The Walking Dead: Streets of Survival review - Niet zo aangrijpend als de serie

The Walking Dead is een populaire tv-serie waarin Rick Grimes is wakker geworden in een post-apocalyptische wereld waar een zombieplaag het normale leven drastisch heeft veranderd. Deze tv-serie werd door AMC Studios geproduceerd, bestaat uit elf seizoenen en is gebaseerd op de comic van Roger Kirkman. Sinds het uitkomen van Resident Evil (1996) begrijp ik de aantrekkingskracht van het zombie-concept. Ik heb daarom ook de avonturen van Rick Grimes, Michonne, Daryl Dixon, Maggie Green en Carol Peletier met veel plezier gevolgd. Nu kun je zelf de wereld van Rick Grimes ervaren in The Walking Dead: Streets of Survival. Deze beat ‘m up is ontwikkeld door Odaclick Game Studio en combineert het The Walking Dead-verhaal met old school beat ‘m up action zoals we kennen uit Double Dragon, Battletoads, Guardian Heroes (Sega Saturn) en Viewtiful Joe (GameCube). Dit zijn twee goede ingrediënten voor een interessante en vermakelijke game. Dus laten we onze magnums, zwaarden en knuppels oppakken en in de review van The Walking Dead: Streets of Survival kijken of deze game vergelijkbaar vermaak kan bieden.

All Out War

The Walking Dead: Streets of Survival begint net na het moment waar Rick en Michonne afscheid van Carl hebben genomen. Na dit dramatische moment moet Rick vluchten uit Alexandria om van Negan te ontsnappen. Vervolgens bezoek je verschillende locaties die je kent uit de serie of comic. Zo moet je een baan vechten door de Hilltop, Junkyard en de Sanctuary. Je wordt dus midden in de All Out War arc gedropt waar Rick en zijn vrienden het tegen Negan en zijn Saviors moeten opnemen.

Als je niet met de serie bekend bent dan weet je niet goed hoe je dit moet plaatsen, want je mist een heleboel achtergrondinformatie (die je nergens kunt teruglezen). Dit is ook de reden dat de gebeurtenissen in de game minder impact maken dan in de serie. Daarnaast helpt de pixel art-stijl niet met het overbrengen van emoties. Zo ga je na Alexandria naar de Junkyard en hier kom je Jadis tegen, maar als je niet weet wat haar rol is en wat er van te voren is gebeurd dan is dit een nietszeggende gebeurtenis en maakt het weinig impact. Daarnaast zie je haar ook verder niet terug dus blijft het maar een losstaande gebeurtenis.

De story modus is verdeeld in zeven hoofdstukken die soms een A- of B- en één keer een C-optie hebben. Het maakt niet uit in welke volgorde je ze speelt, maar je moet ze allemaal spelen om naar het volgende hoofdstuk te gaan. Hierdoor lijkt de optie om tussen beide te kiezen niet er zinvol. In totaal zijn er twaalf velden voordat je de game hebt uitgespeeld. Dit viel een beetje tegen en het is jammer dat de ontwikkelaars maar zo’n klein deel van het verhaal hebben gekozen, want er was ruimte voor veel meer. Zo had de Something to Fear arc ervoor of de Whisperers War arc erna een veel completer beeld gegeven en was de game niet na een paar uur spelen klaar. Door de game ben ik wel weer over de serie aan het nadenken geweest en ben ik van plan om de spin-offs in te duiken. Helaas kan de game niet voor hetzelfde gevoel zorgen en ben je na het uitspelen voorlopig wel klaar.

Vreemde keuzes

In The Walking Dead: Streets of Survival heb je beschikking over drie speelbare personages. Zo kun je kiezen uit Rick Grimes, Michonne en Daryll Dixon. In sommige velden heb je de keuze uit meerdere van hen, maar in andere velden word je beperkt tot maar één personage. Dan moet je deze stage met die persoon doen (na het uitspelen kun je alle personages kiezen). De keuze voor Rick, Michonne en Daryll is niet vreemd als je de serie kent, maar toch vind ik het vreemd dat Maggie en Carol ook niet speelbaar zijn, want hun avonturen doen niet onder aan die van de anderen. Zij vormen de harde kern die je ook ziet terugkomen in de spin-offs. Toch is er nog wel een ander speelbaar personage die beschikbaar wordt na het uitspelen van de game. In het keuzemenu zie je zijn schaduw, maar nog niet zijn naam. Ik zal het niet spoilen, maar de schaduw heeft een enorme knuppel in zijn handen. Als je bekend met de serie bent, weet je meteen over wie ik het heb. Hij is een gevierd personage die voor de nodige impact zorgt, maar toch zou ik hem niet boven Maggie of Carol verkiezen.

Toch is er een nog vreemdere keuze gemaakt, want The Walking Dead: Streets of Survival is een singleplayer game. Oftewel er is geen co-op modus aanwezig en in een beat 'm up is dat een doodszonde. Wat is nou leuker dan samen met je vrienden het tegen een grote groep zombies op te nemen. Dat er geen lokale multiplayer aanwezig is kan ik nog begrijpen, want het is lastig om iedereen bij elkaar te krijgen. Toch zou een online co-op multiplayer modus The Walking Dead: Streets of Survival toegankelijker maken en zou dit ook meer reden geven om de game op te pakken. Met de huidige technologie zou je toch verwachten dat dit standaard bij de mogelijkheden zou horen, maar helaas is dat dus niet het geval. Dit soort keuzes, van een ontwikkelaar die bekend met het bronmateriaal is en daar zijn inspiratie uit haalt, snap ik niet. Deze game combineert het beat ‘m up genre met pixel art en is daarom ook een kleine ode aan het verleden. Waarom je dan niet de moeite neemt om dat beter tot zijn recht te laten komen, is onbegrijpelijk.

