Brigandine Abyss review - Kwantiteit boven kwaliteit

Tactische RPG’s zijn vandaag de dag weer helemaal hip. Later dit jaar komt Fire Emblem: Fortune’s Weave uit, maar ook enkele échte klassiekers in het genre zijn vandaag de dag weer in vernieuwde versie te spelen - zei daar iemand Final Fantasy Tactics?-. Ik ben altijd wel te vinden voor een lekker potje strategie, dus was ik enigszins geïntrigeerd door Brigandine Abyss. Dit is het nieuwste deel in de Brigandine-franchise, een reeks die in 2020 een comeback maakte met Brigandine: The Legend of Runersia. Is Brigandine Abyss een waardige opvolger en betekent dit dat de reeks verdergezet kan worden?

Eén slechterik, zes invalshoeken

Brigandine Abyss is een standalone verhaal, dus je hoeft geen huiswerk te doen als je hier in de reeks wilt stappen. Het verhaal van Brigandine Abyss draait rond de wedergeboorte van het ‘Abyssloa rijk’. De game gaat van start met één of andere cartooneske slechterik, die de koning van Meltitea vermoordt, met de logische chaos als gevolg. De ‘cliché slechterik meneer’ claimt dat hij vanaf nu de macht heeft overgenomen en dat zorgt voor een domino-effect bij de verschillende naties van het rijk. Brigandine Abyss heeft in totaal zes campagnes om door te spelen, waarbij elke campagne het conflict vanuit een andere invalshoek beleeft.

Largo en Lori zijn, bijvoorbeeld, drakentemmers die er alles aan willen doen om hun geliefde diertjes te beschermen. Of neem nu Garnet, de dochter van de vermoorde koning die noodgedwongen moet vluchten voor de moordenaars die ook haar de nek willen omdraaien. Op zich is dat een leuk concept om je verhaal te vertellen, al had ik hierdoor nooit écht een diepe band met de personages. De pacing ligt (te?) hoog en de presentatie van het verhaal is bij momenten wat awkward. De geanimeerde cutscènes zien er bij momenten belabberd uit – is hier te veel AI gebruikt? – en er gebeuren voortdurend nieuwe dingen met nieuwe personages waardoor ik soms niet goed kon volgen. Het verhaal heeft z'n momenten, maar in het algemeen is het niet zo heel speciaal.

Risk voor gevorderden

Waar Brigandine Abyss natuurlijk écht om draait, is de tactische gameplay. De basis is behoorlijk klassiek: je beweegt je eenheden over een hexagonaal slagveld en probeert je tegenstander strategisch uit te schakelen. Klinkt simpel, toch? Wel, natuurlijk is het meer dan dat: vooraf moet je je troepen ook organiseren, verbeteren en uitrusten. En dat is best wel een gedoe: er zijn namelijk enorm veel soldaten die onder jouw commando vechten. Deze zijn opgedeeld in squads en die bestaan uit een leider en zijn/haar monsters. Zowel leiders als monsters kun je individueel trainen en laten evolueren. Het is een klus waar échte strategiefanaten en liefhebbers van Excel-spreadsheets wel van zullen genieten. Voor casual fans zijn al deze (sub)menu’s misschien iets te veel van het goede.

Een extra element waarin Bigandine Abyss zich onderscheidt van andere games in het genre, is het veroveringsaspect. Er is nu eenmaal een oorlog aan de gang en daar horen heel wat onderlinge strubbelingen bij. De game is opgedeeld in ‘seizoenen’, waarbij elk seizoen bestaat uit drie fases: organiseren, aanvallen en invasie. In de eerste fase organiseer je je troepen en moet je ze tactisch verdelen over je basissen. Daarna kan je ervoor kiezen om naburige basissen aan te vallen en ten slotte ga je over tot de eigenlijke invasie. Als je erin slaagt dit gevecht te winnen, verover je dat gebied.

En zo volgen de meeste seizoenen hetzelfde verhaaltje, al krijg je tussendoor ook bepaalde seizoenen met een plotgebonden gebeurtenis. Let wel op: vijanden kunnen tegelijk ook jouw gebieden aanvallen, dus je moet goed plannen en ervoor zorgen dat er telkens verdedigende troepen tactisch gepositioneerd staan. Als je jouw hoofdbasis verliest, krijg je ook onherroepelijk een ‘game over’-scherm en is je campagne afgelopen. Back-up save files maken is dus wel echt cruciaal, want je weet maar nooit… Het is alsof je een heel intensief spelletje Risk aan het spelen bent. Dit hele concept is ook het hoogtepunt en meest verslavende aspect van Brigandine Abyss.

Op missie

Naast de zes verhalende campagnes, heb je ook nog eens de ‘missie modus’. In totaal heb je hier 24 facties om uit te kiezen, elk met een eigen missie. Ook hier begin je met één basis en je moet (binnen een bepaald aantal seizoenen) een specifieke doelstelling zien te voltooien. Dit kan van alles zijn: de doelen variëren van ‘verhoog je basis naar een bepaald level’ tot ‘vang bepaalde monsters’ of zelfs ‘verover de hele wereldkaart’. Ook hier heb je de zogenaamde seizoenen en het hele management-aspect dat ik hierboven beschreef.

Nieuwe doelstellingen zorgen natuurlijk voor wat welkome afwisseling, dus het is zeker aan te raden om deze modus eens op te starten. Zo’n missie kan bovendien ook best lang duren (afhankelijk van welke je hebt gekozen, natuurlijk) en er zijn er in totaal 24. Je hebt dus (samen met alle verhalende campagnes) héél véél content om je mee bezig te houden. Maak je dus geen zorgen: je krijgt waar voor je geld. Alleen blijft dan de vraag: is al deze content jouw tijd wel waard?

Suïcidale AI en matige visuals

Laat ik beginnen met te zeggen dat de gameplay, in de basis, niet slecht is. Je hebt in principe alles wat een SRPG nodig heeft. Je bestuurt je troepen over een slagveld, je moet rekening houden met de omgevingen en je moet tactisch proberen om de andere leiders uit te schakelen. Let op: eens een leider is uitgeschakeld, verdwijnen ook alle monsters in zijn/haar squad. Nieuw hierbij is het ‘rally’-systeem, waarbij je monsters kan terugroepen en laten ‘absorberen’ bij de desbetreffende leider, waardoor die buffs krijgt. Een leuke toevoeging die voor een extra laag strategie zorgt. De tactische mogelijkheden zijn er dus zeker en op zich is de gameplay niet verkeerd.

Toch is Brigandine Abyss minder verslavend dan andere games in het genre. Dit komt, ten eerste, door de eerder wisselvallige AI van de tegenstanders. De vijand staat vaak gewoon stil, totdat je dichtbij genoeg komt. Hierna storten ze zich op jouw linie: als jouw muur sterk genoeg staat, is dit eigenlijk gewoon een zelfmoordmissie van de vijand. Dan is er ook nog de visuele presentatie. De animaties van de verschillende eenheden zijn bij momenten belabberd en lachwekkend slecht. Ook de portretten van leiders, monsters en sommige personages zijn niet al te best. Ook hier stel ik me de vraag in hoeverre er AI is gebruikt om dingen te genereren, want ze voelen vaak zielloos aan.