Update Gears of War: E-Day review - Vuurt op alle cilinders

Het verboden woord binnen het vocabulaire van elke COG-soldaat. Een zwarte dag in de historie van de mensheid die miljoenen levens wist weg te vagen in slechts enkele uren. Emergence Day. De dag dat de Locust met kinderlijke eenvoud de oppervlakte uiteen scheurde en diens grootschalige invasie startte op de niets vermoedende burgers van Kalona en andere steden op de planeet Sera. The Coalition laat met Gears of War: E-Day ons eindelijk iets heel bijzonders ervaren; een gebeurtenis waarvan alleen maar met grote afschuw werd gesproken in de originele trilogie. Maar vertaalt dit ook tot een game die het nalatenschap van de legendarische serie kan eren? Ik ben met Marcus Fenix en kornuiten de campaign, Horde Siege en Versus ingedoken en wat ik in de ruim dertig uur aan speeltijd heb opgegraven, dat lees je hieronder in de Gears of War: E-Day-review.

From the beginning, you knew the end

Gears of War: E-Day begint waar wel meer sterke verhalen hun origine vinden: in de lokale pub. Posterboys Marcus Fenix en Dominic 'Dom' Santiago zijn klaar met hun dienst voor de Coalition of Ordered Governments (COG) en proosten samen op Carlos; de gevallen broer die niet terugkeerde in de strijd tegen de Union of Independent Republics (UIR). Terwijl Marcus zich al klaar stoomt voor de volgende oorlog, is Dom eigenlijk klaar om zijn soldatenlaarzen aan de wilgen op te hangen. Echt veel woorden kunnen ze er niet over delen, want het moment dat ze elkaar iets wijs willen maken, breekt de pestpleuris uit. Eerst in de vorm van lichte aardbevingen, maar al snel komen er veel gruwelijkere wezens uit de scheuren van de aarde gekropen; en deze monsters zijn maar op één ding uit: mensenbloed. Als de rasechte soldaten die ze zijn snellen Marcus en Dom de straat op om mensen te helpen en ze worden bijgestaan door ex-veteraan Mags Carter en greenhorn Lucas Reyes. En zo is E-Day's Bravo Squad geboren.

De verhalende content van de campaign in Gears of War: E-Day kan je in twee stukken verdelen: het narratief met diens rijk gevulde cast aan personages en de thematiek die The Coalition via omgevingsverhaalvertelling en dodelijke scenario's overbrengt. Laten we daarmee beginnen, want ik kan je glashelder vertellen wat E-Day probeert te vertellen: oorlog is hel. Als je puur naar je gevoel gaat luisteren, terwijl je door de verwoeste straten van Kalona sprint en onschuldige burgers afgeslacht ziet worden, dan is het moeilijk daar niks bij te voelen. De angst die je ervaart voor je geliefden, de wanhoop wanneer de vijand je telkens dichter tegen de muur drukt, de zeldzame momenten van stilte die oorverdovend binnenkomen; Gears of War: E-Day weet geweldig de grimmige sfeer van het origineel in kaart te brengen.

Ben ik net zo enthousiast over het narratief an sich? Dat ligt een beetje ingewikkelder. Gears of War: E-Day heeft een aantal memorabele personages met sterk stemacteerwerk en soms ronduit belachelijke oneliners, maar het verhaal speelt het een beetje op safe. Marcus leert wat het betekent om een leider te zijn en dat gaat op een redelijk organische wijze, maar hoe Lucas als groentje moet leren omgaan met zijn schuldgevoelens en hoe Mags haar verleden onder ogen moet zien te komen; het zijn stereotypes die we al duizendmaal gezien hebben. Dat wil niet zeggen dat het ronduit slecht wordt geïmplementeerd, maar E-Day is op z'n best wanneer je de wereld ervaart in plaats van dat je heel direct je oren gespitst houdt voor het verhaal zelf. Geniet van de afbrokkelende uitzichten en luister naar de mensen om je heen. Dan haal je het meeste uit E-Day's narratief.

