MONOMOON review - Een fantasierijk avontuur voor het brein
De maan is in stukken uit de hemel gevallen. Meestal behoort zo'n soort scenario tot de ‘einde van de wereld’-verhalen, maar MONOMOON negeert het voor-de-hand-liggende door mij mee te nemen op een avontuur. Gedurende mijn reis over de enorme kaart word ik blootgesteld aan een wereld die tot de nok toe vol zit met wat ze in het Engels ‘whimsy’ noemen. Maar is MONOMOON een gevalletje ‘style over substance’ of weten de puzzels de naam ‘metroidbrainia’ eer aan te doen? Laten wij daar samen achter komen in deze MONOMOON-review!

Een goed startpunt voor beginners
Eerlijk is eerlijk: hoewel ik welbekend ben met platform- en puzzelgames, heb ik voor MONOMOON nog nooit eerder een 'metroidbrainia' gespeeld. Dit tekort aan ervaring met het genre stond niet in de weg van mijn ervaring met Gentle Giants MONOMOON. Sterker nog, MONOMOON is beginnervriendelijk. Na een geanimeerde, stripboekachtige cutscene speel je door een kort segment waarin de basis van de gehele gameplay gepresenteerd wordt. Hiermee bedoel ik dat MONOMOON je vertelt welke knoppen jij moet gebruiken om te bewegen (WASD) en jouw muis. Dat gezegd hebbende, voor de liefhebber is het mogelijk om de game ook te spelen met een controller of pc-handheld. Voor deze review heb ik de game gewoon gespeeld op mijn laptop.
De manier waarop MONOMOON gebruikmaakt van de toetsenbord-muiscombinatie is merkwaardig. Het is een beetje vergelijkbaar met hoe je de hoofdpersonages in Brothers: A Tale of Two Sons bestuurt. In die game speel jij met beide broers tegelijkertijd met één controller. Met de linkerkant bestuur je Broer A en met de rechter Broer B. MONOMOON geeft jou ook controle over twee personages: een humanoïde wezen dat een beetje doet denken aan een albino capibara en een mini-maan. Jouw muis is de mini-maan en jouw toetsenbord de held. Deze manier van spelen kwam erg natuurlijk over in tegenstelling tot Brothers. Waarschijnlijk is dit te danken aan hoe ik, net zoals vele anderen, dagelijks werk met een pc. De computer is immers in veel gebieden, zoals huiswerk voor school of kantoorwerk, niet meer weg te denken. Door in te spelen op deze familiariteit weet Gentle Giant met MONOMOON goed gebruik te maken van het platform waarvoor de game beschikbaar is.
Het gevolg hiervan is dat de platformpuzzels vloeibaar spelen. De mini-maan is namelijk de voornaamste manier waarop je de wereld fysiek beïnvloedt. Tijdens jouw reis door de wereld heen kom je objecten, zoals tandwielen en deuren, tegen met een maansymbool. Deze breng jij dan in beweging door het langdurig aan te klikken. Vijanden en dieren zijn ook met de mini-maan te manipuleren, maar pas op. Sommige tegenstanders vormen ook een gevaar voor de mini-maan. Vandaar dat de held ook immens van belang is. Dit personage mag dan wel alleen in staat zijn om te rennen, rollen en springen; hij of zij is nodig om de mini-maan te redden en andersom. Dat je rekening moet houden met het veilig houden van beiden voegt een extra dimensie toe aan de platformpuzzels. De beslissing om als beide tegelijkertijd te spelen is dus geen gevalletje van ‘style over substance’. Dit is een van de manieren waarop MONOMOON een creatieve draai geeft aan ‘algemene’ puzzels.

Oud en vertrouwd, maar toch ook weer niet
MONOMOON kent een grote variatie aan puzzels. Dit zijn allemaal variaties op puzzels die vrij standaard zijn voor platform- en puzzelgames. Zo moet je bijvoorbeeld blokken verschuiven om ergens op te klimmen, vaart maken door van een grote afstand naar beneden te rollen of op knoppen staan om paden te openen. Verder komen code-, schuif-, patroonpuzzels en nog veel meer verschillende soorten erin voor. Naast de mini-maan en het gevaarelement weet MONOMOON deze te vernieuwen door je uit te dagen om één belangrijk ding te doen: buiten het kader denken.
Gedurende mijn playthrough was ik meermaals terechtgekomen in een situatie waarin ik dacht dat ik daar pas later de puzzel zou kunnen oplossen. Dit bleek niet zo te zijn. Doordat de game jou de mechanieken, op de besturing na, zelf laat uitvogelen, zijn er veel locaties waar je juist verder kan zonder dat je dat meteen doorhebt. Een voorbeeld hiervan is dat het licht van de mini-maan meerdere functies heeft. Verborgen dingen onthullen in de duisternis is daar een van. Ik kan meer voorbeelden benoemen, maar dan geef ik een aantal belangrijke oplossingen weg. Wel kan ik dit stellen: MONOMOON maakt innig gebruik van het gamemedium om jou te forceren creatief na te denken.
Het gevolg hiervan is dat MONOMOON de naam 'metroidbrainia' eer aandoet. Hoewel niet alle puzzels moeilijk zijn, vereist een flink aantal daarvan wel dat je even stilstaat en nadenkt. Dit is dus geen game waarin je vliegensvlug doorheen racet. Dit is ook terug te zien in de sfeer van de game.

