MARVEL Tōkon: Fighting Souls review - Bijzonder divers

Arc System Works, PlayStation en Marvel Games hebben de krachten gebundeld en presenteren een product dat verrassend goed blijkt te werken. Marvel Tōkon: Fighting Souls is goed, erg goed zelfs. De unieke 4v4-fighter waarin tag-ins volledig optioneel zijn, heeft mij aangenaam weten te verrassen. Niet alleen qua mechanics, maar ook wat betreft daadwerkelijke inhoud. Niet om deze Marvel Tōkon: Fighting Souls-review direct te spoilen, maar Arc System Works bewijst met deze game wederom dat het tot de top van het fightinggenre behoort.

Een tagfighter met optionele tag-ins

Ben je een beetje bekend binnen het fightinggenre, dan weet je vast al wat een tagfighter is. In dit genre stel je een team samen en wissel je gedurende de match van personage. Normaliter heeft ieder personage een eigen levensbalk, maar Marvel Tōkon doet alles net even anders. Zo kies je hier vier personages, maar delen deze allen één levensbalk.

Dit maakt Marvel Tōkon een vreemde hybride waarin tag-ins eigenlijk volledig optioneel zijn en de drie overige leden kunnen fungeren als supportpersonages. Sterker nog, een match start met slechts twee teamleden. De twee resterende leden dien je gedurende de match te ontgrendelen. Zo speel je een volgend lid vrij wanneer je een match verliest, maar kan je ook leden ontgrendelen door bijvoorbeeld een wall break uit te voeren, waarmee je de tegenstander naar een ander deel van het level slaat.

Dat zorgt voor een prettige balans en, wellicht nog belangrijker, een aangenaam tempo van het gevecht. De assists dienen namelijk allemaal een andere functie, maar kunnen tegelijkertijd worden uitgevoerd. Hierdoor wordt de match chaotischer naarmate de rondes verstrijken. Daarnaast beschik je over drie gelijktijdige assists. Zet je de forward assist op het verkeerde moment in, dan kan je altijd nog terugvallen op de backwards of anti-air assist ter verdediging. Let echter op: zolang een assist in cooldown is, kun je ook geen Super Assemble uitvoeren. Hiermee schakel je het complete team in voor een ultieme aanval.

Begrijp mij overigens niet verkeerd. Tag-ins zijn optioneel, maar op een hoger niveau essentieel. Een tag op het juiste moment kan de combo keer op keer verlengen, waardoor de samenstelling en timing van je roster een belangrijke rol spelen.

Strak in de besturing, losjes in de timing

Dat de game een fijne balans kent, mag inmiddels duidelijk zijn. De game is voorzien van uitgebreide tutorials, voldoende uitleg over de systemen en kent een combo-modus waarin we de ins en outs van de personages onder de knie krijgen. Dat maakt het leerproces instapvriendelijk voor nieuwkomers. Dit mede door de ietwat losse windows die de game hanteert. Hierdoor wordt het makkelijker om complexere combinaties op het scherm te toveren, maar kan voor de specialist eveneens zorgen voor frustratie.

Die timing windows voelen op momenten namelijk net iets te losjes aan, waardoor de timing en diverse button inputs tot ongewenste resultaten kunnen leiden. Ook bekruipt mij regelmatig het idee dat de assists niet altijd even responsief zijn, vooral wanneer het aankomt op de assist die je triggert met de down button op de D-pad. Het losse timingwindow is echter een kwestie van gewenning en kan tegelijkertijd resulteren in combo’s die je vooraf niet bedacht had.

Marvel Tōkon: Fighting Souls voelt dan ook bijzonder toegankelijk aan, mede door de eerdergenoemde tutorials, maar juist ook door de diverse singleplayermodi waarin we de game onder de knie kunnen krijgen. Mocht je dus bang zijn dat je als casual speler voor de leeuwen wordt gegooid, dan is dat nergens voor nodig.

Een ding is voor ieder type gamer echter direct duidelijk: Marvel Tōkon: Fighting Souls draait uitstekend op PlayStation 5. Er is namelijk geen sprake van framedrops en de game draait op een stabiele 60fps. Laadtijden zijn bijzonder kort en de presentatie is van hoog niveau. Niet alleen op visueel gebied, maar ook wat betreft audio. De personages zijn volledig gevoiced, kennen meer dan genoeg onderlinge interacties en beschikken over een compleet herkenbare persoonlijkheid. Niet zonder reden, want menig voice actor levert een bijdrage in de rol waarin ze reeds bekend zijn. Zo wordt bijvoorbeeld Captain America ingesproken door Brian Bloom (Marvel Rivals, Midnight Suns), Deadpool door Nolan North (Uncharted, Destiny 2) en neemt Josh Keaton de rollen van Spider-Man en Iron Man voor zijn rekening (Marvel Cosmic Invasion, Marvel Rivals).

Liefde voor de franchise, oog voor detail

Marvel Tōkon: Fighting Souls’ roster kent op het moment van schrijven 21 personages. Nu is dat niet bijzonder veel, zeker niet voor een 4v4-tagfighter, maar waar de game inlevert op het gebied van kwantiteit, zien we een zeer nauwkeurig samengesteld roster waarin kwaliteit een grote rol speelt.

Ieder personage is uniek. Niet alleen qua omvang en snelheid, maar ook op het gebied van vechtstijl en mechanics. Zo is mijn main Deadpool bijvoorbeeld onvoorspelbaar, waarbij er een flink aantal moves door de speler ontdekt moet worden. Ghost Rider is juist voorzien van een overheating mechanic, waarin diverse levels meer kracht toekennen. Ga je echter te ver, dan raakt Ghost Rider oververhit, waardoor deze tijdelijk uit commissie raakt.

