Terrible Lizards review - Doet zijn naam eer aan

Het is je misschien wel opgevallen dankzij mijn uitvoerige coverage van Jurassic World Evolution 3, maar ik heb ook hobby's naast gaming en één daarvan draagt de naam paleontologie. Als klein kind was ik obsessief bezig met prehistorische reptielen en deze passie is stiekem nooit uitgedoofd, al had ik dat niet durven te erkennen tijdens mijn puberjaren. Nee, nu som ik met trots de meest obscure dinosauriërs op en leg ik je haarfijn uit wat ze zo bijzonder maakt, terwijl jij paniekerig naar een uitgang zoekt om uit deze sociale martelplaag te stappen. Dus je zou denken dat de horrorgame Terrible Lizards van WDR Studios LLC, Behaviour Interactive en Digital Pyamas precies in mijn straatje zou passen. Dat was misschien ook wel het geval geweest als het niet tekort zou schieten op een aantal cruciale fronten.

God help us, we're in the hands of engineers

In Terrible Lizards speel je als de jeugdige gabber en tevens ingenieur Jordan. Nadat hij op Route 66 autopech krijgt, komt hij naast een bijzonder ogend complex te staan: Dalton's Dino's. Dit pretpark is gebouwd op de welbekende opgravingslocatie 'Morrison Formation' en hoopt zowel volwassenen als kinderen educatief plezier te bieden. Je kan het zien als een mix van een interactief museum, old-school amusementspark en winkelcentrum vol met goedkope merch. Een ware goudmijn? Nou, dat kan je het niet echt noemen. De gehele bedoeling is namelijk verlaten en er hangt een verdacht sfeertje. Wat is er gebeurd? Waarom is alles kapot? Wie zijn achtergebleven? Allemaal vragen die mij binnen het eerste hoofdstuk aan mijn reet konden roesten.

Ja, er is niet echt een makkelijke manier om dit te zeggen, dus hier komt 'ie recht voor je raap: Terrible Lizards bevat een barslecht narratief. Dit heeft meerdere oorzaken. Om te beginnen is het schrijfwerk behoorlijk ondermaats. Het weet niet te prikkelen, het zit ramvol met clichés en de bijbehorende voice-acting is ook niet altijd even sterk. Jordan gaat bij mij de boeken in als één van de meest irritante, vermoeiende en ronduit unlikeable protagonisten die ik in een lange tijd heb gezien. Deze man met zijn 'waarom overkomt mij dit' attitude, eeuwig geklaag over alles wat hij treft en constant in zichzelf gemompel waardoor de speler geen enkele kans krijgt om zelf dingen uit te vogelen. Zijn motivaties lijken constant te veranderen, de dialogen zijn tenenkrommend, zijn relaties met andere NPC's slaan nergens op en het overkoepelende plot? Binnen enkele minuten weet je waar het naartoe gaat en waar het ook blijft.

Hopelijk komt de bovenstaande feedback niet binnen als de stekel van een Stegosaurus door je endeldarm. Laten we het daarom even afwisselen met iets dat Terrible Lizards wel heeft: charme. Tenminste, in de eerste helft van de game, voordat je ellendig lang door grotten moet zien te banjeren. Ik kreeg een beetje flashbacks naar Five Nights at Freddy's: Security Breach, waarbij een bepaalde vorm van aandoenlijkheid wordt afgewisseld met 'horror'. Kijk, ik ga Terrible Lizards niet afbranden wegens het feit dat het niet eng is, want zo heeft het ook nooit in de markt gestaan, net zoals elke andere mascotte horror game ooit. Wel kon ik tot zekere hoogte genieten van de world-building, het designwerk en de vele referenties naar andere paleo-media, zoals Planet Dinosaur, Jurassic Park en andere inspiratiebronnen.

Jurassic Parcour

Tijd om het te hebben over de unieke invalshoek van Terrible Lizards. Prehistorische reptielen in horrorgames hebben we wel vaker gezien, dus hoe gaat deze indiegame ermee om? Nou, het is tegelijkertijd een first-person platformer. Huh, zoals Mirror's Edge? Jazeker, daar komt het wel op neer. Je klimt, klautert, sprint en slingert je een weg door de vele obstakels die je treft in het ongeveer vijf uur lang durende avontuur.