Gears of Wow

The Coalition wordt al jarenlang geroemd om diens expertise als het gaat om het gebruik van de Unreal Engine. Hier is nog even wat belangrijke intel: ik speelde op de Xbox Series X, op de Hardcode-modus (om je een idee te geven hoe agressief de AI aan de bak moest) en ik maakte gebruik van de Performance Mode. Het resultaat? Een alsnog messcherpe resolutie, een solide 60fps en de assets werden vrijwel altijd per direct ingeladen zonder poespas. Vooral in de lineaire set-pieces ervaarde ik zo goed als nul problemen. In de open-levels? Iets meer, maar daar kom ik later op terug, want dat is een op zichzelf staand E-rabbithole.

Eerst wil ik het namelijk hebben over het audiovisuele designwerk van Gears of War: E-Day. Dit is typisch een titel die de hardware tot het uiterste duwt. Ik hoor het ook aan de Xbox Series X die hier naast me staat; de ventilatoren moeten redelijk wat werk verzetten. Echter, dit is het meer dan waard. De schaal van deze actiegame is zo fantastisch bombastisch en gigantisch. Het is een genot voor het oog om in de verte te turen en de schade die de Locust heeft veroorzaakt tot je te nemen als een eerste klas ramptoerist, terwijl het monstergebrul en geknal van de Snup-pistolen langzaam maar zeker komen te vervallen. Het is niet een ingestort gebouw hier en daar. Nee, het gehele land wordt uit elkaar getrokken en de rode, onheilspellende fakkels van de Locust zijn de enige 'lichtpuntjes' die een anders oneindig zwart gat zichtbaar maken.

Maar het zijn niet alleen de grote bouwwerken van Gears of War: E-Day die weten hoe ze indruk moeten maken. Juist in de kleinere, intiemere momenten valt ook veel te halen. Een appartement dat vol zit met alledaagse objecten, maar wel verzopen in het bloed, terwijl er ingewanden over de nuchtere muur zijn gesmeerd. Het detailwerk is ongekend sterk. De wapenontwerpen, de personages, het pantser, de brutalistische kunstdirectie; het draagt allemaal bij aan een wereld die leeft en beeft. Zeker wanneer je de interactie opzoekt met dit soort items. Schiet je de banden lek van een auto, dan zakt deze ineen. Knal je met lichtere ammunitie op een ruit, dan ontstaat er eerst een gat voordat het gehele glaswerk eruit valt. Help je een kratje zeep om, uhm, zeep, dan blijft er een hoopje goed ruikende troep op de grond liggen. Stuk voor stuk kleine dingen, maar het geheel bevordert de immersie immens.

Scratch one grub

Terwijl het absoluut geen straf is om je te bevinden in de wereld van Gears of War: E-Day, is het toch vooral de gameplay die ervoor zorgt dat je blijft plakken. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat de gunplay in deze prequel een nieuw hoogtepunt vormt voor de franchise. De kogels die je afvuurt laten flinke gaten achter en een welgemikt schot met een precisiewapen kan zelfs hoofden doen ontploffen, alsof je loopt te oefenen op watermeloenen. Nice. Elk wapen vervult een belangrijke rol in de sandbox, waarbij je altijd de overweging moet nemen of dit wapentuig je gaat helpen in de desbetreffende noodsituatie. Pak je een experimenteel zwaar geweer op, zodat je meer vuurkracht in handen hebt, maar tegelijkertijd minder mobiel bent? Of ga je zoals vanouds 'zagen, zagen, wiedewiedewagen' met de Lancer? Ja, dan piepen ze wel anders.

Het is mooi om te zien dat de kern van de franchise behouden wordt. De gunplay is ruig, voelt zwaar en als je geen dekking zoekt, ben je binnen no-time een casualty of war. En met 'dekking zoeken' bedoel ik dat vrij letterlijk. Je kan jezelf schuilhouden achter elk stukje beton en dat is maar goed ook, want de projectielen vliegen je om de oren. Verder zijn features zoals de 'perfect reload' en het 'Crimson Omen'-healthsysteem wederom vaste kost en dragen ze bij aan die good old Gears-vibe. The Coalition was vrij serieus toen ze het hadden over terugkeren naar het Xbox 360-tijdperk; E-Day voelt als een titel uit die verloren era.

