Preview: The Blood of Dawnwalker - Is dit een goede keuze?

Tijdens een previewsessie in Parijs kreeg ik de kans om de intro, de volledige proloog en een eerste deel van de open wereld van The Blood of Dawnwalker te spelen. Hierbij was ik één van de eerste personen ter wereld die een speelbare versie van deze game kon proberen. Ik bracht een paar uur door op de meest ongemakkelijke houten stoelen ter wereld, om een zo goed mogelijk beeld van deze bijzondere nieuwe game te kunnen krijgen. Wat begon als een vrij klassieke actie-rpg, bleek al snel een game te zijn die je voortdurend dwingt om keuzes te maken, soms op momenten waarop je dat juist liever niet doet. The Blood of Dawnwalker kent veel unieke aspecten, maar komen die ook allemaal goed uit de verf?

Een vampier die leeft tussen dag en nacht

The Blood of Dawnwalker is een singleplayer open world actie-RPG waarin je speelt als Coen, een zogeheten Dawnwalker. Dat betekent dat hij letterlijk tussen twee werelden leeft. Overdag is hij mens, terwijl hij 's nachts verandert in een vampier. Dat vormt direct de kern van de hele gameplay en het verhaal. Coen heeft dertig dagen en dertig nachten de tijd om zijn familie te redden van de vampiers, de Vrakhir, die zijn dorp in hun macht hebben gekregen. Dat is een harde tijdslimiet, maar gelukkig werkt de game niet met een real-time klok die onverbiddelijk doortikt terwijl jij rustig de wereld verkent.

De tijd verstrijkt namelijk pas wanneer je bepaalde quests uitvoert of activiteiten voltooit. Sommige activiteiten kosten één tijdseenheid, andere meerdere. Daardoor heb je zelf invloed op hoe snel de dagen voorbijgaan, maar moet je wel voortdurend afwegen waar je jouw kostbare tijd aan besteedt. Dat zorgt voor een heel ander gevoel dan in de meeste openwereldgames. Waar ik in zulke games normaal gesproken direct van het hoofdpad afwijk om af te gaan op letter alles dat ik tegenkom, moest ik hier steeds nadenken of ik daar eigenlijk wel tijd voor had. Tijdens de proloog voelde dat soms zelfs een beetje tegenstrijdig. De wereld nodigt uit om op ontdekking te gaan, met iedereen te praten en iedereen te helpen maar de game herinnert je er constant aan dat niet alles tegelijk kan. Dat gaf spanning, maar zorgde er bij mij ook voor dat ik minder vrij speelde dan ik normaal zou doen.

De ontwikkelaars vertelden dat dit ook precies de bedoeling is. Volgens hen kun je quests missen, NPC's vermoorden of complete verhaallijnen op een andere manier laten verlopen zonder dat je het verhaal vastloopt. Zelfs wanneer je een opdracht lijkt te verpesten, zijn er vaak alternatieve oplossingen of andere routes die je kunt volgen. Dat maakt keuzes een stuk betekenisvoller dan wanneer je simpelweg je save steeds opnieuw kunt laden totdat alles perfect verloopt. Het idee spreekt me erg aan, al zal moeten blijken hoe goed dat systeem over tientallen speeluren blijft werken.

Twee speelstijlen in één hoofdpersoon

Het meest interessante onderdeel van The Blood of Dawnwalker is zonder twijfel de wisselwerking tussen Coens menselijke kant en zijn vampierzijde. Overdag ben je een mens en maak je gebruik van magie tijdens gevechten. Raak je gewond, dan herstel je je gezondheid door voedsel te eten. Zodra de zon ondergaat, verandert alles. Coen wordt dan een vampier met een compleet andere set vaardigheden. In plaats van eten moet je bloed drinken om weer gezondheid terug te krijgen. Dat zorgt in de praktijk voor een verrassend andere manier van spelen.

Ook de skill tree speelt hier slim op in. Sommige vaardigheden zijn exclusief voor je menselijke vorm, andere alleen voor je vampiervorm. Daarnaast bestaan er algemene upgrades die altijd actief zijn, ongeacht het tijdstip. Daardoor voelt het ontwikkelen van Coen niet als één lange lijst met stats en vaardigheden die je afwerkt, maar als twee builds die naast elkaar groeien en die je allebei moet ontwikkelen. Dat maakt het kiezen van nieuwe vaardigheden interessanter dan ik vooraf had verwacht.

