Mortal Shell II review - Een Soulslike van de hoogste schaal

Dark Souls, Bloodborne, Elden Ring, Demon's Souls en tot op zekere hoogte Sekiro: Shadows Die Twice. Het is een discussie die al jarenlang plaatsvindt binnen gameland: welke Soulslikes kunnen zich meten met het genre-definiërende werk van FromSoftware? Het lijstje is vrij exclusief en alleen de allerbeste komen erop. We hebben de afgelopen jaren volop ambitieuze projecten gezien, maar de meeste van deze titels schoten net tekort om daadwerkelijk de concurrentie aan te kunnen gaan. Lords of the Fallen, The Surge en ook de eerste Mortal Shell uit 2020 behoren tot deze categorie. Oh, het talent, de ambitie maar ook het gebrek aan ervaring kenmerkte deze Soulslike, maar nu precies zes jaar later is hier Mortal Shell II. Weet Cold Symmetry uit de schulp te kruipen en eindelijk de potentie volop te benutten? Dat lees je hier, Harbinger!

Force Meets Presence

Hoe noem je mij? Ja, Harbinger! Je speelt als een afgezant van de almachtige godin, genaamd de Undermether. Dit bovennatuurlijke wezen viel uit de hemel en de diverse stukken van haar bestaan crashten in scherven naar de dichtstbijzijnde lappen grond. Haar kroost kukelde met haar naar beneden en het is aan jou om deze Ova's terug te brengen naar een veilige haven. Dit gaat natuurlijk niet vanzelf, want naast de goddelijke barrels reisde een ongewilde parasiet mee naar de bewoonde wereld. Een corruptie dat alles en iedereen consumeert. De wereld is gebroken, in stukken gescheurd en zit vol met wezens die niet zouden misstaan in je koortsdromen. Toch ben jij de Harbinger; de ijzeren vuist van de Undermether die zich overal doorheen weet te boksen in jouw reis om alle Ova's terug te brengen waar ze horen.

Qua stijl en directie is Mortal Shell II waanzinnig te noemen. De worldbuilding is van grote klasse; Cold Symmetry weet precies wat voor soort wereld ze hier willen neerzetten. Het voelt als een death metal-album dat tot leven is gewekt met zwarte magie, het handschrift van H. R. Giger en een vleugje humoristisch absurdisme. Het is zowel sierlijk als geloofwaardig. Het gebroken land voelt als een plek waar eerst samenlevingen werden opgebouwd en levens zich afspeelden, totdat het noodlot toesloeg. Het nederige bestaan moest plaatsmaken voor het recht van de sterkste en zelfs dan was je geen lange existentie gegarandeerd. Dit is een plek waar nachtmerries simpelweg worden verslonden door grotere nachtmerries, terwijl de vriendelijke NPC's de vreemdste figuren zijn die je tegenkomt. Denk hierbij aan een tante met een kikker-obsessie, een bedorven gier die doet denken aan degene uit Horton Hears a Who (met accent en al) en natuurlijk de vriendelijke vent die jouw voeten maar al te graag wast in de beste schapenmelk die het land te bieden heeft.

Het is een aangrijpende ervaring te noemen. Het helpt dat visueel Mortal Shell II ook echt een plaatje is. Het sterke designwerk wordt gecomplimenteerd door sterke visuals, maar het is vooral de schaal van de open-wereld die het geheel imposant maakt. Cold Symmetry is niet bang te spelen met grote hoogteverschillen en dit resulteert in een versplinterd landschap waar het overzicht behouden wordt. Je kan de gehele wereld uit zien rekken met mistige dieptes, langlopende grasvelden en bergtoppen die proberen de grauwe wolken aan te tikken. Wanneer je zelfs ergens op een hoog punt staat, kun je kijken zover het oog toelaat, waarin de scherven van de Undermether worden gebruikt als goddelijke bezienswaardigheden. Visueel is het een plaatje en de audio weet te leveren, al moet er nog wel worden gewerkt aan de optimalisatie van de game. Het is over het algemeen een stabiele bedoeling, maar hier en daar valt meer uit het vat te tappen. Denk hierbij aan het beter inladen van textures, het clippen van bepaalde assets, de trage responses van het menu en dat soort kleine kinderziektes.