Maar spelers mogen zich ook opmaken voor de nodige innovaties binnen de gameplay. We blijven even hangen bij de combat, want we zijn nog lang niet klaar. Uiteraard krijg je toegang tot een arsenaal vol met zowel klassieke als nieuwe wapens, maar Gears of War: E-Day geeft spelers de mogelijkheden om zelf te sleutelen aan hun build. Dit systeem werd voor het eerst geïntroduceerd in Gears Tactics, maar E-Day is de eerste game binnen de mainline serie, waarin Weapon Mods, Armor Mods en Tactical Gear een opkomst maken. Wanneer je zelf extra voordelen op je Gnasher plakt en daarnaast een Adrenaline Injector door je strot duwt, zodat je ongeremd door de oppositie kan beuken, is dat pure euforie. Of je kan een loop voor extra critical damage en een premium scope op je Breechshot zetten, zodat als je als een echte Headhunter op zoek kan gaan naar intacte schedels.

En de combatpuzzel is natuurlijk niet compleet zonder de inclusie van de centrale vijand: The Locust. Deze ondergrondse mormels voelen weer zoals ze moeten voelen: als angstaanjagende monsters die daadwerkelijk een bedreiging vormen voor de speler. De eerst momenten met deze barbaren zetten de toon. Ze slachten genadeloos de 'humanoïdes' af en doen dit niet op een humane manier. Horror is terug op het menu en de Locust serveren er bakken van. Ze reageren kundig op de input van de speler en bieden behoorlijke weerstand wanneer je het vuurgevecht met ze aangaat. En laten we eerlijk zijn: het blijven iconische tegenstanders. De Drones die met de kreet 'Groundwalkers' hun aanwezigheid bekendmaken, de Godzilla-achtige Brumak die de boel op stelten zet, de nieuwe monsters die voor een frisse (en stinkende) wind in de combat-loop zorgen en natuurlijk de explosieve Boomer die maar al te graag 'BOOM' roept.

Can't stop the Train, baby!

Het is verder niet alleen de gunplay en de elementen rondom de combat die heel sterk aanvoelen. Gears of War: E-Day zet grote stappen. Vrij letterlijk. De iconische 'Roadie Run' en het stuiteren tussen dekking zijn gemoderniseerd en verfijnd, waardoor jezelf voortbewegen tijdens Emergence Day precies goed voelt. Fenix en zijn vrienden hoeven niet meer chronisch voorover gebogen hun ruggengraat naar de graftyfus te helpen en rennen nu rond als daadwerkelijke Groundwalkers. Scheelt toch weer een wekelijkse uitje naar de fysiotherapeut. Nog steeds voelt elke stap zwaar, aangezien je met tweehonderd kilo aan pantser loopt te zeulen, maar net zoals de combat is de mobiliteit in Gears of War: E-Day een nieuw hoogtepunt voor de serie.

Zet je schrap, want daar stopt dit onderwerp niet. Net zoals de Cole Train denderen we nog even door. Mocht je een OG-fan zijn, ga dan even zitten. Weet je wat je nu kan doen in Gears of War: E-Day? Komt 'ie: je kan springen. Ik geef je even een momentje om bij te komen. Na twintig jaar heeft Fenix zijn knieschijven vervangen en kan hij nu daadwerkelijk over grachten en andere putten dartelen. Even zonder grappen: dit geeft de bewegingsopties in Gears of War: E-Day verrassend veel extra dimensies. Het is even schakelen om nu met een andere knop over de dekking heen te springen, maar zodra je gewend bent geraakt, gaat er een wereld voor je open. Ineens kan je de hoogte opzoeken om zo beter in positie te raken, vijanden te verrassen en nog veel meer. Hetzelfde kan gezegd worden over de slide-mechanic, maar ik laat de Gears-spelers van het eerste uur even bijkomen.

Kalona has fallen

In de tussentijd kunnen we het hebben over de open-levels in de Gears of War: E-Day-campaign. Om maar meteen de deur open te trappen, zoals alleen een Gear dat kan: binnen deze designkeuze rusten mijn grootste problemen met de third-person shooter. Laat ik echter eerst vertellen wat wel werkt in de open-levels. Ze dragen waardevol bij aan de grimmige en onderdrukkende sfeer van de game. De schaal die ik eerder de hemel in prees is goed zichtbaar in dit soort levels, zeker wanneer je zelf de keuze maakt om op verkenning uit te gaan en dit soort zichten per toeval treft. Verder zijn er over de campaign verspreid meer dan honderd collectibles te vinden die natuurlijk voor de lore-liefhebbers van onschatbare waarde kunnen zijn.

