Minos review - Een puike Taurus Defense titel

Devolver Digital faciliteert sterke samenwerkingen met meerdere studio's, maar een van hun topspelers draagt de naam Artificer. Met de geliefde hits Sumerian Six en Showgunners liet deze Poolse studio zien wat ze in huis hadden: een meesterlijke beheersing van het turn-based strategiegenre. Echter, ditmaal experimenteert de ontwikkelaar met iets anders dan combat- en stealth-mechanics. We raken verdwaald in een mengelmoes van Tower Defense, puzzelen, brute stiergevechten en roguelite-progressie. Benieuwd naar meer? Laat mij je door dit doolhof leiden in de review van Minos!

Een Griekse tragedie

Ben je bekend met de legende van de Minotaurus? Laat ik je de kindvriendelijke versie uitleggen. Voordat Theseus van z'n luie reet afkwam en het gevecht aanging met de half-mens half-stier, regeerde koning Minos met een ijzeren vuist. Hij had deze macht ontvangen van de god Poseidon die hem om één dienst vroeg: offer de heilige stier in zijn naam. Minos had hier echter geen trek in en probeerde ermee weg te komen door een andere rund door te spelen. Dit viel niet zo lekker bij de goddelijke achterban en de straf voor Minos was meteen een zware. Zijn vrouw pleegde een affaire met de desbetreffende heilige stier (mooier kan ik het niet maken) en vervolgens kwam daar een kind uit voort: de aanstaande Minotaurus met de naam Asterion.

Minos verbande dit kind naar een eeuwig labyrint, gebouwd door Daedalus. Als vloek moest hij hier ronddwalen tot in de eeuwigheid, terwijl menig avonturier speculeerde dat dit doolhof vol zat met goud en andere onschatbare prijzen. Maar ja, makkelijk is het natuurlijk niet. De muren blijven constant verschuiven, terwijl de valstrikken om elke hoek kunnen schuilen; en dan heb je het nog niet eens gehad over de bloeddorstige Minotaurus die je tegen het lijf kan lopen. Dit is een waanzinnig sterke setting. De megastructuren van de oude Griekse legendes zijn imponerend, sfeervol en stijlvol. Het bloed vloeit rijkelijk en de stamachtige muziek zorgt voor de adrenaline-gevoerde focus tijdens de intense momenten. Het is een wereld waar je maar al te graag verdwaald in raakt.

Ondanks dat de setting en daarbij de audiovisuele presentatie van Minos weet te imponeren, kan niet hetzelfde gezegd worden over het verhaal. Het perspectief van Asterion en diens pleegvader Daedalus zorgt voor een frisse invalshoek, maar daar weet Artificer weinig gebruik van te maken. De motivaties van de diverse personages komen razendsnel ter sprake, waardoor er geen ruimte is voor mystiek, terwijl we weinig daadwerkelijk boeiende dialogen te zien krijgen. Nee, Artificer heeft het vriendelijke doch dringende verzoek om zelf een beetje door de scrolls te bladeren, maar daarvoor is het narratief niet interessant genoeg. Het probeert een beetje op z'n Hades het verhaal te presenteren via de roguelite-wijze, maar dat werkt hier niet wegens minimale investeringen in de personages an sich. Het is overigens niet de enige tekortkoming wegens het roguelite-karakter, maar daarover snel meer.

Het labyrint met plezier doorgronden

Ja, eerst gaan we namelijk kijken naar de daadwerkelijke mechanics van Minos. Een goed verhaal in een roguelite-puzzel-strategiegame is geen moetje, zolang de gameplay maar de hersenen weet te kraken en prikkelen. In Minos is het de bedoeling dat je de eeuwige wandelgangen van het labyrint verdedigt tegen de vele gretige mannetjes die met kwade intenties binnen komen wandelen. Ze lopen per direct via de dichtstbijzijnde route naar de kern van het doolhof, waar ze de Minotaurus hopen te vinden en het goud willen plunderen, maar jij kan hier een hoefje voor steken.

Je speelt in Minos namelijk met twee protagonisten: Asterion, maar ook Daedalus. De laatstgenoemde is de architect van de gehele maze en de bouwstenen bewegen naar zijn hand. Je krijgt dus de mogelijkheid om de muren te verplaatsen, zodat je de oppositie precies het pad opstuurt dat jij voor ogen hebt. Natuurlijk moet je rekening houden met ravijnen, onbreekbare stukken, meerdere ingangsposities en andere variabelen, maar als puntje bij paaltje komt, ben jij degene die de richting van het voetgangersverkeer beslist. Het korte uitje van vijf minuten slenteren kan zo uitgroeien tot een ware ondergrondse excursie met bochten, misleidende sluiproutes, automatisch sluitende deuren en het belangrijkste van allemaal: valstrikken.

