The Adventures of Elliot: The Millennium Tales review - Tijdloos avontuur

Als er iets is wat mij altijd al enorm gefascineerd heeft, dan is het toch wel het hele concept van ‘de tijd’. Einstein zei het al een eeuw geleden: tijd is relatief en wordt dus anders ervaren afhankelijk van de context waarin je je bevindt. Maar goed, na dit zeer wetenschappelijke intermezzo gaan we over naar hetgeen waar ik het écht over wil hebben vandaag: The Adventures of Elliot: The Millenium Tales. Deze nieuwe JRPG van Square Enix in hun (inmiddels bekende) HD-2D-stijl draait volledig rond het concept van de ‘tijd’ en wat er zou gebeuren als je doorheen de tijd kon reizen om gebeurtenissen te manipuleren. Hoog tijd dus om te ontdekken of deze veelbelovende game jouw tijd waard is!

Tijdreizen voor Dummies

Ons avontuur gaat van start in Huther, een schijnbaar vredevol koninkrijk dat beschermd wordt door de magische barrière van prinses Heuria. Buiten deze barrière liggen er echter veel gevaren op de loer en de magische kracht van de prinses gaat plots dramatisch achteruit. Avonturier Elliot wordt opgeroepen om het koninkrijk te redden en al snel ontdekt hij een poort waarmee je terug in de tijd kan reizen. Om het heden te redden moet hij de bron van het probleem aanpakken in het verleden… en dan is er nog de slinkse minister Kaifried die overduidelijk slechte bedoelingen heeft met de tijdspoort: een dramatische reis door de tijd begint!

Het verhaal heeft je typische JRPG-structuur. Met andere woorden: het begint traag en het centrale conflict wordt al snel naar de achtergrond geschoven omdat je eerst een hoop andere mensen moet helpen met hun problemen. Uiteindelijk krijg je wel voldoende drama en adrenaline, want de wereld moet natuurlijk gered worden van één of ander monsterlijk gedrocht met grootheidswaanzin. Het verhaal op zichzelf is goed, de personages zijn aangenaam (al zijn ze nu ook niet zo héél diepgaand) en het doet wat een game moet doen: entertainen. Fanaten zullen zich direct thuis voelen, anderen zijn best even gewaarschuwd dat ook deze game de typische JRPG-pacing heeft.

Eén koninkrijk, vier tijdperken

Het verhaal start in het heden, in de zogenaamde ‘Age of Safekeeping’, maar in totaal zijn er vier tijdsperiodes die je kan verkennen. Elke periode gaat een stukje verder in het verleden en het koninkrijk ziet er dus telkens ook helemaal anders uit. In de ‘Age of Reconstruction’ merk je dat de wereld in duigen ligt, terwijl je in de ‘Age of Magic’ een bruisende civilisatie terugvindt. De ‘Age of Budding’ is dan een prehistorisch tijdperk waarbij de mensheid nog zoekende is naar allerlei nieuwe technieken. Je krijgt dus eigenlijk dezelfde wereld te zien door vier verschillende lenzen.

Dat klinkt misschien als een ‘goedkope’ manier om extra content in de game te proppen (en je merkt die copy-paste ook enigszins op), maar algemeen is het eigenlijk wel een leuk uitgewerkte gimmick. Dezelfde stad/grot/dungeon ziet er telkens wat anders uit, waardoor het wel de moeite is om (opnieuw) op onderzoek te gaan. De wereld is bovendien gevuld met allerlei toeristische spots: de typische verstopte schatkisten, zogenaamde Shrines waar je extra levens kunt verzamelen, katten (jazeker, deze pluizige vrienden zijn een collectable), optionele dungeons en tempels met extra uitdagingen en meer. Heel wat te beleven dus in elk tijdperk: Elliot heeft zijn handjes goed vol!

Veel te doen in je vrije tijd

Die dungeons, die ik daarnet even vermeldde, zijn bovendien ook een pluspunt. Ze zijn niet heel lang, maar ze bieden voldoende uitdaging en variatie om je geboeid te houden. Je krijgt een leuke mix tussen combat, platformen en puzzels oplossen. Dat doe je uiteraard niet in je eentje: maak kennis met je trouwe compagnon Faie! Faie is een fee (lekker origineel) die je helpt met haar unieke vaardigheden: ze kan dingen in de fik steken, ze kan je een klein afstandje laten teleporteren, ze laat je sprinten als Sonic en meer! Ja, soms geeft ze net iets té veel commentaar op alles wat je doet – Hey! Listen! -, maar ze is een solide partner op je reis.