Maar vastzitten in Kalona heeft ook zo zijn nadelen, naast het feit dat je opgejaagd wordt door de Locust. Ondanks dat de sfeer goed in elkaar steekt, krijg je wel te maken met herhalende omgevingen. Dat je binnen Kalona blijft is begrijpelijk, maar dezelfde grote map wordt op meerdere momenten in de playthrough ingezet. De ene keer is de verwoesting nog niet compleet doorgezet, de andere keer beweeg je door de straten tijdens de nachturen, maar het blijven dezelfde buurten die je onderhand wel hebt gezien. Het had al veel gescheeld als spelers naar andere wijken werden gestuurd, zodat je net even een 'change of scenery' tot je kan nemen.

Verder introduceren de open gebieden problemen met de pacing. Soms kan je er echt een paar minuten over doen om naar de volgende missie-objective te waggelen en in de tussentijd vind je vooral lege wegen en uitgestorven boulevards. Zo nu en dan tref je iets interessants, zoals een zijmissie of een groepje Locust die een lesje nodig hebben in 'val per direct dood'. Maar wanneer deze conflicten zich ontvouwen in open gebieden, lijkt de AI een stuk meer moeite te hebben om focus te houden en kan de framerate het soms ook moeilijk krijgen om stabiel te blijven draaien. Ik moet hierdoor concluderen dat mijn favoriete momenten in Gears of War: E-Day's campaign niet voorkwamen in de open-levels. Nu houd ik m'n hart vast voor Horde Siege, want er zijn momenten waarin ik deze kwaaltjes tijdens de bèta ook al wist te spotten.

Gears doen het samen

Een van de belangrijkste features binnen de Gears of War: E-Day campaign is de optie tot samenspel. Een serie, waarin broederschap centraal staat, leunt natuurlijk hevig op de herinneringen die spelers samen maken. The Coalition doet in ieder geval grote moeite om genoeg opties in dit opzicht aan te bieden. Gears of War: E-Day kent cross-platform co-op voor vier spelers, dus of je nou op de Xbox Series X|S aan het spelen bent, of liever de game opstart via Steam; je kan alsnog zonder problemen samen de grubs terug in hun putten der ellende (op)blazen.

Samen met onze Patrick 'Frietrick' Meurs heb ik mezelf gerapporteerd voor een extra dienst. De connectie werkte als een zonnetje en op geen enkel moment ervaarden we problemen binnen onze sessie. Het voelde als vanouds; simpelweg heerlijk coöperatief geiten voor meerdere uren. Onze beste Marcus Fenix-impressies kwamen aan bod, we raakten in de slappe lach door de Nederlandse vertaling van de wapens (wie kan nou nee zeggen tegen 'de Knauwer') en onze trigger-discipline kwam in het gering als we de mogelijkheid kregen elkaar te doen exploderen.

The Coalition neemt verder de moeite om wat fijne toegankelijkheidsopties aan de spelers te bieden. Zijn je vrienden niet zo van de Gears of hebben ze geen tijd? Dan kan je via de Lobby Browser toch een match vinden en met andere COG-soldaten te velde trekken. Je krijgt zelfs de optie om aan te vinken om wat voor soort playthrough het gaat: van speedruns tot collectible-runs. Heb je zin in een avondje casual gamen, terwijl je maat aan zelfkastijding doet door de Insane-moeilijkheidsgraad aan te vinken? Iedereen mag zelf bepalen in wat voor soort gameplay-ervaring ze worden gedropt.

Versus biedt klassieke Gears-fun (en frustratie)

Naast de campaign biedt The Coalition met Gears of War: E-Day diverse multiplayer-opties. Het is lang geleden dat ik een launch heb gezien die je kan zien als een daadwerkelijk 'volledig' pakketje, maar over de kwantiteit straks meer. Laten we inhoudelijk een start maken met Versus, de welbekende PvP-multiplayer binnen de Gears of War-franchise. Het doet wat je verwacht: zowel vermaken als frustreren, maar dat ligt meer aan het karakter van deze scene. Versus is namelijk in de basis een competitieve, fanatieke multiplayer-setting, waarin zelfs de sociale playlist momenteel wordt gedomineerd door spelers die de franchise al vanaf dag één grijs spelen. Maar dat komt vooral omdat Ranked pas vanaf volgende week beschikbaar is, dus iedereen wordt nu in dezelfde playlist gedonderd. Zie dit dan ook meer als een 'waarschuwing' waar je aan begint, want het speelt verder verdomd goed weg.