Het is een mooi balansspelletje waarin ieder personage voorzien is van handicaps om deze op een eigen manier in te perken. En die balans werkt bijzonder goed, want ieder gevecht kent een kantelpunt. Bewaar je je sterkste aanvallen voor de laatste fase van een gevecht, of neem je de vlucht naar voren en demotiveer je de tegenstander door een grote voorsprong te pakken? Het voegt onvoorspelbaarheid toe die we maar in weinig fightinggames terugzien.

Mocht je één van de vele trailers hebben gezien, dan kan het je niet ontgaan zijn hoe goed de game eruitziet. Het voelt haast alsof je een comic speelt, een artstyle die in de gehele game is doorgevoerd. Dit is inclusief de nodige cameo’s en verwijzingen naar de diepe lore die Marvel rijk is. Stages leven, zijn voorzien van verschillende fases en bieden ieder meer dan genoeg details om te ontdekken. Het zijn allemaal kleine knipoogjes naar het rijke verleden van Marvel. Ben jij dan ook een Marvel-fan, dan ga je dit als een enorm pluspunt zien.

Het is echter jammer dat Marvel Tōkon op het moment slechts zeven stages kent. Deze kennen vrijwel allemaal stage transitions, maar toch had ik graag iets meer variatie gezien. Dat sluit aan op het roster, want ook daar zie je bij een 4v4-fighter graag meer personages. Nu worden deze toegevoegd via Marvel Tōkon: Fighting Souls’ Year 1 Character Pass. Zo is Phoenix Cyclops al aangekondigd, maar op release had ik graag een iets groter roster en meer bijbehorende stages gezien.

Geschikt voor singleplayer- en multiplayerliefhebbers

Doorgaans zijn fightinggames gericht op de multiplayermarkt. Een storymode dient normaliter als tutorial, maar de daadwerkelijke inhoud vind je in de online lobbies en ranked varianten. Hoewel dat in Marvel Tōkon: Fighting Souls ook van toepassing is, moet ik erkennen dat de game ook veel doet voor de singleplayers onder ons.

Storyline
De singleplayer-ervaring wordt gestart met de Episode Modus, die vijf verhaallijnen uit de doeken doet. Dit verloopt doorgaans via comicbook-panels, maar deze zijn volledig gevoiced door een sterrencast en worden zo nu en dan onderbroken voor universele cutscenes.

Alle verhalen zijn geschreven door Kieron Gillen, schrijver van onder andere Uncanny X-Men, Young Avengers en Star Wars: Darth Vader. De episodes zijn vervolgens geïllustreerd door diverse artiesten, wat iedere episode een eigen look geeft. Zo is de storyline van de Samurai Outriders geïllustreerd door Yusuke Osawa, bekend van Spider-Man: Fake Red, en is het verhaal van The Amazing Guardians compleet anders qua stijl dankzij Betten Court’s (My Hero Academia: Vigilantes) Shonen Jump-stijl.

Singleplayer
Na het uitspelen van de vijf verhaallijnen, die zo’n 1 à 1,5 uur per stuk duren, is er meer voor de singleplayers te beleven. Zo kan je bijvoorbeeld in de All-Star Arena- en Survival-modi duiken. Die eerste biedt een arcade-achtige ervaring waarin we middels vijf gevechten onze eigen route naar het eindpunt bepalen. Niet in ruil voor een standaardfilmpje, maar om zo vergrendeld artwork, color schemes, badges en taglines vrij te spelen. Een beloningsvorm die we in de gehele game terugzien.

De communityhub draait, zoals we wel vaker zien in Arc System Works-games, om chibi’s. Uniek is echter dat deze chibi’s een eigen modus hebben gekregen in de vorm van Arcadia Rumble, een soort baby’s first fightinggame. Hierin raas je met je eigen chibi door de HUB-wereld terwijl je andere chibi’s, bestuurd door ofwel online spelers ofwel de CPU, aanvalt. Weet je een chibi twee keer te raken, dan verdien je een punt. Tussen de rondes door vecht je ook nog reguliere gevechten waarin iedere KO gelijkstaat aan een punt. Het is een leuke community feature, maar biedt op het moment te weinig redenen om te blijven spelen.

Multiplayer
Toch merk ik als meer ervaren speler dat ik al snel naar de online omgeving trek. In de communityhub is het mogelijk om anderen uit te dagen voor casual matches, deel te nemen aan simpele minigames en vooral je avatar een podium te geven. De matchmaking verloopt vlot, waardoor je je al snel in een match begeeft. Stuit je op een gelijkwaardige speler, dan is het eenvoudig om een rematch te initiëren of om na enige tijd weer terug naar de HUB te keren.

Ranked is redelijk rechttoe rechtaan, waar we in diverse rankings met gelijkwaardige tegenstanders vechten. Om hieraan deel te nemen dien je eerst een aantal casual matches te voltooien. Dit geeft de skill-based matchmaking tijd om je niveau beter in te schatten. Hoe meer matches je speelt, hoe gelijkwaardiger de tegenstand wordt.

Mijn advies is echter wel om cross-play direct uit te schakelen als je, net als ik, op PlayStation 5 speelt. Gedurende de eerste week waren de matches tegen pc-spelers namelijk bijzonder instabiel. Dit met lag, verbroken connecties en instabiele verbindingen als resultaat. Hoewel de rollback netcode zijn werk prima doet, zijn de verbindingen dermate instabiel dat je zelden een match probleemloos tegen een pc-speler kunt afronden. Enorm zonde, want doe je dat niet, dan krijg je een totaal vertekend beeld van wat de game in essentie is.