Splatoon Raiders review - Op jacht naar impact

Het kroost is vrij, je collega’s zijn onbereikbaar en het kwik in huis zakt niet meer onder de vijfentwintig graden. Het kan niet missen: het is weer zomervakantie! Voor veel Nederlanders is dit hét moment om in de bloedhitte de beruchte Autoroute du Soleil te trotseren, voor de zesde zomervakantie op rij de handdoeken te spannen bij het Italiaanse Gardameer, of gewoon lekker uit te rusten. Niks voor mij. Nee, mijn vakantieplannen dit jaar bestonden uit schattenjachten op de mysterieuze Spiralieteilanden in Splatoon Raiders. Is een ticket voor de eerste Splatoon-spin-off een aankoop waard? Je leest het in de Splatoon Raiders review!

Monster Raider

Het heeft elf jaar mogen duren, maar met Splatoon Raiders is het eerste uitstapje in de kleurrijke shooterserie een feit. Nintendo slaat met deze singleplayer-spin-off een nieuwe weg in, maar tegelijkertijd een hele vertrouwde. Raiders is namelijk gebaseerd op de bewezen Salmon Run-formule uit Splatoon 2 en 3. Waar je het in Salmon Run in teams van vier opneemt tegen hordes computerbestuurde Salmonietvijanden om een mooie buit te verzamelen, is Raiders primair een singleplayeravontuur met optionele multiplayer. Voeg daar een nieuw verhaal, extra lore en een Monster Hunter-achtige “versla, verzamel en verbeter”-gameplaystructuur aan toe, en je hebt weer een mooi excuus om een fysieke cartridge in de winkelschappen te leggen.

In de game zoek je na een crashlanding op de Spiralieteilanden met het muzikantentrio Deep Cut manieren om weer terug te keren naar je thuishaven Splatsville. Je trotseert diverse schattenjachten, verzamelt een rijkelijke buit en ontdekt tegelijkertijd de mysteries van de eilanden. Vervolgens gebruik je verzamelde materialen, schatten, wapens en gevechtservaring om je uitrusting te verbeteren, je level te verhogen en moeilijkere gebieden te braveren. Het is absoluut geen nieuwe gameplayformule, maar wel eentje die je laat terugkomen voor meer gedurende het ongeveer twintig uur durende avontuur. Zelfs als de gameplay halverwege wel erg repetitief begint te voelen en Raiders veilig binnen de lijntjes blijft verven.

Queeste tegen de klok

De Spiralieteilanden hebben diverse uitdagingen voor schattenjagers in petto. Gewapend met een uitrusting van gadgets, een wapen, een tank, schatkrachten en de Deep Cut-eilandrover verken je lineaire levels, semi-open eilandgebieden, gevechtsarena’s en proeflokalen, afgewisseld met vermakelijke baasgevechten.

De lineaire en semi-open eilandengebieden zijn het beste te vergelijken met traditionele Splatoon-singleplayerlevels, met een gevechtsintermissie op zijn tijd. En hoewel de basisgameplay staat als een huis, blijft het leveldesign wat simpel en ongeïnspireerd en doet de game weinig memorabels met de setting. De levels zijn absoluut vermakelijk, maar doordoor ook vergetelijk. De proeflokaallevels daarentegen doen meer denken aan de interessantere uitdagingslevel-gameplaystijl in de Splatoon 2: Octo Expansion. Toch bereikt het niveau nooit de hoogte van die downloadbare content.

Het zijn de ondergrondse gevechtsarena’s die mij het meest zijn bijgebleven. Hier is het doel om binnen een tijdslimiet Salmonietenbazen te verslaan en daarmee genoeg visseneitjes te verzamelen om door te mogen naar de volgende vloerlaag. En zoals we van Salmon Run gewend zijn, gebeurt dat niet zonder de nodige chaos. Als je op zoek bent naar uitdaging, ga je die hier vinden. Die moeilijkheid komt voornamelijk van de strakke tijdslimieten. Ik noemde in mijn Splatoon Raiders preview al dat het verbeteren van je gear hier essentieel is. Maar zelfs met een geoptimaliseerde loadout en volledige upgrades in wapen- en gadgetschade tikte de timer razendsnel af. Soms te snel.

