Tales of Eternia Remastered review - Gedateerd, maar de moeite waard

Tales of Eternia (2001) is een old school action JRPG en het derde deel in de Tales serie. Tot 2006 was het niet mogelijk om deze game in Europa te spelen, maar de game heeft in dat jaar een port voor de PlayStation Portable gekregen. In deze versie is het beeldformaat 16:9, heeft de game een frame rate van 60 fps en is het een singleplayer game. Destijds heb ik deze versie gemist, omdat ik geen PSP had. De laatste tijd zijn er verschillende remasters van Tales games uitgebracht (Tales of Graces f, Tales of Berseria) en nu is eindelijk het derde deel uit de serie aan de beurt. Het is de vraag of elk deel dit ook verdient. In de review van Tales of Berseria lees je dat het nog steeds een vermakelijke game is, maar dat het voor een remaster misschien nog iets te vroeg was. Of dit ook geldt hun nieuwste remaster van de vijfentwintigjarige oude game, kun je lezen in de review van Tales of Eternia.

Twee werelden komen samen

Tales of Eternia vertelt het verhaal van Reid die in Inferia met Farah en Keele is opgegroeid. Reid en Farah vinden na een meteorietinslag een onbekende dame, Meredy, naast de overblijfselen van een metalen constructie. Ze kunnen haar niet verstaan en nemen haar mee naar hun dorp. Het stamhoofd ziet dit als een teken van onheil en verbant Meredy. Farah accepteert dit niet en gaat met haar mee. Reid wil eigenlijk thuisblijven, maar laat zich toch overhalen. Dit is omdat Meredy vanwege een onbekende reden zich erg tot hem aangetrokken voelt en niet zonder hem wil vertrekken. Ze gaan richting de universiteitsstad Mintche om Keele te zoeken die hier studeert. Misschien kan hij helpen met de communicatie tussen Meredy en de rest. Ze komen na wat omwegen erachter dat Meredy van Celestia komt.

Dit is een andere wereld aan de andere kant van de Orbus Barrier die in de lucht hangt. Deze twee werelden worden tot elkaar aangetrokken wat uiteindelijk zal resulteren in de Grand Fall. Om deze catastrofale gebeurtenis te voorkomen moeten ze de Greater Craymels zien te vinden. Dit zijn elementaire wezens die de bron voor alle magie zijn en al eeuwen verantwoordelijk zijn voor de natuurlijke orde in Inferia en Celestia. Rain en zijn vrienden gaan deze wezens zoeken om uiteindelijk de Grand Fall te voorkomen. De game is aardig lineair, maar door het verhaal wil je verder. Gelukkig is het tempo redelijk hoog waardoor je steeds meer leert. Het is mogelijk om de game met Japanse of Engelse stemmen te spelen, maar dit komt door de grafische beperkingen minder goed tot zijn recht als in de latere games. Ik heb mij tijdens dit onderhoudende avontuur zeker vermaakt en het heeft een paar onverwachte onthullingen, maar zorgt niet voor grote verrassingen.

Genoeg te doen?

Tales of Eternia heeft twee verschillende werelden om te verkennen. Deze werelden zijn aardig groot, maar er zijn niet heel veel plaatsen buiten het verhaal om te bezoeken. Je verkent de wereld lopend, met een hoverboard of later met een schip. Toch zijn de dungeons die je bezoekt vaak aardig groot, zijn er genoeg items en kistjes te vinden, en moet je soms een puzzel oplossen. Je kunt in een dungeons overal saven, maar begint na het starten van de save alleen bij de paar aanwezige checkpoints. Daarnaast vind je hier meestal ook een campsite waar je kunt rusten en regelmatig wordt vermaakt door de skits tussen de personages. Door het rusten wordt alleen je hp hersteld, maar gelukkig krijg je na het winnen van een gevecht altijd vijf á tien procent van je ap terug. De post-game dungeon is wel in dit deel al voor het uitspelen beschikbaar, maar niet te doen als je niet sterk genoeg bent.

In de steden kom je soms ook speciale events tegen waar je een mini-game kunt doen, de verborgen Wonder Chefs kunt vinden of soms een van de weinige sidequests kunt doen. Zo kom je regelmatig Katrine tegen die de weg naar Inferia City maar niet kan vinden. Dit is aardig, maar het voegt niet veel toe. De mini-games zijn even een leuke afwisseling, maar kunnen ook frustrerend zijn, omdat de besturing niet altijd meewerkt. De enige reden om te blijven volharden is vanwege de Title die je hierdoor kunt verdienen. Helaas is dit in tegenstelling met de latere delen alleen cosmetisch. Het heeft geen invloed op de gameplay of stats en bewijst alleen dat je een specifieke uitdaging of sidequest hebt voltooid. In de steden en dungeons vind je, als je goed zoekt, ook Lenses. Als je er genoeg hebt gevonden, kun je deze inleveren voor bijzondere items. De game is dus op zich goed gevuld, maar er is niet veel afwisseling en de events of de enkele sidequests zorgen niet voor heel veel verdieping.

Aggressive Linear Motion Battle System gedateerd?