Niet om weer te hameren op het ondermaatse narratief, maar waarom in godsnaam hebben ze Jordan niet een atletische achtergrond gegeven? Deze man heeft de sprintsnelheid van een Velociraptor, het uithoudingsvermogen van een marathonveteraan en de manier hoe hij achteloos in het rond slingert? Ik heb gibbons in de dierentuin gezien die jaloers zouden zijn op deze klimvaardigheden.

En eer wie eer toekomt: de platforming an sich voelt goed in Terrible Lizards. Daar zitten dan ook de meest vermakelijk momenten in, wanneer je op wordt gejaagd door een van de mutanten en dus het hazenpad neemt. Het bevat een sterke flow, pacing en de controls zijn over het algemeen responsief. Had WDR Studios LLC zich nou gefocust op een game waarbij de platforming de enige focus was, dan hadden we hier ook te maken gehad met een (deels) andere review.

No wonder you're extinct

Maar je moet je afvragen: is deze mix van genres eentje die Terrible Lizards daadwerkelijk verder helpt? Bevordert de first-person platforming de mascotte horror en vice versa? Het simpele antwoord: nee. Het zit elkaar niet per direct in de weg, maar het lift elkaar ook niet omhoog. Enkele designkeuzes zorgen echter wel voor een flinke portie ondermijning, waardoor de botten van deze game flink worden toegetakeld. Om te beginnen is er vrijwel geen enkele spanningsboog te vinden, mede door het feit dat je om de tien seconden een checkpoint ontvangt. Niks haalt de angel uit de immersie door een fout te maken, afgestraft te worden en erachter komen dat het toch helemaal niks uitmaakt. Weet het monster je eindelijk te vangen? Boeiend. Schat je een sprong verkeerd in en val je te pletter? Probeer het nog maar een keer. Hierdoor wordt de speler onwijs onzorgvuldig, want er zijn toch geen consequenties.

Verder heeft Terrible Lizards een bepaald ritme en zodra je erachter komt, dan wordt de gehele bedoeling erg voorspelbaar. Ik ga het hier niet verklappen, aangezien ik niet je interesse verder de drup in wil duwen, maar het zorgt voor een soort repetitiviteit waardoor het nog moeilijker wordt geïnvesteerd te blijven. Het leveldesign helpt hier ook niet mee. Naast het feit, dat ik al eerder benoemde, dat Jordan z'n snavel niet kan houden en alle opties tot progressie moet verklappen, zijn de levels an sich ook gewoon niet bijster interessant. Ze hebben daarnaast last van typische 'videogame uitstraling'. Wat ik daarmee vooral bedoel, is dat in alle omgevingen waar je terecht komt, toevallig planken aan de muur hangen, platformen zijn opgebouwd en gele verf is gemorst. Het heeft geen enkele reden om te bestaan in de wereld van Terrible Lizards en dat komt de immersie wederom niet ten goede. We staan ondertussen in de min op dat gebied.

Zoals je misschien hebt opgemerkt, is mijn geduld vrij ver opgeraakt met Terrible Lizards. Wellicht dat een van de actievolle en aangrijpende aanvaringen met de monsters hier een verschil in kan maken? Nee, ook hier is het vrijwel alleen maar teleurstelling. Er zijn twee mogelijke scenario's: of je bent terechtgekomen in een vooraf bepaalde achtervolgingsscene, waarin dus de consequenties te verwaarlozen zijn, of je komt in een open gebied terecht met zoveel ruimte dat het bijna onmogelijk is om te grazen genomen te worden. De gedragingen van de beesten vallen hierbij ook tegen. Het is niet zoals in Alien: Isolation of Amnesia: The Bunker, waarbij het monster jou op diverse manieren kan verrassen. Nee, wanneer ze je spotten, rennen ze achter je aan en daarna geven ze ook net zo snel weer op.

En dit is altijd een irritante, maar noodzakelijke alinea: de bugs die deze titel rijk is. Meerdere keren zorgde de first-person platforming ervoor dat ik door de map heen slipte, en dan kan je dus opnieuw beginnen. Een van de zeldzame keren dat ik blij was dat de gameplay zo consequentieloos was. De audio is ook nog niet helemaal op orde. Vooral in het live-action videomateriaal liep de audio niet synchroon, waardoor je al helemaal geen zin meer had om naar het gezwets te luisteren. En om af te ronden, moet je rekening houden met een aantal framedrops; zeker in de momenten dat er iets op instorten staat, dan kan je scherm zelfs een seconde of twee bevriezen. Niet heel handig als je probeert een ontsnapping in te zetten en vervolgens een kilometer naar beneden kukelt, omdat je springknop-input niet werd geregistreerd.