Gothic 1 Remake review - De een zijn dood is de ander...

Zo’n twee jaar geleden moesten we helaas afscheid nemen van Piranha Bytes. Deze Duitse studio stond bekend om zijn goede ideeën die helaas meestal niet helemaal van de grond kwamen. De studio had echter wel een vliegende start met de eerste Gothic, wat tot de dag van vandaag als een ijzersterke RPG wordt gezien. De game is tevens verantwoordelijk voor het ontstaan van de term ‘Eurojank’, waarmee wordt gedoeld op Europese games die op technisch vlak soms wat te wensen overlaten. Ondanks die problematiek in Gothic, keken we daar in 2001 graag omheen. Nu in 2026 komt het Spaanse Alkimia Interactive met Gothic 1 Remake. Houdt deze klassieker goed stand tussen de moderne titels? Dat lees je in deze review.

Welkom in de échte wereld

We openen bij een afgrond waar jij op het punt staat om in geworpen te worden. Je bent veroordeeld tot een leven in de Colony, een strafkamp waar men de hele dag kristallen staat op te graven voor de koning. De Colony wordt omringd door een barrière die is opgezet door diverse magiërs, echter is de spreuk op hol geslagen waardoor iedereen binnen de barrière niet meer naar buiten kan. Vlak voordat je de Colony in wordt geworpen komt er nog iemand aangesneld met een verzoek: bezorg een brief aan de magiërs in de Colony. Nog voor je überhaupt antwoord kan geven, word je naar beneden getrapt en begint het avontuur.

Je maakt direct kennis met een paar rovers van het zogenoemde Old Camp, maar uit datzelfde kamp verschijnt ook Diego, die de rovers direct wegjaagt. Diego wil namelijk graag dat jij je aansluit bij Old Camp, want ze kunnen alle hulp gebruiken. Bovendien dient Old Camp daadwerkelijk de koning, terwijl New Camp alle kristallen voor zichzelf probeert te houden en daarmee een krachtige explosie wil creëren om de barrière aan diggelen te krijgen. Als laatste heb je nog Swamp Camp waar men zich niet bezighoudt met de kristallen, maar meer met bidden tot hun god, hopende dat ze bevrijd worden uit de barrière. Het ziet er allemaal behoorlijk grimmig uit in de Colony.

Dit gaat even pijn doen

Je begint in Gothic als een nietsnut. Nee echt, je kan gewoon niks. Vooruit, je kan een wapen oppakken en er nog net mee slaan. Denk maar niet dat je een held met speciale krachten bent. Je bent gewoon een kerel met heel veel pech die in de Colony terechtkomt waarvan nu allerlei heldendaden wordt verwacht. Gothic is hard, rauw en onvergefelijk. Net als het origineel, dus wat dat betreft heeft Alkimia Interactive de opdracht goed begrepen. Gothic houdt jouw handje niet vast en je moet zelf goed nadenken over wat je doet om in leven te blijven. In eerste instantie doe je er dan ook goed aan om gewoon even Diego te volgen naar Old Camp. Een kijkje nemen kan natuurlijk geen kwaad.

Tijdens de eerste wandeling in de spelwereld word je dan ook gelijk geconfronteerd met hoe zwak je nog bent. De eerste aanval die je uitvoert op een klein wezen dat je tegenkomt, voelt ontzettend log en traag aan. Tot overmaat van ramp incasseerde ik één klap van het wezentje waarmee de helft van mijn health verdween. Diego maakte gelukkig korte metten met het wezentje, dus besloot ik maar gewoon even toe te kijken hoe Diego verschillende zaken voor mij oploste. Eenmaal gearriveerd in Old Camp krijg je jouw eerste quests om te doen waarmee je jouw personage kan gaan levellen. Tijd voor deze nietsnut om wat spierballen te gaan kweken.

Dat begint met wat simpele fetch-quests, het verzamelen van wat ingrediënten voor een maaltijd en met verschillende figuren even een praatje maken. De xp komt langzamerhand binnen, wat resulteert in de eerste level up en daarmee de mogelijkheid om bepaalde aspecten aan jouw personage wat sterker te maken. Dat is hoe jij jouw eigen karakter vormgeeft, want Gothic 1 Remake kent geen character creator. Het gebrek aan cosmetische opties wordt daarentegen goed opgevuld met de diverse stats waar je aan mag sleutelen. Gothic gaat hierin best diep, want naast basis stats zoals strength, heb je ook individuele stats voor allerlei soorten wapens. Daarin investeren is een must, want het zorgt er voor dat de combat een stuk dragelijker wordt en al gauw ben je niet meer zo waardeloos.

