je eigen hub ook een stukje leven op.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Wilderings: The Lost Spring combineert een hoop bekende ingrediënten, maar doet dat op een manier die logisch aanvoelt. Creature collecting, roguelike progressie en een hub waarin tussen je runs door je stats verbetert, zijn op zichzelf geen nieuwe ideeën. De manier waarop alles verbonden is met het herstellen van de natuur maakt de game echter interessanter. Gelukkig voelde die boodschap tijdens de demo niet geforceerd, maar als een natuurlijk onderdeel van de wereld die de ontwikkelaars hebben gebouwd. Of Wilderings: The Lost Spring uiteindelijk een sterke toevoeging aan het roguelike genre wordt, hangt vooral af van de hoeveelheid variatie. De demo liet een aantrekkelijke basis zien, maar de volledige game zal moeten bewijzen dat de verschillende biomes, Hântu en upgrades ook op lange termijn interessant blijven. Vooral de creature collecting-elementen kunnen daarbij het verschil maken. Als er genoeg Hântu zijn om te verzamelen en mee te experimenteren, heeft de game een sterke reden om spelers steeds terug te laten keren. De eerste indruk is positief, al zal de volledige game nog moeten bewijzen hoe diep deze kleurrijke wereld werkelijk gaat.