Preview: Slay the Spire 2 - De magie van een sequel

Het is zeldzaam dat een game een nieuw genre in gaming weet te starten. Nog moelijker is het om ook daadwerkelijk koploper te blijven. De eerste Slay the Spire is zodanig geliefd onder spelers, dat een waarlijk subgenre in ‘roguelike deckbuilders’ is ontstaan. Kaarten wegspelen? Synergy’s leren om te winnen? Heel vaak falen, om het vervolgens weer opnieuw te proberen? Het is inmiddels een bekend recept voor een succesvolle roguelike deckbuilder. Maar Mega Crit is niet meer de enige aanbieder. Slay the Spire 2 heeft wat dat betreft grote schoenen om te vullen. Een nieuwe engine, ideeën, personages duiken op. Maar ook in de bekende vorm, met het overgrote deel aan bestaande personages, hoopt Mega Crit de spelers te overtuigen. Wat dat betreft competeert Slay the Spire 2 niet alleen met de rest van de industrie, maar ook met zichzelf. De eerste uren zijn als een warme, maar bekende knuffel. Maar weet de Early Access het bestaansrecht van Slay the Spire 2 te beargumenteren? In deze preview lees je mijn eerste ervaringen met de game.

De Spire bijt stevig van zich af

Slay the Spire 2 is een roguelike deckbuilder waarin je door diverse dungeons je een weg omhoog klimt en middels kaarten, energie en tegenstanders gevechten uitspeelt. Je bewandelt drie paden waar je tegenstanders kan tegenkomen, maar je reist ook door kamers waar je een keuze moet maken of spullen kan kopen. Aan het einde van elke map vecht je tegen een eindbaas en klim je hogerop in de ‘Spire’. Als je de derde baas hebt verslagen, heb je de run gehaald en kan je het opnieuw proberen.

Dat is het roguelike-gedeelte van de game: je start elke run weer opnieuw met een vast aantal kaarten. Na elke gevechtskamer krijg je een keuze tussen drie kaarten om er eentje toe te voegen aan je deck. Deze keuze is niet het enige wat je 'run' onderscheidend maakt. Je kiest namelijk aan het begin van je beurt als welk personage je wilt spelen. Elk met zijn eigen set aan kaarten. De een doet bijvoorbeeld gifschade, de ander heeft extra bolletjes met schade na elke beurt of je kan een ‘hand’ oproepen die schade voor jou pakt.

Het idee is dat geen enkel potje hetzelfde verloopt en dat is ook echt zo. Soms kun je helemaal niet winnen met de set aan kaarten die je aangeboden krijgt. Soms kies je in de eerste map een bepaalde strategie, maar moet je die aanpassen naar aanleiding van de kaarten die je kan kiezen. Als je niet goed oplet, voeg je veel te veel aanvalskaarten toe aan je deck en ben je veel te kwetsbaar bij het trekken van kaarten. Dat kan je heel zwak maken, terwijl je eerst zo sterk was. Dat is de magie van Slay the Spire. Er is alleen de Spire en een kleine klimmer. Hoe je de weg naar de top gaat behalen, dat zul je echt zelf moeten uitvogelen, want je komt er niet zomaar.

Het nieuwe jasje past als gegoten

Als je de game opstart zie je meteen een van de grootste veranderingen in Slay the Spire 2. Het is niet dat de oude game lelijk was, maar een heel mooi geanimeerde game was het niet. Doet dat er toe? Nee, want de gameplay was knettergoed. Als je dan door de eerste uren van de game beweegt, merk je dat de nieuwe graphics meer beleving geven. Bewegingen van tegenstanders zijn levend, maar ook de impact van je aanvallen zijn zichtbaarder dan in het eerste deel. Omgevingen zijn aansprekend en alles animeert bijzonder goed in elkaar over. Slay the Spire 2 zit daarmee in een mooi nieuw jasje zonder veel van het originele gevoel los te laten. Soms is de art iets meer ‘cartoon’ ten opzichte van het oude, wat grimmigere, beeld. Dat is geen dealbreaker, maar had wat mij betreft niet gehoeven.

