Preview: Hands-on met Stupid Never Dies

Hoe ver zou jij gaan om de persoon van wie je houdt te redden? Een paar duizend kilometer reizen, je baard afscheren, een slechte gewoonte opgeven, een draak verslaan of misschien zelfs door een toilet springen om door dungeons te reizen om de King of Monsters te verslaan? Davy doet dat laatste allemaal voor zijn geliefde Julia in Stupid Never Dies. Noem hem gerust een simp, maar als je geliefde gered moet worden, zijn er blijkbaar geen grenzen. Ik speelde op gamescom een demo van Stupid Never Dies om te zien of al deze moeite het allemaal waard is. Niet voor een man, maar voor mezelf. En ook voor jullie, natuurlijk!

Een zombie in een toilet

In Stupid Never Dies speel je als Davy, een zombie die door gevaarlijke dungeons trekt om zijn grote liefde Julia te redden. Dat klinkt nog als een vrij normaal uitgangspunt voor een videogame, maar de rest van de wereld is allesbehalve normaal. De game omarmt zijn eigen onzin en doet daar geen moment geheimzinnig over. Om een dungeon binnen te komen, spoel je Davy bijvoorbeeld gewoon door een toilet. Het winkelcentrum dat als hub dient, is al net zo vreemd. Daar kun je op een Roomba springen en door het gebouw rijden alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Die momenten geven Stupid Never Dies een sfeer die me geregeld deed denken aan de games van Suda51. Alles is kleurrijk, vreemd en soms compleet absurd, maar de game brengt die gekte met genoeg overtuiging om het te laten werken. Tijdens mijn demo op gamescom merkte ik dan ook dat juist die toon een van de sterkste punten van de game kan worden. Niet elke grap zal voor iedereen werken, maar ik kon deze idiote wereld wel waarderen. Stupid Never Dies weet vanaf het begin duidelijk wat voor soort game het wil zijn en probeert daar geen serieus verhaal omheen te bouwen. Dat maakt de tocht van Davy om Julia te redden een stuk leuker dan je op basis van de omschrijving op de winkelpagina zou verwachten.

Bite me, baby

Onder alle onzin zit een snelle actiegame waarin Davy over verschillende aanvallen en vaardigheden beschikt. Hij moet die gebruiken om zich door groepen vijanden heen te slaan voordat de tijd opraakt. Zijn belangrijkste en meest opvallende vaardigheid is zijn beet. Daarmee kan Davy zichzelf genezen, maar hij kan ook vaardigheden van zijn slachtoffers stelen. Bij gewone vijanden krijgt hij na een beet een aanval die hij één keer kan gebruiken. Elite-vijanden pakken het groter aan, want Davy kan na een succesvolle beet zelfs in die vijand veranderen. Vervolgens krijgt hij toegang tot hun vaardigheden en kan hij die tegen andere tegenstanders gebruiken.

Dat systeem geeft de combat een leuke twist, omdat je steeds moet nadenken over welke vijand je als eerste wilt bijten. Je kunt je beet namelijk niet oneindig vaak gebruiken. Toch draait het gevecht niet alleen om aanvallen en gestolen krachten. Davy heeft ook een parry, en dat is zijn enige echte verdedigende optie. Er is geen dodge en ook geen block, dus als een aanval op je afkomt, moet je op het juiste moment reageren. De game noemt deze techniek de Stupid Parry, wat goed past bij de rest van de absurde presentatie. Het is belangrijk om die techniek onder de knie te krijgen, omdat je hiermee schade voorkomt en je metertje om een nieuwe beet uit te kunnen voeren ook sneller vult.

Snel kiezen, risico nemen

Naast de vijanden vormt de klok een grote tegenstander in Stupid Never Dies. Je hebt maar beperkte tijd om je door een run heen te werken, waardoor je niet rustig elke situatie kunt uitpluizen. Je moet snel handelen, upgrades kiezen en soms een risico nemen. Zodra je een verdieping van een dungeon hebt voltooid, kom je op een rustvloer terecht. Daar kun je spullen kopen en even nadenken over je volgende stap, want op deze verdieping staat de tijd stil. Vervolgens kun je doorgaan naar de volgende verdieping, maar je kunt er ook voor kiezen om een aantal verdiepingen over te slaan. Dat klinkt aantrekkelijk als je weinig tijd hebt, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Hoe meer verdiepingen je overslaat, des te sterker de vijanden worden die je later tegenkomt. Daardoor ontstaat er een interessant risico, want tijd besparen kan je run helpen, maar het kan je ook in een gevecht storten waar je nog niet klaar voor bent. Tijdens mijn demo voelde dat systeem als een belangrijk onderdeel van elke keuze die ik maakte. Je kunt niet zomaar alles doen wat je wilt, omdat de timer je blijft dwingen om vooruit te kijken en door te blijven gaan. Dat past goed bij de snelle combat en zorgt ervoor dat een run niet alleen draait om zo veel mogelijk vijanden verslaan.

Zoals bij veel games met een run-based structuur is doodgaan in Stupid Never Dies niet het echte einde. Wanneer Davy sterft, kun je aan een nieuwe run beginnen met een voordeel. Je krijgt namelijk een experience boost, waardoor je sneller levels omhoog gaat. Dat betekent dat een mislukte poging je niet met helemaal lege handen achterlaat. In mijn demo gaf dat systeem me ook een reden om na een nederlaag meteen nog een poging te willen doen. De extra exp helpt je om sneller sterker te worden en geeft je een betere kans tijdens je volgende tocht door de dungeon. Dat maakt de dood minder frustrerend, zeker omdat de combat in het begin best veel van je vraagt. Ik had zelf flink wat tijd nodig voordat het gevechtssysteem echt begon te klikken. Vooral de Stupid Parry voelde in het begin vreemd, omdat je niet kunt terugvallen op een dodge of block en je de parry ook spaarzaam moet inzetten. Zodra ik beter begreep wanneer ik moest pareren, begon het gevecht veel beter te voelen.

Voorlopig oordeel van Claudia Tjia

Stupid Never Dies maakte tijdens mijn speelsessie op gamescom vooral indruk door zijn eigenzinnige persoonlijkheid. Een zombie die zichzelf door een toilet spoelt om zijn grote liefde te redden en vervolgens op een Roomba door een winkelcentrum rijdt, is niet iets wat je elke dag ziet. Die humor en absurde sfeer geven de game een duidelijke identiteit die me geregeld aan games als No More Heroes en Lollipop Chainsaw deed denken. Tegelijkertijd zit er een gevechtssysteem onder dat meer aandacht vraagt dan je op het eerste gezicht zou verwachten. De Stupid Parry is daarbij een belangrijk onderdeel en het kostte mij tijd voordat ik die goed begon te gebruiken.

Zodra alles samenkwam, voelde de snelle actie een stuk beter en kreeg het bijten en stelen van vijandelijke vaardigheden meer betekenis. Ook de timer en het risico van verdiepingen overslaan zorgen ervoor dat je tijdens een run keuzes moet maken. Of alle systemen in de volledige game net zo goed blijven werken, moet nog blijken. De demo liet wel zien dat Stupid Never Dies meer wil zijn dan alleen een verzameling rare grappen. Voorlopig ben ik in ieder geval benieuwd hoe ver Davy nog moet gaan voor Julia. Want als een man bereid zou zijn zichzelf door een toilet te spoelen en de monsterkoning te verslaan om mij te redden, dan zou ik het wel weten.