Heave Ho 2 review - De vasthouder wint

Vraagje: Weet jij wie je echte vrienden zijn? Je matties die je niet laten barsten wanneer het eventjes wat moeilijker wordt? Je homies4life die niet boos worden wanneer je echt een killer dampoe de ruimte in föhnt en die er waarschijnlijk zelfs om kunnen lachen? Veel mensen denken dat wel te weten. Maar hoe zeker ben je daarvan? Er zijn manieren om daarachter te komen. Zo kun je een dure vriendentrip naar een of ander chaletje boeken en elkaar met wat pech in no-time de kiet uit vechten. Of je kunt met z’n allen Heave Ho 2 kopen. Een optie met veel minder haken en ogen en ook nog eens een stuk goedkoper. Maar is het ook leuker? Om dat uiteen te zetten ‘klim’ ik voor jullie in de digitale pen voor een uitgebreide Heave Ho 2 review.

Heave Who?

Voor de Heave Ho noobs onder ons is het misschien wel zo fijn dat ik eerste even uiteenzet wat Heave Ho 2 daadwerkelijk is. Zoals de titel al doet vermoeden, hebben we te maken met een vervolg op… Heave Ho. Verrassend! Mocht je willen weten wat we daar destijds van vonden, lees je dan vooral even in door de Heave Ho review van Bram te checken. Vindt ‘ie leuk. Afijn, Heave Ho 2 is dus een sequel en zoals je het ook in mijn hands-on preview van Heave Ho 2 kunt lezen, is het een sequel pur sang. De Parijse bups bij Le Cartel Studio heeft enkele kritiekpunten ter harte genomen en daarnaast vooral verder gepunnikt op het bekende concept.

Dat concept bestaat veelal uit jezelf vastklampen, rondslingeren en de finish halen zonder daarbij te pletter te storten. Is dat uniek? Nee. Zoals Bram in zijn review van weleer al aangaf moet de Heave Ho formule het niet per se hebben van een origineel idee, maar wel van een originele uitwerking. Le Cartel Studio zet volle sjas in op humor, waarbij de integratie van flatulentie als een gameplay mechanic de kolder naar een hoogte tilt die haaks staat op het niveau dat het in de huiskamer creëert. Heave Ho is dus niet uniek, maar op zijn eigen manier wel erg vermakelijk. Heave Ho 2 vormt hier geen uitzondering in.

Bootleg Ramses Shaffy

Vooropgesteld, de strekking is nagenoeg hetzelfde gebleven en alleen daarom is het al jammer dat de Franse devs geen beroep meer kunnen doen op wijlen Ramses Shaffy om een van zijn hits te modificeren voor de marketing. De hele gameplay loop valt namelijk in zeven werkwoorden samen te vatten: Swing, vecht, huil, shit, lach, twerk en bedonder. Hoewel teamwork het kernwoord binnen Heave Ho 2 is, toont het ook maar weer eens aan hoe snel je in een spiraal van verraad terechtkomt wanneer humor het weet te rechtvaardigen. Van A naar B slingeren met een groep van vier vergt in Heave Ho 2 opperste concentratie en loepzuivere coördinatie, maar wanneer een scheet in iemands porem laten de team effort totaal naar de klote werkt, dan is dat een offer die sommigen maar al te graag maken. Ik spreek uit ervaring.

Maar goed, if at first you don’t succeed… Gewoon even met z’n allen de schouders eronder en een nieuwe kans aangrijpen. No pun intended. Desnoods met een andere groep swingers, wat in Heave Ho 2 een stuk makkelijker is gemaakt. Want wat de OG Heave Ho miste, heeft Heave Ho 2 wel, namelijk online matchmaking. Waar we in deel één gebonden waren aan de mensen naast ons op de sofa, hocker, fauteuil - of waar je jouw derrière ook op dropt - kunnen we vanaf heden ook via het interwebs de uitdaging aan gaan; zij het via een openbare lobby of een private, waar je puur op uitnodiging en de bijkomende invite code kunt joinen. Couch co-op bestaat overigens ook nog steeds en dat valt zelfs te combineren met de online private lobby, dus qua multiplayer opties heeft Heave Ho 2 zich behoorlijk vooruit geslingerd. Singleplayer heeft men dan wel weer de handschoenen vanaf getrokken - op een beknopte tutorial na - wat ergens wel erg zonde is.