Daedalus heeft in zijn oude leven de nodige ontwerpen gemaakt; allemaal verschillende manieren om mensen te breken, verbranden, af te schieten en nog veel meer. Je begint met de klassieke kruisbogen en spijkervallen, maar uiteindelijk maak je gebruik van exotisch wapenrij, zoals listige waterputten, Medusa's blik, verleidelijke (maar dodelijke) standbeelden en natuurlijk Indiana Jones' grootste vijand: een rollende rots. Dit is al leuk op zichzelf, maar combineer dit met het uitgekiende pad en diverse ondersteunende bouwwerken om zo wanhopige gelukszoekers van elkaar te scheiden, vast te zetten en kansloos af te maken, dan heb je toch wel een heel bevredigende (en sadistische) gameplay-loop te pakken.

Hoe meer vijanden je via de valstrikken weet uit te schakelen, des te meer bloed je kan offeren aan de goden. Wel zo makkelijk, want met hun zegen kun je weer meer investeren in valstrikken en dergelijke. Het klinkt allemaal recht door de bloedzee, maar vergis je niet. Het concept is simpel, maar de uitvoering is niet alleen sterk, het is tevens uitdagend. Dit komt mede door de verschillende vijanden die het doolhof betreden. De dief kan zich roerloos over valstrikken bewegen die normaal afgaan bij een simpele stap, terwijl de vechtersbazen weinig te duchten hebben van de pijlen die uit de muur worden geschoten. Je moet elke beurt goed nadenken hoe je alles optimaal vormgeeft. Al heb je natuurlijk altijd nog je laatste troefkaart: de Minotaurus. De ene stakker die al z'n kornuiten heeft zien vertrekken naar het hiernamaals gaat ze vlug achterna, zodra de razende stier op hem afkomt. Minos is simpelweg een machtsfantasie, maar wel eentje die je moet verdienen.

Als een rode roguelite lap op een stier werken

Qua gameplay is Minos in principe genieten geblazen. Lekker de stier bij de hoorns vatten en de unieke puzzels oplossen op je eigen manier; het heeft iets bevredigends. Als puzzel-strategiegame slaagt Minos met glans. Maar ja, het gaat niet alleen maar om een puzzel-strategiegame. Nee, Minos is ook een roguelite en daar gaat het mis. Niet omdat ik een hekel heb aan het genre. Sterker nog, ik kan enorm genieten van een sterke roguelite. Maar de roguelite-systemen die Artificer probeert te combineren met de strategische gameplay doen afbreuk aan de volledige ervaring.

Je kon al eerder lezen dat het verhaal mede door het roguelite-systeem niet ten goede komt. Het is namelijk een hele kunst om een narratief fatsoenlijk te pacen, als je de speler van hot naar her stuurt. In Minos ga je namelijk niet van level naar level. Via een hub keer je telkens tussen levels terug naar een soort interval. Je kan je kamp klaarmaken en investeren in nieuwe valstrikken en natuurlijk meta-upgrades om zo beter voor de dag te komen. Dit is allemaal leuk en aardig, maar het gaat vooral om de consequenties wanneer je een level niet weet te voltooien: dan begin je weer bij diepte nul. Het mengt gewoon niet lekker met een strategische game zoals deze. Je probeert steeds nieuwe dingen te leren over de game en diens vele systemen. Het helpt dus niet als je na een paar levels weer opnieuw moet starten met een lege inventory.

Je kan uiteindelijk investeren in shortcuts, zodat je niet door alle beginlevels heen hoeft te ploeteren, maar dat is een schrale toost. Zeker omdat je de voorbereiding van al die levels weer mist om de daadwerkelijk uitdagende secties zo goed mogelijk te kunnen aanvliegen. Maar ja, als je toch ervoor kiest om gedetailleerd te werk te gaan, dan ga je de levels die je al hebt uitgespeeld opnieuw treffen. Dit veroorzaakt een soort sleur die niet motiveert om verder te gaan na een keer stofhappen. De meerwaarde van de roguelite-structuur ontgaat mij hier. Als je van Minos een lineaire titel had gemaakt met wel uitgedachte story-beats en een diverse selectie aan levels om nieuwe elementen te introduceren, dan was deze titel zo sterk als een stier. Nu komt het regelmatig voor dat ik enorm geniet van de gameplay, maar bij de gedachte dat ik weer alles opnieuw moet doen om bij hetzelfde punt te komen, zakt de moed mij in de Spartaanse laarzen.