Oblivion Remastered op Switch 2 is een ruwe diamant

Het jaar is 2017. Third-party uitgevers kijken argwanend naar de gloednieuwe Nintendo Switch na het Wii U-debacle. Maar er is één uitgever die succes ruikt, al voordat de hybride console in de schappen ligt. Bethesda. Zij pronken in de Switch-onthullingstrailer met hun megahit Skyrim. De action-RPG bleek instrumentaal in het aanspreken van de jongvolwassen doelgroep die Nintendo uit het oog verloor in het Wii U-tijdperk. Negen jaar later staat deze samenwerking nog sterk en mogen Nintendo-spelers kennismaken met hun volgende Elder Scrolls-game. Ik dook voor jullie in The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered op Switch 2. Het resultaat? Daarmee kan ik een heel artikel vullen. Komt dat even goed uit!

Ondergrondse parel

Ons verhaal begint in de detentie van de Imperial City. Een gehaaste keizer en een horde lijfwachten stormt de cel binnen. De keizer brabbelt iets over een droom en een geheime doorgang. Een doorgang die leidt tot een ondergronds gangenstelsel dat via het riool naar de buitenwereld voert. Stiekem volg ik de keizer en zijn lijfwachten door de gangen onder het cellencomplex. Tot zover niets nieuws onder de zon, toch? De start van het vierde Elder Scrolls-deel heeft voor velen geen geheimen meer. Maar we bevinden ons niet onder de zon. We verkennen een ondergronds labyrint. En dat is waar deze Switch 2-overzetting zich direct van zijn beste kant toont.

In deze gesloten omgeving sta ik versteld van de beeldkwaliteit van de remaster op het platform. De dansende vlammetjes van fakkels verlichten zowel de donkere muren als de armzalige bepantsering die drie minuten geleden nog om een lijk was gegoten. De 1080p-resolutie op de televisie is strak, en ook met 900p in de handheldmodus ziet de game er gelikt uit. De toegepaste DLSS-techniek doet duidelijk goed zijn werk. Deze game mag er zijn. En oké, de 30fps-beeldverversing is niet helemaal soepel, maar wel stabiel. Het hindert in ieder geval niet het zwaardwerk waarmee ik korte metten maak met de ratten en aardmannetjes die krioelen in deze donkere krochten.

Daglicht doet pijn

Er ontvouwen zich enkele belangrijke verhaalgebeurtenissen in het gangenstelsel. Lang verhaal kort: ik vertrek op een tocht naar de Weynon Priory-nederzetting. Het is tijd om de wijde wereld te verkennen. Ik verlaat het donkere riool en werp mijn eerste blik op de open wereld die Oblivion in 2006 definieerde. En uh… is dit dezelfde game? De open wereld oogt niet per definitie lelijk, maar het contrast met de binnengebieden is groot. Waar ik eerder nog versteld stond van het detail, valt mijn oog nu op flikkerende objecten in de verte, de lage kwaliteit van schaduwen, pop-in en diertjes in de verte die op 15fps lijken te draaien.

Ik speel verder. Een frame skip. En even later nog een. Oei, die duurde ook nog eens best lang. Maar tegelijkertijd begint het verhaal mij te trekken. Ik volbreng mijn taak in Weynon Priory, breng een bezoekje aan Kvatch, verken onderweg wat kerkers en zet uiteindelijk mijn eerste stappen in Oblivion. Hier verrast de Switch 2-versie mij weer positief. De smeulende lava, het knisperende vuur en de opstijgende rook die het afwerpt - het ziet er allemaal picobello uit. Maar even later krijg ik mijn derde game-freeze in korte tijd te verduren en moet ik weer een eerdere save terugzetten. Ik ben in tweestrijd over deze overzetting.

Ruw, maar waardevol

In mijn verdere tijd met Oblivion Remastered op Switch 2 bleef ik dezelfde problemen ervaren. Vooral de regelmatige frame skips en freezes werden snel erg vervelend. En natuurlijk bevat de game nog steeds dezelfde Bethesda-jank die onze Claudia in haar Oblivion Remastered review benoemde. Toch kan ik het deze game gek genoeg vergeven. Onder deze technische mankementen ligt een dijk van een game bedolven. Eentje die in zijn volledigheid op het platform speelbaar is, inclusief DLC.

De Switch 2-versie bevat zelfs exclusieve features. En hoewel je de omslachtige motion controls direct kunt uitzetten, is de muismodus een welkome toevoeging. Als je naadloos had kunnen wisselen tussen speelstiljen zoals in Metroid Prime 4: Beyond, was dat mijn voorkeursbesturingsmethode geweest. Ook het aanraakscherm van de Switch 2 wordt benut. En het getrippel van paardenvoetjes, aangedreven door de HD Rumble van de Joy-Con 2-controllers, doet me verlangen naar meer games met dergelijke implementatie.

Deze Switch 2-omzetting is absoluut niet perfect. Verre van. Als we hier een score aan zouden koppelen, zou ik als ontwikkelaar niet trots thuiskomen met mijn Gameliner-rapport. Maar op de momenten dat deze port schittert, is hij oogverblindend mooi. Bethesda heeft zelfs de moeite genomen om de volledige fysieke versie van de game op een 64 GB-cartridge te verschepen. Zeg wat je wilt over de overzetting, maar je proeft absoluut de passie. En die kan ik waarderen.

Daarmee is The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered op Switch 2 een beetje een mengelmoes. Wat denk jij? Weerhouden de technische mankementen van de overzetting jou ervan om de game aan te schaffen op het platform? Of kun je de freezes en frame skips op de koop toe nemen om deze iconische titel op een nieuw platform te ervaren? Laat het weten in een reactie.