Dance With The Devil

Terwijl je deze gebroken wereld probeert te navigeren, kom je voldoende onreine figuren tegen die het liefste hun zwaard door je ribbenkast steken. Gelukkig hebben we daar zelf ook een handje in en zo is de combat al snel geboren. Man, ik heb veel te zeggen hierover: vooral hoe fantastisch de gevechten in Mortal Shell II aanvoelen. Om te beginnen is het belangrijk om context te bieden. Als Harbinger ben je niet zomaar een willekeurige nietsnut; wat vaak wel het geval is in menig Soulslike. Nee, je bent de rechterhand van de goden en zo voel jij je ook. Je bent niet hulpeloos en zwak; je bent capabel en strijdlustig. Gevoelig en kwetsbaar met vlagen? Zeker, maar die kenmerken moeten ruimte maken voor alle vernietigende vaardigheden die je tot je beschikking krijgt. Het 'actiegame'-gehalte in deze actie-RPG is erg hoog te noemen. Alsof je Dark Souls en Devil May Cry een paar minuutjes alleen laat in de drankkast van een vrijgezellenfeest.

Ja, oftewel 'Spectacle Fighter meets Soulslike', zo zou ik de combat van Mortal Shell II beschrijven. Niet per se omdat je wordt beoordeeld met een S-Rank aan het einde van een eindbaasgevecht, maar meer omdat de gehele presentatie zo bizar gelikt oogt. De animaties in deze titel zijn grandioos bruut, bloederig en bevredigend om te zien ontvouwen. Dit begint al met het moment dat je de game opstart en door de eerste mobs heen snijdt; als een hete mes door boter als het ware. De ledematen vliegen je om de oren en koppen zie je letterlijk over de grond rollen. Dit geef je een vervolg door een grotere woesteling op een linke riposte te trakteren. De lugubere creativiteit die ten toon wordt gesteld met een scherp stuk metaal en waar je deze in kan steken; ik lag soms in een deuk hoe ingenieus de Harbinger schade weet aan te richten.

Crawling (in your skin)

Misschien moeten we iets meer vertellen over de tools die je hebt om de combat vorm te geven. Je arsenaal bestaat uit diverse onderdelen; zoals gebruikelijk hanteer je een melee-wapen om de meeste vijanden mee af te slachten, maar je krijgt ook een middeleeuws vuurwapen om van een afstand je tegenstanders te bestoken. Verder gebruik je zogeheten 'Tar Stones' om je build extra persoonlijkheid te geven en kun je specifieke wapen-buffs inzetten voor extra nadelige effect voor degene aan de andere kant van het mes. En dat zijn simpelweg de items; verder krijg je zelf de mogelijkheid om vijandelijke barrages te pareren, ontwijken, tanken en meer. De monsters en dergelijke in Mortal Shell II kunnen genadeloos zijn, maar gelukkig ben jij dat ook. Je hoeft geen rekening te houden met een stamina-bar en timing is het enige waar je voor wordt beloond; of juist afgestraft. Het voelt enorm goed om deel te nemen aan de combat: de controls, de mogelijkheden en de responses van de oppositie kloppen allemaal.

Maar wat Mortal Shell II vooral bestaansrecht geeft, is de gimmick die al present was in de eerste game. Door de wereld verspreid vind je de kadavers van gevallen strijders. Bijzondere figuren met hun eigen achtergrondverhalen, connecties met NPC's en dodelijke vaardigheden. Je kruipt vrij letterlijk in de huid van een kampioen en je neemt hun specifieke stats over. Zo kan je als een sluipmoordenaar extra sluw te werk gaan, terwijl de buitenaardse jager extra offensieve (en directe) opties biedt. In mijn playthrough werd ik al snel verliefd op een welbekend personages uit de wereld van Mortal Shell: Eredrím, the Venerable. Deze ridder kent ruwe kracht, onbreekbaar doorzettingsvermogen en dankzij de uitgebreide customization-opties had ik al snel een build klaarstaan. Eentje waarmee ik vijanden bijna gegarandeerd op hun knieën kreeg voor extra riposte-schade en controle van het gevechtstempo. Zeker specifieke 1-op-1 confrontaties werden triviaal, want Mortal Shell II gaf mij de handvaten om heer en meester te zijn op het slagveld.

