Review: Mutant Mudds Nintendo 3DS

Hey Fun, dat is lang geleden. Goed om je weer eens te zien. Want dat is lang geleden zeg, dat jij langs bent geweest. De afgelopen maanden is je broer, Tof, wel erg vaak langs geweest. Hij had ladingen aan spellen bij de afgelopen tijd. Deze waren leuk, maar waren nooit zo memorabel als die games die jij meebracht als je op bezoek kwam. Wacht, je hebt een nieuw spel meegenomen? Gaaf! Hoe heet het spel? Mutant Mudds, zeg je? Klinkt best geinig. Het ziet er ook lekker retro uit. Weet je wat, we gaan gelijk aan de slag, want ik begin nu toch wel erg benieuwd te worden naar dit spel!

Een aardige oma

Gelijk bij het opstarten klonk er een verwelkomend chiptune-muziekje die je alvast helemaal in de sferen brengt. Na een lekker korte intro met het verhaal (voor zover je dat een verhaal kan noemen) kan je al snel aan de slag met het betere spring- en schietwerk. Met je held genaamd Max is het namelijk de bedoeling om naar het eind van het level te komen door te springen en de Mutant Mudds uit te roeien. Het liefst pik je daarbij ook alle waterdiamantjes op, want Max zijn oma heeft namelijk verschillende bonussen klaar staan als je genoeg van deze waterige rijkdommen hebt.

Pixels in het diepe

Het spring- en schietwerk is erg lekker dankzij de goedwerkende besturing. Je kan zowel het Circle Pad als D-pad gebruiken om Max door de levels de loodsen. Het bijzondere aan deze game is dat de levels zich niet alleen op een laag bevinden. Je moet je zo nu en dan naar de voor- en achtergrond verschansen om daar verder te gaan. Dit werkt erg lekker en zorgt voor een verrassend lekkere frisse wind in het geheel genaamd platformers. Sommige vijanden maken ook slim gebruik van deze dieptewerking: zo moet je bij een stel hamers opletten dat ze niet naar de laag vallen waar je op loopt en blaast een boze wolk je zo een laag naar voren als je door zijn wind loopt.

Pittige problemen

De levels worden lekker pittig naarmate je verder in het spel komt. Het is dan ook erg fijn dat je hierin niet met levens rekening hoeft te houden: dood betekend simpelweg game over. Gelukkig kan je dan met een druk op de retry-knop het level opnieuw proberen. Wel zijn er een aantal levels waarbij het doodgaan erg oneerlijk aanvoelt door een stel lomp geplaatste vijanden. Want in een aantal levels heb je een stel Mudds zitten die op zo'n manier schieten dat ze amper te ontwijken zijn. Na enige oefening lukt het om ze te ontwijken, maar zelfs dan is het soms op goed geluk. E'n keer werd ik na een moeilijk stuk met veel moeite overbrugd te hebben verrast door een bom die vanuit het niets op mijn gezicht viel. Boem! Game over. Niet leuk en ook erg goedkoop, want je wordt door iets afgemaakt wat je nooit aan zag komen.

Quality gaming

Afgezien van dat is er verder weinig op te merken aan de game, behalve dat de prijs op het eerste oog erg hoog lijkt voor de hoeveelheid content die je krijgt voorgeschoteld. Echter, met de 40 levels ben je wel even bezig en bovendien is de kwaliteit ervan erg hoog. Want afwerking van de gehele game is namelijk super en zou haast suggereren dat dit een titel uit Nintendo's stallen is. Bovenal is het spel een genot om te spelen en was dit een van de weinige games in de afgelopen tijd die mij een bijzonder gevoel van puur plezier gaf tijdens het spel, in plaats van het inmiddels gebruikelijke 'tof' en 'gaaf'.