Aardig, maar beperkt

Als ik beat ‘m up hoor, denk ik meteen aan de klassiekers van vroeger zoals Double Dragon, Battletoads en Viewtiful Joe. Deze games hadden simpel verhaal (red je ontvoerde vriendin of iets dergelijks), maar de personages hadden in die tijd aardig wat moves tot hun beschikking. In Double Dragon kon je de vijanden na een paar klappen vastpakken om ze vervolgens met een schouderworp te gooien, hun gezicht te verbouwen met een paar knietjes of ze een elleboog in de nek geven. Ook kon je de opgepakte wapens gebruiken om aan te vallen, maar deze ook richting de vijand gooien. Daarnaast was het niet alleen de moeite waard om deze games alleen te spelen, maar was het ook nog extra leuk door de optie waarmee je kon kiezen om wel of geen schade aan te kunnen richten bij je teamgenoot. Viewtiful Joe was wel een singleplayer game, maar in deze game kon je de tijd versnellen en vertragen (Slow, Zoom en Mach Speed) en zaten er genoeg combo’s in de game om je mee uit te leven. Het was op geen enkel moment saai.

In The Walking Dead: Streets of Survival heb je beschikking over een zwakkere en sterkere aanval met een korte cooldown. Met de eerste gebruik je je vuisten en met de tweede geef je een schop. Het is wel mogelijk om een combo te maken door één, twee of drie keer zwak en één keer sterk te combineren, maar daar blijft het ook bij. Ook vind je regelmatig een meleewapen waarmee je een krachtige aanval kunt maken, maar die kun je maar een paar keer gebruiken. Elk personage heeft zijn eigen signature wapen zoals een magnum (Rick), kruisboog (Daryll) en katana (Michonne). Daarnaast vind je af en toe een handwapen, shotgun of machinegeweer. De gewone vijanden vallen aan met vuisten, messen of vuurwapens en de twee grotere varianten met schild komen op je afrennen. Er is dus niet heel veel variatie tussen de vijanden en de strategie blijft hetzelfde. Geef ze een paar klappen loop om ze heen en herhaal het recept. Natuurlijk kun je ook je meleewapen of vuurwapen gebruiken, maar hun gebruik is beperkt en deze kun je beter voor eindbazen of noodsituaties bewaren. De eindbazen bieden wel wat afwisseling. Het is soms wel even zoeken hoe je dit het beste kunt doen, maar aangezien er niet heel veel mogelijkheden zijn, kom je daar redelijk snel uit.

Niet erg veel te doen

Als je de straten van Alexandria, Hilltop en de Sanctuary doorkruist, kom je bij verschillende voorwerpen een icoontje tegen. Dit betekent dat je dit kunt onderzoeken voor collectibles, wapens, survival points of health packs. Elk level heeft een aantal te vinden collectibles (progression en lore items) die voor de fans misschien herkenbaar zullen zijn. Misschien leuk voor wat lore, maar het leeft niet echt. Als je een collectible hebt gevonden, kun je hier meer over leren als je de moeite neemt om het ook te gaan lezen. Al had ik niet veel herkenning met de meeste voorwerpen ondanks dat ik de serie intensief gevolgd heb. Ook kom je soms een health pack, een meleewapen, pistool, shotgun of geweer tegen waardoor je het weer langer kunt volhouden in de zombiewereld. Met de gevonden survival points (die je soms ook van verslagen vijanden krijgt) kun je de skills van de personages upgraden, maar dat geldt alleen voor je stats. Zo kun je de schade van je signature weapon met bijvoorbeeld tien procent verhogen, kun je meer health packs bij je dragen of wordt de cooldown voor de dodge roll verlaagd. Helaas kun je geen nieuwe moves vrijspelen waardoor de gameplay al snel eentonig begint te worden.

Als je The Walking Dead: Streets of Survival uitgespeeld hebt (en dat kost je met twaalf velden een aantal uur), kun je de game nog op normal of hard spelen. Helaas zorgt dit niet voor andere gameplay of strategie, want op moeilijkere niveaus moet je gewoon meer schade aanrichten waardoor het alleen langer duurt. Dat is op zich geen punt als je een hele uitgebreide upgradebare moveset hebt, maar dat is hier niet het geval. Het feit dat je na het uitspelen met vier personages kunt spelen en dat je ieder van deze in elk veld kunt inzetten, maakt de game niet aantrekkelijker om te spelen. Toch is er nog wel een extra modus, The Walker Pit. Hier kun je het opnemen tegen een onuitputtelijke horde om je skills te testen, maar dat biedt geen variatie op de gameplay. Daarnaast is er geen verhaal dat je drijft en kun je dit niet samen met een vriend kunt doen dus wordt dit ook snel saai.