Zo veel tools, zo veel opties, maar wel met een kanttekening. Ik benoemde het al eerder: je hebt geen stamina-bar en alles om je personage mee te kneden is verbonden aan je Resolve; oftewel je soort van mana-bar zonder het magische randje. Het probleem is hier dat alles ten koste gaat van deze eenheid: de pijlen in je kruisboog-shotgun, de energie die je hebt om arcobatische superaanvallen uit te voeren en de buffs die je wilt zetten op je melee-wapens. Het is een kwaaltje dat ervoor zorgt dat je experimentatie wordt ingekaderd en je ervaart vergelijkbare problematiek met het upgraden van wapens, shells en meer. Er is heuse schaarste aanwezig in de meest materialen; van metaal tot muntstukken. Hier en daar wordt wel een refund-knop toegevoegd, maar het blijft een dingetje. Je moet echt keuzes maken in je arsenaal en hierdoor ga je in je eerste playthrough simpelweg niet alles kunnen ervaren. Sterker nog, je hyperfocust waarschijnlijk op een set-up die je tof vindt en zelfs dan heb je resources te weinig om er alles uit te halen.

Destroy Babylon

Ondanks het feit dat dus niet alles precies klopt in de uitgebreide combat-loop, is het wel het hoogtepunt van de game en spelers die gruwelijke actie kunnen waarderen, kunnen dus hun Ova kwijt hier. Maar Mortal Shell II heeft natuurlijk meer in huis, al weet niet elk onderdeel even goed te overtuigen. Ik voel mij genoodzaakt om een vraagteken te zetten bij het leveldesign. Ja, visueel is de game een plaatje en de worldbuilding is dik in orde, maar dat komt met een prijs. Jezelf navigeren door de uiteen getrokken landschappen kan hectisch aanvoelen. Je raakt snel verdwaald en niet alle paden die je kiest hebben ook daadwerkelijk iets te bieden. Zeker als je een hele horde aan vijanden omlegt zonder een Beacon (een checkpoint als het ware) te vinden, kan de moed in je metalen schoenen gaan zakken.

Het voelt soms als los zand; de samenhang ontbreekt bij vlagen volledig. Je komt ook regelmatig teleporters en andere vergelijkbare manieren van transport tegen, waardoor het gevoel van organisch progressie boeken verloren raakt. Het komt zeker later in de game eigenlijk te vaak voor dat je overal langs probeert te rennen in de hoop dat je de goede kant opgaat. Aan de andere kant is dit een tweesnijdend zwaard, want er zijn ook momenten waarin je eigen nieuwsgierigheid en exploratie wordt beloond. Niet altijd met het juiste pad voorwaarts, maar momenten die jouw playthrough kenmerken en ervoor zorgen dat ze nog lang in je gedachten ronddwalen.

Daarnaast mag je wel rekenen op bakken met content, ook al word je niet altijd de goede kant op geduwd. Het nadeel is natuurlijk dat je soms het idee hebt dat je progressie stil komt te liggen en dat de pacing een tik krijgt, maar aan de andere kant kom je bizarre taferelen onderweg tegen die toch weer de gehele ervaring een tikje meer memorabel maken. Zo kom je al redelijk vroeg in de game een kaarsje tegen en als je die boven op de toren van de HUB plaatst, schakel je nachtmodus in. Wanneer de zon ondergaat komen er nieuwe gedrochten uit de grond gekropen, maar kan je ook betere beloningen ontgrendelen. Daarnaast is er een specifiek item om een 'Easy Mode' te ontgrendelen, kun je aan de haal met meer dan tachtig dungeons en is New Game Plus intelligent in het pakketje verweven. Kortom: mocht je de keuze maken om met Mortal Shell II aan de slag te gaan, blok er genoeg tijd voor vrij, want je kan jezelf er helemaal in verliezen.