Ook het combatsysteem vraagt even om gewenning. Gevechten werken namelijk directioneel. Wil je een aanval uitvoeren, dan kies je eerst een richting en druk je daarna op de aanvalsknop. Voor blokkeren geldt precies hetzelfde. Op de standaard moeilijkheidsgraad laat de game met pijltjes duidelijk zien vanuit welke richting een aanval komt, zodat je weet waar je moet verdedigen. Die hulp kun je zelf uitschakelen in de instellingen en op hogere moeilijkheidsgraden gebeurt dat automatisch. Gelukkig is het systeem niet verplicht. Je kunt ook gewoon aanvallen zonder bewust met richtingen bezig te zijn. Dat werkt ook prima, al kost het wel meer stamina waardoor je sneller wordt afgestraft. Ik vond het directionele systeem uiteindelijk een prima toevoeging die net wat meer aandacht vraagt zonder direct frustrerend te worden. Ik kreeg het vrij snel onder de knie.

Een sterke eerste indruk met scherpe randjes

De proloog maakte op mij een uitstekende indruk als het gaat om sfeer. Het gebied voelde levendig aan dankzij de vele NPC's, dieren en kleine gebeurtenissen die overal plaatsvonden. Ook kwam ik verschillende soorten side quests tegen die genoeg afwisseling boden. Daardoor kreeg ik het gevoel dat ik me in een geloofwaardige wereld bevond waar meer gebeurde dan alleen het hoofdverhaal. Juist daarom viel het contrast met de open wereld daarna extra op. Zodra ik de proloog achter me liet, voelde de omgeving een stuk leger. Er waren minder personages om mee te praten en ik kwam ook minder interessante situaties tegen die mijn aandacht trokken.

Dat merkte ik vooral tijdens de nachtelijke uren. Omdat je als vampier bloed nodig hebt om je gezondheid aan te vullen, ging ik regelmatig op zoek naar dieren om leeg te zuigen. Tot mijn verbazing waren die veel schaarser dan in het gebied van de proloog. Je kunt wanneer je in combat bent ook het bloed van je vijanden drinken, maar er zit best een lange cooldown op die skill en het werkt niet wanneer je vijanden nog hun volledige health bar vol hebben. Daardoor voelde het soms alsof een belangrijk onderdeel van de gameplay moeilijker werd. Niet door uitdaging, maar simpelweg omdat geschikte prooien lastig te vinden waren. Mogelijk verandert dat later in de game, maar tijdens deze previewsessie viel het wel op.

Ook technisch is er nog werk aan de winkel. Ik kwam meerdere visuele bugs tegen en ben een paar keer door de geometry van de wereld heen geglitcht. Dat zijn precies de dingen die je verwacht van een previewversie en hopelijk verdwijnen die problemen voor de release. Minder eenvoudig weg te poetsen, leek de performance. De game draaide op krachtige high end preview-pc's die volgens de ontwikkelaars waren ingesteld op een resolutie van 4K en 60 frames per seconde. Toch had ik meerdere momenten waarop het voelde alsof die 60fps niet constant werd gehaald. Het waren geen dramatische haperingen, maar wel genoeg om op te vallen. Dit merkte ik zowel tijdens de gameplay als tijdens cutscenes.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Na een paar uur met The Blood of Dawnwalker heb ik vooral het gevoel dat ontwikkelaar Rebel Wolves iets probeert wat je niet vaak ziet binnen het openwereldgenre. De combinatie van een dag- en nachtcyclus, twee totaal verschillende speelstijlen en een tijdsysteem dat je dwingt om keuzes te maken, geeft de game een eigen identiteit. Niet alles werkte voor mij even goed. Vooral het gevoel dat ik mezelf moest tegenhouden om vrij op ontdekking te gaan, botste met hoe ik normaal openwereldgames speel. Ook de wat lege indruk van het eerste openwereldgebied en de technische problemen lieten een kleine smet achter op een verder sterke eerste kennismaking. Daar staat tegenover dat de combat, de opzet van de skill tree en de vrijheid om quests op verschillende manieren te laten verlopen veel potentie tonen. Als Rebel Wolves de technische problemen weet op te lossen en de open wereld later meer weet te vullen dan ik tijdens deze preview zag, dan heeft The Blood of Dawnwalker alles in huis om een opvallende nieuwe actie-rpg te worden. Voorlopig ben ik vooral nieuwsgierig naar hoe die ambitieuze ideeën standhouden wanneer de volledige game straks verschijnt.