Voidling Bound review - Spore, maar dan anders

Sommige games komen je heel bekend voor, omdat ze erg lijken op bestaande concepten. Voidling Bound is zo'n titel. Deze indiegame mixt creature collecting, evolutie, fokken en genetische manipulatie met een third-person shooter in een sci-fi setting. Het resultaat voelt als een kruising tussen Spore, Pokémon, Monster Rancher, Risk of Rain en Avatar. Die met die blauwe aliens, niet dat kale joch. Dat levert een aantal verrassend sterke ideeën op, maar ook een paar keuzes die niet helemaal lekker uit de verf komen.

Mutaties en mogelijkheden

In Voidling Bound speel je als een Wrangler, een specialist die een mentale link kan vormen met mysterieuze wezens genaamd Voidlings. De melkweg wordt bedreigd door een parasitaire besmetting en het is aan jou om samen met je Voidlings de aangetaste planeten te zuiveren. De Voidlings hebben namelijk speciale krachten en zijn niet aangetast door de besmetting. Het verhaal hier dient vooral als kapstok voor de gameplay en weet verder niet echt indruk te maken. De personages die je in je basis tegenkomt, blijven oppervlakkig en het plot ontwikkelt zich verder niet. Dat is jammer, want de wereld zelf heeft genoeg interessante elementen om iets van een narratief verder uit te kunnen werken.

Gelukkig ligt de focus duidelijk ergens anders. Voidling Bound draait om het verzamelen, fokken en ontwikkelen van Voidlings. In totaal zijn er negen basissoorten beschikbaar. Dat lijkt op papier niet bijzonder veel, maar door de uitgebreide evolutiesystemen groeit dat aantal snel uit tot boven de honderd varianten. Elke soort kan verschillende evolutionaire paden volgen door gebruik te maken van essences van verschillende elementen. Daarbij kun je kiezen uit bio, fire, cryo, cyber en plasma. Deze keuzes veranderen niet alleen het uiterlijk van een Voidling, maar geven hem ook nieuwe vaardigheden en unieke eigenschappen.

Het ontdekken van nieuwe evoluties vormt een groot deel van de aantrekkingskracht van deze game. Regelmatig vond ik een nieuwe manier om een van mijn Voidlings te evolueren en was ik benieuwd welke vorm mijn Voidling deze keer zou aannemen. De visuele veranderingen zijn niet heel erg groot, maar het is wel altijd leuk om te zien hoe het wezentje van kleur verandert of ineens iets extra's erbij krijgt. Sommige varianten krijgen nieuwe vleugels, andere ontwikkelen nieuwe staarten of extra bepantsering. Naarmate je verder komt speel je steeds meer lichaamsdelen vrij die je kunt combineren. Daardoor ontstaat een systeem dat veel ruimte biedt voor experimenten en persoonlijke voorkeuren. Juist dat gevoel van ontdekken en verzamelen vormt de sterkste kant van de game. De door jou gemaakte Voidlings wandelen vervolgens vrolijk rond in het vivarium, waar je ze ook kunt aaien!

Spore gekruist met Pokémon

Het fokken van Voidlings bestaat uit meerdere systemen die samen een verrassend diep geheel vormen. Evolutie vormt de eerste laag. Door essences te verzamelen stuur je een Voidling richting specifieke vertakkingen binnen zijn evolutieboom. Elke keuze heeft invloed op uiterlijk, vaardigheden en het door jou gekozen element. Zodra je een element kiest, zit je daar echter voor de rest van dat evolutiepad aan vast. Elementen combineren of later wisselen is niet mogelijk. Dat voelt soms wel een beetje beperkend, zeker omdat experimenteren juist zo'n belangrijk onderdeel van de game is.

Daarbovenop komt een skill tree voor elke soort. Met DNA-punten verbeter je vaardigheden en statistieken van een specifieke soort. Het bijzondere is dat deze upgrades gelden voor alle exemplaren van die soort, dus ook eieren die je later uitbroedt. Dat zorgt wel voor een onverwacht probleem. De eerste soorten waarin je investeert worden automatisch veel sterker dan nieuwere soorten die je later vrijspeelt. Hierdoor voelde ik weinig motivatie om nieuwe Voidlings uitgebreid te gebruiken. Ze begonnen simpelweg met een achterstand die eerst weggewerkt moest worden.

Het foksysteem zelf blijft vrij toegankelijk. Door twee Voidlings van dezelfde soort te combineren kun je betere statistieken doorgeven aan een nieuw exemplaar. Daarnaast vind je tijdens missies eieren die nieuwe Voidlings of zeldzame varianten van Voidlings kunnen bevatten. Sommige exemplaren beschikken over speciale eigenschappen die extra bonussen geven. Het systeem is niet bijzonder complex, maar werkt prima en geeft je genoeg motivatie om steeds nieuwe exemplaren te verzamelen.

