Preview: Romestead - Bloed, zweet en schaamte

Hoe vaak denk je aan Rome? Niet zo vaak als veel mannen blijkbaar doen, maar Romestead dook de afgelopen weken regelmatig op in mijn gedachten. Deze actie-survivalgame heeft alles waar ik enthousiast van kan worden. We moeten zien te overleven, er zijn dungeons met eindbazen en het mooiste van allemaal: je moet nederzettingen bouwen. Dat het geen rustgevende ervaring zou gaan worden was wel duidelijk, maar ik heb het werk en het gevaar overduidelijk onderschat. Hoe dat allemaal in elkaar steekt, vertel ik je in deze preview van Romestead.

Werken tot je erbij neervalt

Rome bestaat niet meer en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het Romeinse Rijk. Opeens kwamen de doden tot leven en waren de goden verdwenen. Wat overblijft is een land vol gevaren, ruïnes en bewoners die hebben weten te vluchten. Mijn simpele houthakker moet dat allemaal gaan oplossen en dat is verre van een gemakkelijke taak. De game houdt in het begin nog even je hand vast, maar daarna mag je het lekker zelf uitvogelen. Bij een verlaten ruïne start je met het bouwen van een altaar in de hoop dat je de goden weer terug kunt brengen.

Zij geven je allerlei quests die als beloning toegang geven tot nieuwe gebouwen en wapens. Om die quests te krijgen moet je eerst goederen of specifieke objecten offeren. Deze zorgen ervoor dat een god sterker wordt en leveren zelfs een skill-tree op. Een typisch gevalletje van voor wat, hoort wat en dat mag ook wel. In Romestead ben je continue aan het werken en plannen aan het bedenken. Je kunt eigenlijk niets doen zonder een duidelijke taak voor ogen te hebben. Of nou ja, het kan wel, maar dat is niet aan te raden.

Het verzamelen van grondstoffen werkt namelijk een stukje anders in deze game. Zaken als takken, steenkool en graan komen nog terecht in je rugzakje, maar dat geldt niet voor boomstammen, stenen en kopererts. Die moet je echt één voor één naar je opslag of de constructie brengen. Totdat je slim genoeg bent om een kar te bouwen, waardoor je vier van deze grondstoffen tegelijkertijd kunt vervoeren. Er zijn zelf rotsmannetjes die alles stelen wat ze zien en vervolgens op hun hoofd zetten. Je kon mijn paniek voorstellen toen een van deze mannetjes mijn kar met klei wegrolde. Daarna moet je nog via een minigame het bouwwerk in elkaar zetten, maar dat vereist een stuk minder werk. Om je nog een idee te geven, ik was uiteindelijk vier minuten bezig om honderd graan om te zetten in meel. Dit klinkt allemaal heel negatief, maar het werk voelt niet als een straf aan. Ik kon mijzelf de afgelopen dagen amper van de game losrukken, want progressie moest gemaakt worden.

De redder in nood

De wereld van Romestead is groot en kent verschillende biomen. Je mag dit lekker in je eigen tempo verkennen, want er valt genoeg te zien. Naast alle grondstoffen die je kunt verzamelen lopen er vijanden, zombies en wilde dieren rond. Deze blijven niet vriendelijk staan en zullen je direct aanvallen. Daarnaast zijn er tientallen ruïnes en dungeons die komen met hun eigen puzzels en beloningen. Het belangrijkste zijn echter de arme bewoners van Rome. Ze zijn wanhopig op zoek naar een veilige nederzetting en daardoor kun je ze uitnodigen. Het grote doel van de game is nu eenmaal het bouwen van meerdere van deze nederzettingen in verschillende biomen, waardoor er ook handel tussen de dorpen ontstaat.

Even los dat het fantastisch is om een nederzetting te bouwen met een mooie lay-out en genoeg decoraties, is het ook nuttig voor de gameplay. De bewoners die je hebt gered, zet je per direct aan het werk. De leerbewerker kan voor jouw simpele armour maken, terwijl de houthakker continue hout aflevert. Uiteindelijk hoef je nog amper zelf bomen om te hakken of stenen te verzamelen. Hieraan zit wel telkens een limit, want na drie boomstammen stopt de houthakker met zijn werk. Het is aan jou om alle grondstoffen te verplaatsen. Je progressie is dus verbonden met de bewoners en de gebouwen, die je weer krijgt van de goden.