De oudere Tales games maken gebruik van het Aggressive Linear Motion Battle System. De gevechten vinden plaats in een lineaire arena waar je op een horizontale lijn het tegen de vijanden opneemt. Je kunt alleen naar achter of naar voren bewegen en niet vrij in het veld rondlopen zoals bij de 2D fighting games. Dit is dus even wennen als je alleen de nieuwere Tales games gespeeld hebt, maar een wereld van herkenning als je met Tales of Grace f Remastered bekend bent. Je bestuurt één personage en je teamgenoten worden door AI bestuurd. Het is wel mogelijk om hun acties te beïnvloeden door de tactiek aan te passen. Zo kun je onder andere je teamgenoten laten focussen op het aanvallen, op het verdedigen en healen of ze de vrijheid geven om het zelf te bepalen.

Je maakt gebruik van gewone aanvallen en speciale aanvallen die je op bepaalde buttons kunt zetten. In het begin heb je nog niet heel veel skills tot je beschikking, maar door de weinige te gebruiken speel je nieuwe vrij. Zo kun je aardige combo’s maken zolang je niet door een aanval onderbroken wordt. Door te verdedigen reduceer je schade en dit geeft vaak een opening. De bevriende Greater Craymels reizen mee in de Craymel Cage waardoor je toegang tot specifieke spells krijgt. Ze zijn vergelijkbaar met Espers en hebben ook een ultieme aanval die zeker van pas kan komen. De gevechten zijn in het algemeen goed te doen. Zeker als je de nieuwste uitrusting en verschillende skills tot je beschikking hebt.

Toch kunnen sommige vijanden je opeens verrassen waardoor je opeens het loodje legt. Gelukkig kun je altijd ontsnappen door tegen de zijkant van het scherm te blijven lopen. Ook is er een auto-save aanwezig, maar die savet niet zo vaak als je zou willen. Dus het is verstandiger om de nieuwe optie Retry Battle te kiezen. Zo kun je het opnieuw proberen of ontsnappen als het ondoenlijk is. De baasgevechten kunnen onverwacht moeilijk zijn waardoor je meerdere pogingen nodig hebt. Soms helpt een ander wapen of de juiste accessoire met de juiste buff. Het is nu ook mogelijk om de gevechten te versnellen, maar dat is in het begin nog niet heel verstandig. Het komt wel van pas als je even zwakkere vijanden wilt grinden. De gevechten zijn leuk om te doen en je hebt aardig wat vaardigheden tot je beschikking. Toch beginnen de gevechten op den duur op elkaar te lijken en kunnen wat saai worden door de lineaire arena.

Quality of Life-upgrades maken de game toegankelijker

Tales of Eternia Remastered heeft verschillende Quality of Life-upgrades gekregen. Zo hebben de personages en de wereld een grafische upgrade gehad, maar is het ook mogelijk om de game in zijn originele vorm te spelen. De game ziet er aardig uit en de personages zijn minder blokkerig, maar als je dit vergelijkt met het origineel dan lijken de verschillen minimaal. Aangezien dit een remaster is, had ik een Grace Shop aan het begin van de game verwacht. Dat was niet het geval, maar deze zit ook niet in het origineel. Hierdoor was het in het begin niet duidelijk dat je in-game in Customize (Boost Function) vergelijkbare aanpassingen kunt maken. Zo kun je onder andere het verdiende gald en experience uitzetten, verdubbelen of verviervoudigen. Ook kun je de encounters met vijanden verminderen of zelfs uitzetten, je loopsnelheid verhogen of je itemcapaciteit uitbreiden.

Zo kun je het net zo makkelijk of moeilijk maken als je zelf wilt. Ik probeer dit zoveel mogelijk te vermijden, want anders haal je de uitdaging uit de game. Al is de mogelijkheid om de encounters met vijanden uit te zetten wel een fijne optie. Zeker als je even rustig een puzzel wilt oplossen of de lange weg terug moet lopen om uit een dungeon te komen. Hetzelfde geldt voor het uitbreiden van je itemcapaciteit, want van de grens van vijftien stuks per item ben ik nooit fan geweest. De quest marker is een welkome toevoeging, maar kan ook de uitdaging iets verminderen. Zo moest ik op specifieke locaties iets zien te vinden, maar door de quest marker hoefde ik dit niet zelf uit te vogelen en werd ik er gewoon naartoe geleid.

Toch vind ik het jammer dat ze bij sommige puzzels niet de tijd hebben genomen om de hints beter te duiden, te verduidelijken of enkele toe te voegen. Zo heb ik helaas het internet moeten raadplegen voor de Forest of Temptation. In dit doolhof moet je vier verschillende standbeelden de juiste kant op laten kijken. Door het gebrek aan hints ben je de hele tijd heen-en-weer aan het lopen. Zonder internet was ik hier uren mee kwijt geweest en ik snap dat je een game zo authentiek mogelijk wilt houden, maar deze puzzel zorgde destijds ook al voor problemen. Daarnaast is deze remaster gebaseerd op de PlayStation Portable-versie uit 2006. Hierdoor is het niet mogelijk om de game in co-op te spelen. Dit soort beslissingen lijken onlogisch, want waarom zou je er niet voor kiezen om de game leuker en toegankelijker te maken.