Interactief Ho

Zodra je dieper in Heave Ho 2 duikt, snap je uiteindelijk wel waarom. Om een ander punt van kritiek grondig aan te pakken, heeft Le Cartel Studio een stuk meer aandacht gestoken in het bedenken en uitwerken van levels die niet alleen interactiever zijn, maar ook beduidend gevarieerder en complexer voelen dan voorheen. Waar levels in Heave Ho veelal statisch van aard waren en hooguit van elkaar verschilden in het gebruikte thema, zijn de levels in Heave Ho 2 bijzonder dynamisch vormgegeven. Het verplaatsen van objecten is een integraal onderwerp geworden in menig puzzel, wat dan ook nog eens kan worden bemoeilijkt door NPC’s die je getimede coördinatie om zeep helpen door zich aan je vast te klampen of de boel letterlijk flink op te schudden. Verveling ligt hierdoor een stuk minder op de loer.

Vervelen hoef je jezelf toch al niet, want ook qua replaywaarde heeft Heave Ho 2 wat te bieden. Net als in de originele Heave Ho valt er in-game ook weer genoeg te verzamelen door items mee naar de finish te sleuren, wat makkelijker klinkt dan het is. Maar ook door te poseren in tactisch geplaatste ‘hidden silhouettes’ en het voltooien van een level binnen een bepaalde tijd kun je in-game extraatjes scoren, zoals kostuums voor je guitige jellybeans, speciale scheet-opties en items waar je de boel mee kunt opleuken. Dat sommige unlockable items niet aan de groep worden toegekend maar aan slechts de speler die hem op dat moment vrijspeelt, dat is dan weer wel jammer. Het bereiken van elke achievement is een group effort, dus de beloning ervan zou dat ook moeten zijn.

”The gloves are coming off”

Tot zover de kleine kritiekpunten. Nu komen de ‘iets’ grotere punten van aandacht, waarvan de grootste helaas de controls zijn. Allereerst, I get it. Heave Ho 2 is een party game vol trial and error en faliekant de mist in gaan hoort erbij. Het voegt toe aan de kolder en in zoverre snap ik dat het inzetten van ragdoll physics altijd wat ingecalculeerd ongemak met zich meebrengt. Maar in Heave Ho 2 is me opgevallen dat de voornaamste handeling - iets tijdig vastpakken met één of beide handen - niet altijd uitpakt zoals je zou denken.

Het heeft er de schijn van dat border detection soms niet zuiver is, waardoor je geen grip op de zaak krijgt. En dat is toch vervelend, vooral als je daardoor een tergend lange klim weer helemaal opnieuw kunt gaan inzetten, tot ergernis van je medespelers die met wat pech daardoor ook opnieuw moeten beginnen. Dat de game na tien minuten een hulplijn aanbiedt door de illustere Magicat langs te sturen is op zulke momenten een pleister op de wond - alsmede de aangeboden optie tot het sturen van een hulp drone zodra de helft van de club de finish heeft bereikt - maar het blijft een reden tot ergernis.

Daarnaast is ook niet elk level even sterk uitgewerkt, zonder daarmee te willen zeggen dat de levels slecht zijn. Van de in totaal acht hoofdstukken richt het gros zich op het concept van klimmen en slingeren, waarbij hier en daar een uitzondering wordt gemaakt. Zo liet het ruimte-chapter ons veelal gewichtloos ronddobberen en aan hendels trekken om een ruimteschip voort te stuwen of luchtsluizen te openen en sluiten, wat over het algemeen werd ervaren als ‘te gemakkelijk’. Maar misschien was dit Le Cartel Studios manier om je verkrampte wijsvingers even een break te geven, zodat je daarna weer volle bak aan de gang kon om je uit te sloven voor de Heave Ho-variant van Gordon Ramsay of jezelf helemaal kan kapot ergeren aan de dodelijke bouncy physics van een walvismaag vol zuur.