Dan zijn er ook nog de klassieke zijmissies, waarbij één of ander personage in nood beroep wil doen op jouw kunstjes. Alhoewel dit meestal geen heel ingewikkelde dingen zijn (vermoord X aantal monsters, vind item Y in dungeon Z) is er telkens wel moeite gedaan om een korte verhaallijn uit te schrijven. Bovendien zijn de beloningen je tijd wel waard: denk hierbij aan accessoires die extra effecten geven aan Elliot of meer plaats creëren in je inventaris voor extra munitie. Er zijn ook niet zo héél veel zijmissies in de game, dus ik wil de ‘soms-niet-zo-bijster-originele’ doelstellingen wel door de vingers zien.

Tijd voor wat actie

Intussen is het al geen nieuwigheid meer, maar de HD-2D-stijl van Square Enix is hier wederom van de partij en ook hier is die heerlijk charmant. De wereld ziet er geweldig uit en hij biedt (opnieuw) een perfecte mix tussen moderne en retro visuals. Dit is echter geen Octopath Traveler of Triangle Strategy, want The Adventures of Elliot is wel degelijk een soort mijlpaal voor HD-2D: dit is de eerste actie-RPG, in tegenstelling tot alle eerdere turn-based titels. Is deze nieuwe richting dan geslaagd? Wel… ja en nee. Het systeem werkt grotendeels, maar er zijn gebreken en het mist diepgang.

Elliot heeft toegang tot zes verschillende wapens: zwaard, boemerang, bom, speer, hamer, sikkel met ketting. Je kan twee wapens tegelijk uitrusten, die gelinkt zijn aan twee knoppen. Elk wapen heeft een standaard aanval en een ‘charged’ aanval (die je even moet opladen en die dus wat sterker is). Lekker simpel! Bij de meeste wapens werkt het allemaal prima, maar de afstandswapens hebben wel wat last van het diepteperspectief. Mikken is niet altijd even accuraat, met onnodige frustraties als gevolg. Er zijn ook niet bijster veel speelstijlen en mogelijkheden: leuk natuurlijk als je een casual fan bent, maar die-hard JRPG-fanaten die minutieus willen sleutelen aan verschillende builds hebben pech.

Elliot heeft ook geen klassiek level-systeem waarbij je, om de zoveel XP-punten, een hoop cijfertjes naar omhoog ziet gaan. Dat wil niet zeggen dat er helemaal geen progressie is: onderweg verzamel je ‘Magicite’ door monsters te verslaan. Hiermee kan je, bij je lokale Magicite-winkel, Magicite laten maken. De naamgeving is verwarrend, maar die tweede soort Magicite is een soort ‘perk’ voor je wapens. Als je deze dingen activeert, krijgen je wapens meer schade en extra effecten (vijanden bevriezen, extra explosies genereren, enzovoorts). Je weet echter nooit precies welke Magicite je zal krijgen; het is een beetje een tombola waarbij RNG je beste vriend is. Daarnaast kan je ook sterkere varianten van wapens vinden als beloningen in schatkisten van bepaalde dungeons.

Tijdloze visuals kleuren binnen de lijntjes

Ik vermeldde het al even, maar de HD-2D-visuals zijn opnieuw heerlijk charmant. De omgevingen barsten van de kleur en de personages zien er ook enorm leuk uit in hun pixel-achtige glorie. Het is dan ook een beetje jammer dat deze creativiteit zich niet helemaal vertaald heeft in het design van de vijanden: je zal vaak dezelfde gedrochten tegen het lijf lopen. Akkoord, soms hebben ze een ander kleurtje, maar een slak blijft nu eenmaal een slak en een wolf blijft een wolf. Baasgevechten zijn gelukkig een pak beter: deze vertonen meer variatie (ook in aanvalspatronen) en zijn soms best pittig, op een goede manier.

Ook de soundtrack en de stemacteurs zijn prima: de game zit vol catchy deuntjes die perfect passen bij de charmante retrosfeer. Daarnaast heb je de keuze om de game met zowel Engelse als Japanse stemmen te spelen en beiden zijn solide opties. Alhoewel ik veelal voor de Japanse route kies, leverden ook de Engelstalige acteurs hier prima werk af. Al bij al heb ik, op technisch gebied, geen fouten opgemerkt en ook geen bugs opgemerkt: daar neem ik mijn rood gevederd hoedje voor af!