Naast een plek om te slapen of te werken, en wat decoraties, willen de bewoners vooral voedsel en veiligheid. Als je besluit om meerdere dagen op verkenning te gaan, dan moet je ervoor zorgen dat er genoeg voedsel achterblijft in de nederzetting. Ik kwam erachter dat olijven de maag niet goed vullen en dat ik toch echt graan moest planten om brood te bakken. Om de zoveel tijd hebben ze ook zin in iets anders en die kleine opdracht zorgt voor meer loyaliteit. Drink straks dus niet alle wijn in je eentje op.

Er is een reden dat Rome is gevallen

Als we de goden moeten geloven dan zijn er meerdere reden waarom Rome is gevallen, maar volgens mij zijn de zombies de boosdoener. Ik dacht deze wandelende doden wel eventjes aan te kunnen. De eerste nacht was ik echter vooral bezig om naar mijn grafsteen te rennen. In het begin ben je nog helemaal niet sterk, want dat is gebonden aan de skill-levels van de wapens die je gebruikt. Ook armour heeft veel impact, waardoor je met elke bioom een nieuwe set kunt maken. Mocht je een survival-gamer zijn dan klinkt deze gameplayloop je bekend in de oren.

Om de eerste gebouwen vrij te spelen en verder te komen moet je de beschermer van Minerva vermoorden, oftewel een gigantische uil. Je kunt hem vinden door willekeurig rond te lopen of een altaar te activeren, zodat zijn icoontje op de map verschijnt. De uil heeft meerdere aanvallen, waardoor ontwijken net zo belangrijk is als schade aanrichten. Vooral omdat het eten van een stuk brood eventjes duurt. Het zijn de health-potions die per direct je gezondheidsbalk vullen, maar deze kreeg ik alleen uit kistjes. Het was wel mogelijk om betere versies te maken, maar daar heb je eerst de basisversie voor nodig.

Terwijl ik lekker bezig was om mijn nederzetting in te richten, werd er opeens melding gemaakt van een raid. Ik was daar totaal niet op voorbereid, want mijn nederzetting had geen muren of ballista's. Ik dacht een groep zombies eenvoudig aan te kunnen, maar tot overmaat van ramp waren het vuurzombies. En om het nog erger te maken was mijn respawn-punt in een tent kilometers verderop, waardoor ik telkens terug moest rennen. Tot mijn schaamte werd de voedselvoorraad geplunderd, raakte een aantal bewoners gewond en stierf er zelfs eentje. En waar zijn lijk is gebleven mag Minerva weten. Ik kreeg direct flashbacks naar mijn eerste uren en de eerste raid in Valheim en dat is misschien de beste vergelijking om te maken. Ik heb in ieder geval mijn lesje geleerd en ben nog niet van plan om speciale raids te activeren, via een oorlogsverdrag.

Voorlopig oordeel van Anita van Beugen

Ik heb de diepgang van Romestead overduidelijk onderschat en werd dankzij de zombies met twee benen op de grond gezet. Nu helpt het dat deze game eigenlijk alles heeft wat ik wil en dit direct goed neerzet. Er zijn wat kinderziektes aanwezig, want ik kon mijn tenten niet meer oppakken en verloor mijn respawn-punt in de basis. En ik vraag mij nog steeds af hoe ik zelf health-potions kan maken. Het zijn kleine zaken die mijn plezier niet in de weg zaten, want ik had de afgelopen dagen een volledige obsessie met Romestead.

Ja, het is hard werken, maar het voelt zo goed aan dat ik het misschien anders had moeten omschrijven. Er is meer dan genoeg te doen. Als je geen zin hebt in grondstoffen verzamelen, dan ga je dungeons verkennen of je nederzetting opbouwen. Of misschien roep je voor de loot een eindbaas weer opnieuw op met meerdere vrienden aan je zijde. Ik kan niet wachten om te zien wat de Early Access gaat brengen, maar voor nu wordt er al meer dan genoeg content geleverd. Rome is daardoor het redden waard.

Romestead is nu beschikbaar als Early Access-titel op Steam en kost veertien euro.