Net zoals in de campaign is de gunplay uitstekend en voelt het weer zoals vanouds bevredigend om vlak voor iemands neus op te duiken en ze te trakteren op een mondvol Gnasher. Iedereen begint met dezelfde load-out en hierdoor voelt het begin van een match nooit oneerlijk. Zeker niet omdat je de kans krijgt om voor de power weapons te strijden die zich op de maps bevinden en het voordeel op een welverdiende wijze te bewerkstelligen. Het gaat dus echt om strategie, communicatie en skill, wil je als winnaar uit de bus stappen. En uiteraard kan je altijd nog je teamgenoten de schuld geven wanneer het niet vanzelf gaat.

Versus staat momenteel met zes multiplayer-maps en drie verschillende gamemodi: Team Deathmatch, Conquest, Demolition, terwijl Crucible ook op een later moment komt te verschijnen. Ondanks het feit dat je met hoogwaardige content te maken hebt, is het een tikje karig qua selectie. Het is duidelijk dat The Coalition rekent op post-launch support, voordat multiplayer echt weet te ontketenen. Aangezien men al plannen heeft voor minimaal vijf seizoenen aan multiplayer-chaos, kan Versus rekenen op langdurige ondersteuning, al blijft het wel een probleem met moderne gamereleases. Dat gezegd te hebben zijn de customization-opties wel goed vertegenwoordigd met genoeg wapenskins, speelbare personages, banners en meer. Nog mooier? Het merendeel is gewoon te verdienen met gameplay en de microtransacties zijn goed te verwaarlozen.

Horde Siege als de geheime troefkaart

De PvE-modus gaat door het leven als Horde Siege. In deze bombastische gamemodus gaan drie teams van vier spelers tegelijkertijd op oorlogspad door een van de drie grootschalige maps. Wederom is de kwantiteit niet heel bijzonder, zeker niet omdat deze locaties vrijwel direct uit de campaign komen, maar de kwaliteit maakt veel goed. Afijn, je krijgt daarna de keuze om door de map te banjeren en extra missies te voltooien, of je focust je op de main objective en probeert zo snel mogelijk weer een Raven te pakken richting het thuisfront. Echter, hoe meer je in een potje voor elkaar krijgt, des te meer voordelen je eruit put. Niet alleen met extra perks en spendeerbare energie voor in de match zelf, maar ook door 'weapon parts' te verzamelen en zo je load-out te verrijken. Yes, de Weapon Mods, Tactical Gear en dus ook classes staan centraal in Horde Siege. Dit is een PvE-gamemodus waar je bijzonder veel tijd kan insteken zonder dat je het gevoel hebt dat je het voor niks doet. Aangezien alles binnen je arsenaal aanpasbaar is, kun je echt specifiek aan de slag om je eigen rol op het slagveld betekenis te geven.

Mijn grootste zorg met Horde Siege was een vergelijkbaar punt dat ik aankaartte in de campaign: de open-levels zijn niet ideaal voor Gears of War-gameplay. Horde Siege heeft daar dusdanig minder last van, omdat er veel meer tegelijkertijd gebeurt. Drie squads rennen als gekken rond en overal duiken er E-holes op, waarbij de Locust als ongedierte uitkruipen. Het kan soms uitlopen tot complete chaos en dan is Horde Siege op z'n allerbest. Wanneer een Corpser-eindbaas ergens midden op de map een bovengrondse entree maakt en iemand in de globale chat wanhopig om hulp vraagt; dan snellen drie teams eropaf en zie je hoe goed Gears of War kan zijn in een grootschalige setting. Samen aan de frontlinie, ook met de spelers die niet onderdeel uitmaken van jouw squad. Je biedt ze extra vuurkracht en je helpt ze overeind: dit is Gears of War. The Coalition doet er goed aan om dit soort momenten zo vaak mogelijk te faciliteren, want dit geeft Horde Siege het ultieme bestaansrecht.