Review: Silent Hill: Downpour PlayStation 3

Horror heeft mij altijd al enorm aangesproken. Als kleine jongen bang achter de banken gedoken, probeerde ik toch steeds weer opnieuw verder te durven kijken hoe de Zwelbast (draak) het kasteel van Olivier Bommel naderde, en wilde die angst overwinnen. Uiteindelijk is deze fascinatie voor angst door games zoals Alone In The Dark en Resident Evil verder uitgegroeid tot een hongere liefde voor zieltje tergen. De Silent Hill en Forbidden Siren-games hebben deze ziel tergerij vervolgens doen uitmonden tot een obsessieve fetish. Daarom was ik dus zeer benieuwd of ]Silent Hill: Downpour weer eens mijn gemoedsrust en -toestand flink zou kunnen verkrachten.

De toorts doorpasen...

De Silent Hill-reeks is niet bepaald heuvel opwaarts gegaan de afgelopen paar delen. Nadat het originele team er min of meer mee was gekapt na deel 4 was het volgens veel mensen klaar met de reeks. Probleem is ook dat het nogal moeilijk is de juiste Silent Hill-sfeer en stijl weg te zetten.

Om als developer daarom een goede Silent Hill titel te kunnen maken moet men aan het volgende voldoen:
1. Bereid zijn om onconventionele vertelstijlen te willen gebruiken
2. Degelijke kennis van occulte praktijken, black magick en oud Pagaanse rituelen en geloven in huis hebben.
3. Beetje zieke geest hebben
4. Componist, schrijver(s) en character-designers moeten een beetje geniaal zijn
5. David Lynch zijn werk kennen

...en in het diepe gooien?

Zelfs wanneer een team aan al het bovenstaande voldoet, is er nog niet de garantie. Silent Hill Homecoming deed eigenlijk vrijwel alles goed, maar toch was de game een matige Silent Hill titel, omdat er (afgezien van een paar stomme verhaalpunten) toch nog steeds iets aan ontbrak.

Een goede Silent Hill-game moet voldoet aan:
1. Duister en naar zijn, maar ook subtiel en melancholisch.
2. Goed uitgewerkt en sterk hoofdpersonage bevatten
3. Een balans hebben tussen gore, actie en puzzelen.
4. Een psychologisch, tragisch en naar verhaal hebben met verschillende eindes
5. Unieke, ongemakkelijke sfeer dankzij omgeving en de briljante muziek
6. Ingrediënt X

Driemaal Heuvelsrecht

Met Silent Hill Downpour zijn we aangekomen bij inmiddels de negende Silent Hill titel (als je een enkel in Japan gereleasde GBA-game meetelt), maar het is de zesde als je kijkt in de zin van sequels. SH: Origins was een prequel en SH: Shattered Memories was een soort rare "ode aan"-game aan de hand van Silent Hill 1. SH Downpour is wederom niet door Konami zelf gemaakt maar door een volledig nieuw team, wat dit het derde (!) team maakt buiten het originele team die er iets van proberen te bakken. Voor het eerst is de muziek nu door iemand anders gemaakt dan Akira Yamaoka, wat voor fans nogal een domper was te noemen.

Niet zien aankomen

Niet veel hoef je dus te verwachten van deze game, zullen veel mensen nu denken. Dat dacht ik in eerste instantie ook... Totdat ik de game daadwerkelijk ging spelen. De hoofdpersoon heeft een tragisch overkomen en doet je erg denken aan James uit deel 2. Er was al snel een angstaanjagende rot sfeer en tegen mijn verwachting in was de muziek heel erg van de kwaliteit en stijl van zijn voorgangers. Zelfs met de rare houterige vechtbesturing had ik echt het gevoel dat ik een Silent Hill-game zat te spelen. Dat zou een punt van kritiek kunnen zijn, maar een survival horror-game spelen met een ninja moordmachine is niet eng.