De echte ster van de show is gene splicing. Met een speciale grondstof kun je hier vrijwel elke eigenschap van een Voidling aanpassen. Je kiest zelf lichaamsonderdelen, kleuren, vaardigheden en zelfs elementen. Ook kun je tot drie mutatieperks combineren die afkomstig zijn van verschillende evolutiepaden en zelfs andere soorten. Hierdoor ontstaan krachtige combinaties die normaal niet mogelijk zijn. Het systeem geeft spelers veel vrijheid en sluit perfect aan op het fantasievolle karakter van de game. Het enige nadeel is dat genetisch aangepaste Voidlings niet meer gebruikt kunnen worden voor fokprogramma's.

Schieten, slaan en overleven

De gevechten vormen het tweede grote onderdeel van Voidling Bound. Tijdens missies neem je direct controle over een Voidling en trek je ten strijde tegen allerlei besmette vijanden en moet je de planeten reinigen van paarse blobs. Je beschikt over standaardaanvallen, speciale vaardigheden, een ultimate en defensieve opties zoals een dash. Op papier klinkt dat als een gevarieerd gevechtssysteem. In de praktijk blijft het allemaal vrij eenvoudig.

Tijdens mijn playthrough op de standaard moeilijkheidsgraad (er zijn er in totaal vier) ben ik geen enkele keer gestorven. Op hogere moeilijkheidsniveaus lijken vijanden alleen maar meer bullet sponges te worden, voor een soort kunstmatige moeilijkheid. Vijanden richten weinig schade aan en veel situaties laten zich oplossen door simpelweg te blijven bewegen en schieten. De game probeert nog wat extra diepgang toe te voegen via een actief herlaadsysteem. Wanneer je munitiemeter bijna leeg is, kun je handmatig herladen voor een sneller resultaat. Dat klinkt als een leuke toevoeging, maar heeft in de praktijk weinig impact. Overal liggen zogenaamde Void Blobs die munitie teruggeven wanneer je ze kapotschiet. Daardoor kom je zelden echt in de problemen. Steeds schieten en de herlaadknop spammen, werkt daarentegen ook.

Ook de verschillende vaardigheden zorgen ervoor dat je vrijwel altijd iets kunt doen terwijl je wacht op nieuwe munitie. Daardoor ontstaat weinig spanning tijdens gevechten. De combat voelt soepel genoeg en de animaties zijn prima, maar het systeem wordt nooit echt op de proef gesteld. Dat probleem wordt versterkt door de matige balans tussen de elementen. Hoewel verschillende vijandelijke facties zwak zijn tegen specifieke elementen, steekt plasma met kop en schouders boven de rest uit. Plasma is namelijk effectief tegen alle facties en heeft geen duidelijke nadelen. Andere elementen zijn soms super effectief tegen bepaalde andere elementen, maar worden vervolgens weer afgestraft door andere elementen waar ze zwak tegen zijn. Zodra meerdere facties tegelijk verschijnen is plasma simpelweg de beste keuze. Daardoor verdwijnt een groot deel van de strategische laag die het elementensysteem zou moeten bieden.

De missies zelf bestaan grofweg uit twee categorieën. Je krijgt of arena's waarin je golven vijanden moet overleven of grotere levels waarin platformen en verkennen meer centraal staan. Vooral die laatste variant werkt het beste. Het zoeken naar verborgen eieren en extra beloningen geeft deze missies net wat meer karakter. De arena's voelen na verloop van tijd wat repetitief aan. Missies worden aan het einde altijd afgesloten met een eindbaasgevecht. Deze zijn over het algemeen ook niet heel moeilijk, maar het is wel leuk om te zien dat elke eindbaas een eigen gimmick heeft.

Zwakt flink af

Na het uitspelen van de campagne ontgrendel je de Abyss. Dit is een roguelite-modus waarin je steeds dieper afdaalt door een reeks willekeurige uitdagingen. Na elke overwinning kies je of je doorgaat voor betere beloningen of veilig terugkeert met je buit. Op papier klinkt dit als een slimme manier om het uitgebreide fok- en mutatiesysteem relevant te houden na de campagne. Toch werkte de modus voor mij minder goed dan gehoopt. Het grootste probleem is dat de gevechten simpelweg niet genoeg diepgang bieden om tientallen of zelfs honderden opeenvolgende levels interessant te houden. De evolutie- en foksystemen geven je steeds meer mogelijkheden, maar de gameplay vraagt zelden om die extra kracht. Daardoor ontbreekt een gevoel van noodzaak om echt de perfecte Voidling te creëren.

Ook technisch laat de game hier en daar steken vallen. Op mijn krachtige gaming-pc (RTX 5080, i7-14700KF, 32GB DDR5) liep het laadscherm voorafgaand aan missies bijna iedere keer even vast of begon het te stotteren. Het duurde nooit lang genoeg om een crash te veroorzaken, maar het gebeurde wel opvallend vaak. Buiten deze problemen bleef de ervaring redelijk stabiel, maar zulke haperingen halen je wel uit de beleving. Dat maakt Voidling Bound uiteindelijk een game met een sterke basis en veel creatieve ideeën, maar ook een titel die zijn systemen niet altijd goed samen laat werken. Het verzamelen en bouwen van Voidlings blijft leuk, maar de rest van de game slaagt er niet altijd in om die systemen volledig tot hun recht te laten komen.