Preview: Wii Fit U

Sporten en gamen zijn al jaren in een oorlog aan haat en verderf. De casuele klanten en de ervaren core'tjes. Nintendo heeft ooit eens geprobeerd beide zielen te winnen en sindsdien speelt de grote N de advocaat van de duivel. Veel haat en +1's naar Nintendo's kant, maar het heeft ze wel op manke poten gezet. Want door deze Gandhi-actie zijn ze veel kopers verloren: de gamers. Toch zijn ze koppig en komen ze met Wii Fit U. Of ik dit trok? Ik weet het nog steeds niet.

Reggie is alles wat Nintendo juist niet is. Net als deze game.

Pijn lijden zal je!
Toen we eenmaal op de showcase onze ogen de kost hadden gegeven om rond te kijken, vielen mijn ogen op het Wii Balance Board. Huh, bestaat die meuk ook nog? ging snel door mijn hoofd, maar misschien was 'meuk' een verkeerde woordkeuze. Het is namelijk geen meuk, maar overbodige hardware. Tenminste, dat vind ik. Enfin, dat springding dus. De vrouw die erbij genesteld stond vertelde dat ik, een jonge vent, wel de lastigste opdracht aan zou moeten kunnen. Gezien ik wel eens wat video's heb bekeken over dit 'fenomeen', wist ik wel wat er me te wachten stond. Springen, huppelen, kruipen en veel te blij doen. Een dikke huisvrouw van zestig kan dit, dus waarom ik niet? Het werd bobsleeën en het doel was om zo snel mogelijk van die baan af te gaan, wat vrij logisch klinkt. Hierbij moet je je achterwerk op het springding nestelen, je voeten omhoog houden en jezelf vasthouden aan de zijkanten waar je opzit. Als je echt niet kan, mag het op de grond, maar dat was je 'target'. Voeten omlaag? Je remt af. Niet in evenwicht? Je maakt bochten of slipt zelfs door. De baan duurde een volle vier minuten, en na minuut 2 waren mijn buikspieren wel een beetje aan trekken. Yo Robb, kap er nou eens mee! werd mij zachtjes ingefluisterd. Het PR-vrouwtje van Nintendo zag echter dat mijn benen langzaam hoogte verloren en richting grond gingen, dus greep in. Ik moest en zou het afmaken, volgens haar. Lang verhaal kort: mijn buikspieren waren kapot, ik had er goed last van en volgens anderen zou dit best een blessure kunnen zijn. Het was zwaar.

Andere shizzle
Waar ik met bovenstaande biografie op richt, is juist het volgende: het is zwaar. Je kan nog zo sterk, groot of snel zijn: het is uitdagend. Je zal niet zo makkelijk een perfecte score krijgen en je onderschat het al snel. Zo heb ik ook een restaurant moeten helpen met de GamePad van de Wii U en op een trampoline gesprongen. Dat springen lukte me wel, want mijn balans was zogezegd uitstekend, maar de rest ging me wat minder af. Maakt dit het leuk? Nee. Het competitieve is geinig voor even, maar al snel begon me ik te ergeren aan de niet werkende registratie van je bewegingen en de achterlopende prestaties van de Wii U. Ook is creativiteit ver te zoeken, want dat GamePad-ding werd maar enkele door spellen benut. Want uiteindelijk is het maar één ding: een opsomming van zware en vrij saaie minigames. Het is leuk om je vriend te laten zien hoe kickass je bent in toetjes rondbrengen in een restaurant, maar nee, dit speel je niet vaker dan twee keer. En dan kun je nog je prestaties over het digitale (gecenseerde Nintendo-)web delen; nee. Het is niet bepaald leuk en als ik echt wil sporten doe ik dat buiten. Niet voor een TV.

De witte woonkamers zijn vervangen door Canadese vrouwtjes.

Voorlopig oordeel
Vrij negatief afgesloten, blijkt. Het is gewoon de instelling van Nintendo die mij dwarszit en ook weer van deze game afsijpelt. Het praten en het voortborduren op klei die eigenlijk al jaren oud is en nu de kast in wil. Zeggen dat de vernieuwing van vroeger terugkomt in de schoenen van nu, maar aankomen met Wii Fit U en maar lekker blijven glimlachen. Dit is niet de game om de fanaten terug te winnen en ook niet de reden om een Wii U aan te schaffen. Dus waar dient deze game voor? En ik vind die Reggie Fils-Aime is ook maar een kant en klare flapdrol, met zijn creativity is the future.