Homura Hime review - Veel actie, weinig charme

Met vele concurrenten op het hack & slash gebied is het lastig om op te vallen. Een uniek gameplay-element of een bijzondere stijl kan er voor zorgen dat jouw game opvalt tussen de meute. Homura Hime combineert hack & slash gameplay met de chaos die we kennen uit een gemiddelde bullet-hell. Aanvallen van tientallen vijanden vliegen over jouw scherm heen, terwijl je alles probeert te ontwijken en af te weren. Het doet aardig denken aan NieR: Automata, maar dan gegoten in een anime-stijl. Of Homura Hime daarmee een troef in handen heeft, lees je in deze review.

Dames in de dop

Bij aanvang van de game maken we kennis met Homura Hime, ook bekend als de Flame Princess. In een wereld waar mensen en demonen langs elkaar leven beginnen de demonen steeds meer de overhand te krijgen. Sterker nog: er liggen steeds meer Archdemons op de loer, enorm sterke demonen die zijn voortgekomen uit de zielen van krachtige krijgers. De Flame Princess wordt opgeroepen om een einde te maken aan deze invasie van Archdemons. Samen met haar assistent Ann gaan ze op zoek naar alle demonen en hopen zo de wereld eindelijk van rust te kunnen voorzien.

Je merkt direct dat er veel aandacht is gestoken in de character development en algehele lore van Homura Hime. Gedurende het avontuur ontdek je steeds meer lore over de wereld waarin jij jezelf begeeft, maar daarbij zijn de personages wat tweedimensionaal. Ze zijn vooral allemaal heel erg verdrietig over wat er met hun wereld is gebeurd, zo ook de diverse Archdemons die zijn voortgekomen uit de zielen van gestorven krijgers. Wat toevalligerwijs allemaal dames blijken te zijn. ‘Dames’ is misschien niet de juiste omschrijving. Laat ik stellen dat liefhebbers van lolicons genoeg hebben om naar te kijken. Het zeurderige toontje van deze personages kwam mij op den duur de strot uit, wat er voor heeft gezorgd dat een aantal cutscènes zijn overgeslagen.

Pittig en snel

Op een rustig tempo maak je kennis met alles wat Homura Hime te bieden heeft op gameplaygebied. De nieuwe combo’s, parry’s en superaanvallen die Homura Hime leert vliegen je het eerste uur om de oren. Homura staat er niet alleen voor, want haar assistent Ann biedt ondersteuning vanuit de lucht en kan bijvoorbeeld vliegende vijanden uit de lucht schieten. De manier waarop je de nieuwe mechanics steeds geserveerd krijgt, gaat met een prettig tempo en een logische opbouw. Sommige combo’s kosten je even wat tijd om onder de knie te krijgen, maar snel genoeg merkte ik op dat het allemaal vanzelf ging. De besturing van Homura Hime zit goed in elkaar en de gevechten kennen een lekkere flow. Wat begint als chaos voelt na een uurtje spelen aan als georganiseerde chaos waar jij jezelf perfect doorheen weet te navigeren.

De echte uitdaging komt tijdens de baasgevechten waarin je wat Archdemons een kopje kleiner moet maken. Dit is waar Homura Hime echt begint te stralen. Denk aan een overdaad aan aanvallen die jouw kant op komen die je stuk voor stuk moet zien te ontwijken met de snelle en behendige Flame Princess. Daarna is het tijd om toe te slaan, rinse and repeat. Iedere Archdemon heeft zijn eigen soort aanvallen en manieren om Homura Hime het een stuk lastiger te maken. Iedere Archdemon dient eigenlijk als een soort climax van hetgeen je voor deze confrontatie hebt doorstaan. Op gameplaygebied is Homura Hime in ieder geval goed doordacht en voor liefhebbers van dit soort chaotische actiegames een waar genot.

Ongeïnspireerd

De level designs van Homura Hime zijn ronduit saai te noemen. Veel assets worden hergebruikt om de levels aan te kleden en veel van die assets zijn ook niet bepaald aantrekkelijk te noemen. Een heel contrast met de personages die juist heel kleurrijk en levendig overkomen. De levels an sich kennen wel wat interessante stukjes op gameplaygebied zoals wat uitdagend platform-werk en sommige arena’s waarin je het opneemt tegen de Archdemons kennen ook een vet design. Al met al voelt het gewoonweg niet indrukwekkend aan, een heel contrast met de strakke gameplay. Het geeft je af en toe een beetje tech-demo vibes.

Homura Hime is niet de meest aantrekkelijke game om naar te kijken. De personages en de flitsende aanvallen die over jouw scherm heen vliegen zien er prima uit, maar zoals benoemd laat het design van de wereld te wensen over en ziet het er allemaal wat saai uit. Daar staat tegenover dat de performance op pc (specificaties staan in mijn profiel) prima te noemen is. Gemiddeld bereikte Homura Hime zo’n 180fps met alle instellingen op de hoogste stand op een 1440p-resolutie. Homura Hime kent een originele soundtrack die doet wat het moet doen. Hier en daar klinkt het allemaal wat generiek, maar tijdens de baasgevechten komt ook de soundtrack goed tot zijn recht. De Japanse voice acting is ook wat wisselvallig, waarbij het bij sommige personages klinkt alsof de teksten even snel in een middagje zijn opgenomen.