Review: Pokémon Super Mystery Dungeon Nintendo 3DS

Sleurend door een dungeon in de huid van een Pok'mon, een betere combinatie zou ik me niet kunnen bedenken. Althans, het zijn twee verschillende elementen die los van elkaar goed en geslaagd zijn. Alleen willen ze in combinatie met elkaar ook slagen? We gaan het bekijken.

Gotta catch 'em all!

Bij de laatste controle op het aantal Pok'mon die er in de wereld bestaan, kwam het uit op 720 verschillende Pok'mon. Dat zijn er behoorlijk veel en dat is ook precies de hoeveelheid Pok'mon die in Super Mystery Dungeon zitten. Wel is er een kanttekening hierbij te plaatsen. Want het aantal Pok'mon waaruit je kan kiezen in de game is teruggedrongen tot twintig stuks. Weliswaar een gevarieerde selectie uit elk deel van de serie, tot nu toe. Dus hoor je mij niet klagen. Het feit dat er maar twintig te selecteren zijn heeft met een aantal factoren te maken: sommige Pok'mon passen niet in het 'kinderlijke' verhaal en door het aantal terug te dringen naar een bepaald aantal haal je de twijfel weg bij de gamer.

Kinderlijk, maar niet per se voor kinderen

Pok'mon Super Mystery Dungeon is een game gericht op kinderen. Logisch, want de gehele franchise heeft een kinderlijke doelgroep. De verhalen zijn simpel en duidelijk, hints worden alom gegeven en de gehele setting draait om een basisschool. Het verhaal is net zoals de andere uit de Mystery Dungeon-serie: als mens kom je in het lichaam van een Pok'mon terecht en volg je het leven van deze Pok'mon. Eigenlijk wel een kinderdroom voor de fans.

Maar dat brengt mij tot het punt wat eigenlijk redelijk onverwacht was. Eenmaal in de dungeons aangekomen blijkt de gameplay nog best uitdagend en tactisch te zijn. Met een team van drie Pok'mon, inclusief jezelf, verken je de willekeurig gegenereerde dungeons. Elke dungeon zal dus niet voelen als de vorige en geen enkel pad doet je denken aan een andere. Sommige zijn snel door te lopen terwijl andere nog wel wat uitdaging bieden. Er zijn echt momenten geweest waarin de reviver seed, 'n van de vele items, mij uit de brand heeft geholpen. Vooral ook de speciale riem waarin je in elke dungeon speciale stenen kan doen die je stats verhogen. Deze stenen verdwijnen na het einde van dungeon en dienen dus elke keer weer opnieuw verzameld te worden.

Uitdagend, maar"

Oh ja, uitdagend is de game wel op zijn tijd. Maar wel enorm repetitief. En eigenlijk is dit ook wel te verwachten, maar helaas weten de dungeons niet genoeg te boeien om er teveel tijd aan te spenderen. De meeste tijd die je aan de game spendeert ben je kwijt aan de lange, hele lange cutscenes. Letterlijk genomen bestaat mijn eerste game-uur voor 75% uit cutscenes. En dat is echt veel te veel.

Verder op het onderwerp. Elke dungeon is dan wel willekeurig gegenereerd, alleen is de essentie van de game "“ de trap bereiken naar een hoger of lager level "“ altijd hetzelfde. En dan ook altijd even saai, als je het al een paar keer hebt overwonnen. Dezelfde repetitie zit hem ook in de gevechtsequenties, die overgenomen zijn van andere Pok'mon-games. Waarin je dus op turn-based basis jouw aanvallen uitvoert en vervolgens dit herhaald totdat de vijand verslagen is. Net even wat meer variatie had gemogen, maar goed, het blijft een kindergame en kinderen zijn dol op repetitie.