Have a break, play MONOMOON
MONOMOON is een game zonder dialoog en met maar weinig cutscenes. Gedurende je reis over de kaart kan je verschillende woorden tegenkomen, maar deze staan allemaal geschreven in een geheime taal. Hoewel deze taal wel te vertalen is, voor de liefhebbers die wat meer van het achtergrondverhaal willen ontrafelen, is dat niet nodig. Dit reflecteert hoe MONOMOON een rustige game is waarin jij de route bepaalt.
Omdat de meeste locaties vanaf het begin toegankelijk zijn, mits je weet hoe je het moet bereiken, bepaal jezelf waar je heen gaat. MONOMOON kent een grote variatie aan locaties, zoals parken, paleizen en mijnen. Elke locatie is verbeeld met een charmante pixelstijl met een palet bestaande uit vooral rustige kleuren. Hier en daar kan een felle blauw of oranje voorkomen, maar deze functioneren meer als een accentkleur. Deze rustige kleuren zijn gepaard met een kalmerend melodietje. Dankzij de artistieke visie van de game had ik nooit een moment waarin ik niet goed kon nadenken omdat ik visueel en auditief werd afgeleid.
Deze kalmte draagt ook bij aan het gevoel van ‘whimsy’ dat de game met zijn fantasiewereld naar voren brengt. De grote maan mag dan wel weg zijn; de bewoners van MONOMOONs wereld blijven relaxt hun ding doen. Hierdoor bleef ik zelf soms even naar mijn scherm staren om de omgeving in me op te nemen. Gevaar mag dan wel in de duisternis schuilen, het leven op de wereld gaat door en dat leven is mooi. Het spelen van MONOMOON ervaarde ik als een fijne pauze van de stress die ik ervaarde in de echte wereld.

Een gebarsten maan
Hoewel ik tot nu toe erg lovend ben geweest over MONOMOON, moet ik toegeven dat deze maan ook een paar barstjes bevat. Ik kwam een aantal bugs tegen. Niks dat de game onspeelbaar maakte, al had ik wel even een moment waarop dat een reële angst was. MONOMOON heeft drie eindes en elk einde kan alleen bereikt worden als je bepaalde doelen hebt behaald. Hiervoor moet je natuurlijk de kaart grondig verkennen, iets waar ik voor een hele sessie in belemmerd was. Wanneer je rolt, hoort die rol door te gaan in de volgende locatie. Er was alleen één locatie bij mij waar de held tijdens de wisseling stopte met rollen, waardoor het onmogelijk was om verder te gaan op de kaart.
Gelukkig kon ik dit oplossen door de game compleet opnieuw op te starten. Voor de andere bugs die ik was tegenkomen, hoefde ik alleen even terug te gaan naar het hoofdmenu. Dat gezegd hebbende, Gentle Giant is sinds de release al druk bezig met het uitbrengen van hotfixes, wat aantoont dat de indie-ontwikkelaar wel degelijk geeft om de kwaliteit van zijn werk.

Getest op pc
- CPU
- 11th Gen Intel(R) Core(TM) i5-1135G7 @ 2.40GHz (2.42 GHz)
- GPU
- Intel(R) Iris9R) Xe Graphics
- RAM
- 8GB LPDDR4
Het eindoordeel van Amber Linders
Gentle Giants MONOMOON presenteert een fantasierijke wereld waarin de maan in duigen gevallen is en het leven toch weer doorgaat. Hierin trotseer je puzzels en het gevaar in de duisternis met een uniek duo en een nog uniekere gamemechaniek. Hoewel je twee personages tegelijkertijd bestuurt, is dit nooit storend, omdat de splitsing tussen toetsenbord en muis gebruikmaakt van jouw intuïtieve ervaring met jouw eigen pc.
Naast dat MONOMOON goed gebruikmaakt van het platform waarop de game beschikbaar is, slaagt het er ook in om volledig gebruik te maken van zijn eigen medium. Hiermee geeft de game jou niet alleen de mogelijkheid om een creatieve oplossing voor elke puzzel te zoeken, in sommige gevallen forceert het jou zelfs om dat te doen. Het gevolg hiervan, in combinatie met de twee-personages-mechaniek en het gevaar dat je in de duisternis tegenkomt, is dat de puzzels nieuw aanvoelen. Gezien alle verschillende soorten puzzels die aanwezig zijn in de game, is dit zeker een prestatie.
Verder is de wereld van MONOMOON ook eentje waarin ik wou blijven rondneuzen. Dankzij het gebruik van vooral rustige kleuren, de schattige pixelstijl, de relaxerende muziek, de afwisselende locaties en de aanwezigheid van MONOMOONs lieftallige wezentjes komt de game erg ‘whimsical’ over. Op deze manier nodigt de game jou uit om je tijd te nemen met de puzzels en rustig te blijven. Puzzelliefhebbers die hopen op een interessant achtergrondverhaal hoeven zich ook geen zorgen te maken. Meerdere locaties bevatten kruimels in de vorm van afbeeldingen en woorden die jij dan mag ontcijferen.
Jammer genoeg komt deze game-ervaring wel met een aantal bugs. Degenen die ik was tegengekomen, waren op te lossen door de game opnieuw op te starten of terug te gaan naar het hoofdmenu. Dit onderbrak wel tijdelijk de flow van mijn playthrough. Desondanks is MONOMOON een prachtige game en een sterke introductie voor spelers die onbekend zijn met het 'metroidbrainia'-genre.
- 4,5/5
- Subliem
Pluspunten
- Unieke gameplaymechaniek
- Puzzels zijn niet te makkelijk
- 'Whimsical' en fantasierijke wereld
- Creatief nadenken wordt beloond
Minpunten
- De game bevat een aantal bugs
Reviewscore
4,5/5
Platforms
Video toevoegen
Voeg eerst een video toe.