Eerlijk: het doet nog steeds pijn

Dat je minder waardeloos bent, wil nog niet zeggen dat je nu door de Colony heen fluit. Gothic blijft een snoeiharde game die simpelweg onvergefelijk is. Dat is tevens ook de charme van de game, want alles wat je doet is om jezelf steeds sterker te maken. Je verslaat monsters om levels omhoog te gaan, maar ook om materialen te verzamelen om voor jezelf een nieuw pantser of een wapen te maken. Om bepaalde wapens te kunnen gebruiken moeten jouw stats ook hoog genoeg zijn. De progressie in Gothic voelt soms ontzettend traag aan, maar is mede daardoor ook erg belonend. Je speelt niet in een vloeiende beweging door het verhaal heen, het grinden is hier en daar absoluut nodig. Door die grind merkte ik wel op dat ik vaak mijn focus even kwijt was met betrekking tot het verhaal. Gothic 1 Remake voedt jou hier en daar kleine details over de situatie in de Colony en op basis van die details zet jij jouw avontuur voort. Als het avontuur dan even onderbroken wordt door een grind van een uurtje of twee, is de kans aanwezig dat je de focus verliest. Gothic 1 Remake geeft je wel iets meer handvatten dan het origineel, maar blijft in de kern bikkelhard.

De UI is ten opzichte van het origineel flink verbeterd en kent een paar mooie quality of life verbeteringen. Zo worden belangrijke gesprekken nu bijgehouden in een soort log, waardoor je die altijd even terug kan lezen. Erg handig, want andere aspecten die Gothic écht Gothic maken zijn gebleven zoals we ze kennen. Geen quest markers, geen mini map, je bent helemaal op jezelf aangewezen en op hetgeen de verschillende NPC’s jou vertellen. Dat narratief is deze keer een stuk uitgebreider. Leg je beelden van de originele Gothic langs deze remake, dan merk je snel op dat de remake meer dialoogopties heeft. Daarnaast zijn er diverse nieuwe side quests te vinden in deze remake, content waar één van de oorspronkelijke schrijvers van Gothic ook aan heeft meegewerkt. Fanservice staat hoog in het vaandel bij deze remake.

Dat de remake op veel vlakken trouw blijft aan het origineel is een goed ding, maar sommige zaken hadden een tandje beter gemogen. Met name de mêlee-combat wordt wel iets beter naarmate jouw personage sterker wordt, maar het blijft hoe dan ook erg houterig en niet bepaald responsief aanvoelen. Ik wil daarmee ook niet zeggen dat het net zo houterig speelt als het origineel, maar hier had men echt wel wat meer verbeteringen in aan kunnen brengen. In een game waarin je veel monsters en ander gespuis te lijf gaat is zulke stijve combat niet bepaald wenselijk. Aanvallen op afstand, zoals spreuken en gebruik van een boog, voelen gelukkig wat beter aan. Dit type aanvallen zijn echter wel beperkt tot de hoeveelheid mana en pijlen die je tot jouw beschikking hebt. Vaak ben je dus toch aangewezen op jouw mêlee-kunsten.

Zeer fraaie upgrade

Op grafisch gebied weet de Gothic 1 Remake zo nu en dan echt een ‘wow’-moment te creëren. Er is goed gebruik gemaakt van Unreal Engine 5, wat resulteert in behoorlijk goede graphics. Met name de weereffecten wisten een goede indruk op mij te maken. In het donker door een regenachtig bos lopen zag er niet eerder zó onheilspellend uit. Jammer genoeg voelen de personages veelal erg tweedimensionaal aan. Op eerste oogopslag ogen ze aanzienlijk goed geanimeerd, maar zodra je in gesprek gaat, lijken het soms een beetje plastic poppen te zijn. Erg jammer, want dat breekt de immersie die de rest van de graphics juist creëren.

Een aangename verrassing was de performance, want die is ronduit prima te noemen op de door mij gebruikte pc (zie mijn profiel voor de specificaties). Zonder enige vorm van upscaling wist ik op de hoogste instellingen met gemak boven de 80fps te blijven op een 1440p-resolutie. Het geluid verdient tevens een pluim, want de voice acting is drastisch verbeterd ten opzichte van het origineel. Het is weliswaar nog niet Oscar-waardig, maar het is een hele verbetering. De veelal sombere muziek draagt bij aan de neergeslagen sfeer in de Colony, maar is ook weer niet bijzonder te noemen. Over de gehele linie gezien doet de audio simpelweg wat het moet doen en dat is goed genoeg.