De sleutel tot succes is om de arena’s te herspelen, de optimale route door de chaos te bepalen en de Salmonieten op die manier zo snel mogelijk het onderspit te laten delven. Na een paar nederlagen heb je ook weer upgrades verdiend en je level verhoogd, waardoor de overwinning steeds dichterbij komt. De uitdaging komt dus voornamelijk van een kunstmatige tijdslimiet in plaats van écht geduchte vijanden. En dat is jammer, want daardoor voelt een overwinning eerder opluchtend dan bevredigend.

De strakke tijdslimieten in de gevechtsarena’s zijn hetzelfde voor alle wapens. Ja, dus ook voor die trage snipers. Het gebruik van andere wapens of gadgets is daarnaast soms erg situationeel op basis van de uitdaging. En omdat je geluk moet hebben met de wapens die je ontvangt, moet je roeien met de riemen die je hebt als je het ideale wapen van voldoende niveau niet in een schattenjacht vindt. En dan komt die verdraaide tijdslimiet in de arena’s om de hoek kijken. Sommige wapens zijn beter geschikt voor de multiplayer.

Helpende tentakel

Als we het dan toch over de multiplayer hebben: die is weer een genot. Splatoon Raiders is volledig gemaakt voor singleplayer. En toch is Raiders stiekem leuker met anderen. Wat dat betreft blijven de multiplayerwortels van de serie aanwezig, ook in deze spin-off.

Het is mogelijk om een online of lokale co-opsessie met vrienden te starten, maar je kunt ook een helpende hand bieden aan spelers die vastzitten. Toch betekent een extra paar handen niet altijd dat het level een fluitje van een cent wordt. Vijanden krijgen in co-op meer levenspunten en alle schattenjagers delen levens. Zelfs als de betere speler in leven blijft, kan het doek van de schattenjacht vroegtijdig vallen als de hulpbehoevende speler te vaak het loodje legt.

Maar het loodje leggen is helemaal niet erg. Na iedere mislukte offline schattenjacht behoud je de gevonden schatten en ontvang je ervaringspunten om sterker te worden. De game gunt je de tijd om de fijne kneepjes van Splatoon-gameplay te leren. Combineer dat met het feit dat de besturing identiek is aan die van Splatoon 3, en je hebt een prima instap voor nieuwe spelers. En hoewel oudgedienden als ik minder vaak de pijp uitgaan, blijft die heerlijke gameplay en besturing intact. Raiders is op zijn best als je langs hordes vijanden manoeuvreert, die vervelende Salmodrone uit de lucht schiet en in een heerlijke gevechtsflow terechtkomt. De basisgameplay staat nog altijd als een huis.

Blijft niet fris

Splatoon Raiders is dus weer erg vermakelijk. Er is genoeg te doen en te verzamelen, met een hoop herspeelbaarheid en aanvullende uitdagingen na de credits. Als jij geen problemen hebt met de ietwat herhalende gameplay en ongeïnspireerde platformingsegmenten, kun je hier flink wat uren plezier uit halen. Zeker als je het lagere prijskaartje van de game meeneemt in die rekensom.

Ja, ik heb mij prima vermaakt met Splatoon Raiders. Toch moet ik, ongeveer een week na het uitspelen van het hoofdverhaal, bekennen dat ik mij nog weinig van het avontuur herinner. Er zijn amper verrassingen of memorabele momenten. En hoewel ik als Splatoon-fanaat altijd kan genieten van nieuwe lore in deze bizarre post-apocalyptische wereld, voelt het verhaal in Raiders als een bijzaak. Zelfs met de terugkeer van het Deep Cut-trio, dat de game karakter geeft, maar uiteindelijk ook niet bijster veel doet om je bij te blijven. Je speelt Raiders echt voor de gameplay. En die is sterk, maar toch wel heel vertrouwd, herhalend en een tikkeltje ongeïnspireerd. Er is veel meer variatie en interessant levelontwerp te vinden in de moderne mainline Splatoon-singleplayercampagnes.

Dat uit zich in meerdere delen van de game. Ook grafisch doet dit Switch-2-exclusieve avontuur namelijk, afgezien van een hogere resolutie en enkele visuele foefjes, weinig nieuws. De gebieden die je verkent, zoals tropische, vulkanische en bevroren eilanden, zijn thematisch generiek. En waar muziek altijd een hoogtepunt was van de Splatoon-serie, kiest Raiders voor een meer ondersteunende soundtrack. Prima voor de setting, maar ook dat blijft niet hangen. Voor een eerste spin-off van de serie die een lange tijd ‘stay fresh’ als slagzin gebruikte, verwachtte ik meer gedenkwaardigheid.