Review: Burnout Legends Nintendo DS

Ken je dat geval dat je denkt iets vets in huis te hebben gehaald? Ik had datzelfde gevoel bij het aanschaffen van Burnout Legends voor de DS. Ik dacht de ultieme mix in huis gehaald te hebben van de twee tofste Burnout-spellen die er op dit moment zijn, namelijk Burnout 2: Point of Impact en Burnout 3: Takedown. Of mijn verwachtingen ook waargemaakt zijn, lees je in deze review.

Grauwe graphics en blokkerige auto's

Tijdens het opstarten werd ik al begroet door twee grauwe plaatjes (die er niet eens zo mooi uitzagen) waarna het startmenu verscheen. Wat meteen opviel was dat er ook een Nederlandse taaloptie aanwezig is, iets wat erg netjes is. Maar zodra ik begon met de campagne, begonnen de problemen. Hoewel de omgevingen nog door de beugel kunnen, zien de auto's er blokkerig en lelijk uit en dit is pas het topje van de ijsberg"

Technische t*ringzooi

Hoewel gare graphics nog wel te overzien zijn, zijn problemen in de spelmotor dat niet. Zo zit het spel barstensvol problemen met de collision detection en dat kan bij een racegame, waarbij beuken een grote rol speelt, absoluut niet. Zo heb je erg vaak dat je 'aftertouch takedown' mislukt. Dit komt doordat het spel de crashes van de tegenstanders, die je mee kan nemen tijdens je crash, oppakt als een 'normale' crash, waardoor je dus een extra boost moet missen. Niet leuk en na de vierde keer kan dit aardig op je zenuwen gaan werken.

Blast from the past

Een groot lichtpunt aan dit hele spel is dat de setting supertof is. Het spel is in principe een handheld-versie van Burnout 3, maar dan met aantal banen uit het tweede en derde deel. De toffe Pursuit-modus uit het tweede deel, Road Rage, en Crash uit het derde deel maken hun comeback in deze versie. Helaas doen deze toevoegingen het niet goed genoeg om er een leuk en speelbaar spel van te maken.