Hoewel dat nieuwe jasje goed staat, gaat de game nooit over het uiterlijk. Dit spel speel je voor de kaarten en de diepgaande mechanics. Het eerste deel heeft spelinhoudelijk behoorlijk wat vlees op de botten, maar is buiten de gevechten soms wat karig. In het nieuwe deel zie je dat er aan de knoppen is gedraaid, maar al snel kom je er achter dat je niet enorme veranderingen aan de formule hoeft te verwachten. Dat is op zich niet erg, maar was wel welkom geweest. De veranderingen die je wel kan verwachten, zijn tweaks aan de game zoals je die al kende. Kaarten kan je nu, bij gebrek aan een beter woord, ‘enchanten’. Je kan bijvoorbeeld Slither op je kaart zetten, waardoor je kaart een random energiewaarde krijgt bij het trekken. Zo zijn er nog talloze voorbeelden van ‘enchantments’. De game introduceert ook nieuwe mechanics zoals ‘Sly’ waarbij de kaart direct wordt gespeeld als je hem weg doet, of een nieuwe bol voor The Defect waarbij je ‘row damage’ kan doen. Er zijn talloze aanpassingen gemaakt die eindbaasgevechten dynamischer maken, maar je ook consequent meer beloningen geven in je weg omhoog. Daarmee voelt de game vriendelijker voor jou als speler, terwijl de game in praktijk net zo moeilijk is. De tegenstanders zijn dan ook gewelddadiger, maar door de extra cadeau’s ben je daar ook beter tegen bestand.

Als een diehard fan de eerste game, voelen de eerste uren als een waanzinnig goede versie van de eerste game. Grote veranderingen dienen zich dan nog niet aan. Als je even speelt, kom je terecht bij de Timeline en dan laat de game meer van zijn tanden zien. Middels uitdagingen kan je nieuwe relics, kaarten, maar ook personages vrijspelen. Het tweaken van bestaande personages is namelijk leuk, maar heeft Mega Crit het nog in zich om nieuwe te maken? Dat antwoord blijkt volmondig ja te zijn, al zijn er nog wel aanpassingen nodig. The Regent en The Necrobinder zijn de nieuwe personages, waarbij de eerste een arrogante koning op een troon is, die middels sterrenkracht zijn aanvallen sterk kan maken. De tweede heeft een wat bekendere mechanic, waarbij je een minion-hand kan summonen waarmee je aanvallen kan blokkeren of juist versterken. The Regent voelt aan het begin van de run wel heel zwak, waarbij je vaak niet snel genoeg op kracht kan komen. The Necrobinder mist op dit moment wat meer mogelijkheden om je minion aan te sturen. Hoewel ik dacht dat ik de truc in Slay the Spire wel door had, voelt het juist bij deze personages alsof ik opnieuw moet leren fietsen. Mijn eerste runs stelden niet veel voor en pas toen ik doorhad wanneer deze personages 'klikken', kon ik impact uitoefenen. Dat is wanneer de magie echt toeslaat: Slay the Spire 2 maakt het oude zoet en het nieuwe fris. Daarmee zijn niet alle verrassingen van het nieuwe deel uit de doeken gedaan. Meta Crit heeft nog meer in de trukendoos.

Meta Crit heeft nog wel wat trucs achter de hand

Wie ooit het bordspel van Slay the Spire heeft gekocht, weet misschien wel wat er te wachten staat. Maar de Spire opklimmen met vrienden? Dat is verreweg het allerleukste. Vanaf het eerste moment werkt de nieuwe multiplayermodus soepel. Het is dezelfde game, maar dan met maximaal vier spelers omhoog naar de Spire. Dat maakt het spel niet meer gelimiteerd tot je eigen set aan kaarten. Je moet nu namelijk ook rekening houden met de kaarten van je medespelers en hoe die aanvallen je eigen kaarten weer sterker kunnen maken. Deze modus lijkt in het bijzonder goed uitgedacht. Je kan namelijk elkaars muis zien bewegen. Dat kan je gebruiken voor allerlei slimmigheden. Je kan bijvoorbeeld met een pennetje een pad op de kaart uittekenen (of andere vormen die je wel kan raden), maar je kan ook zien over welke kaart de muis van je medespeler hangt. Het is een bijzonder waardevolle toevoeging aan de game die er al toe heeft geleid dat ik iedereen in mijn omgeving probeer te overtuigen om de Spire met mij te beklimmen.

Is Slay the Spire 2 in alles een homerun? Nee, het is en blijft een Early Access-titel. Hoewel ik diep onder de indruk ben over hoe compleet het pakket is, kan er nog wel aan gesleuteld worden. The Silent is op dit moment wel heel sterk en The Regent kan wat versterking gebruiken. Daarnaast hangen er nog veel onafgemaakte ‘textures’ rond in de game. Een van de eindbazen heeft op dit moment nog een aantal plaatjes waar hij doorheen wisselt. Daar moet overduidelijk nog een geanimeerde eindbaas komen. Wat er precies toegevoegd gaat worden, is op dit moment nog giswerk. Mega Crit heeft nog geen roadmap afgegeven, dus we moeten ons laten verrassen. Misschien ben ik veeleisend, maar meer personages zou ik, persoonlijk, heel persoonlijk, echt niet om klagen.

Voorlopig oordeel van Ivar Knoester

Slay the Spire 2 is een bijzonde compleet pakket voor een Early Access-uitgave. Daarmee danst het spel wel op een grijze lijn of het voldoende biedt om een compleet nieuwe maaltijd te serveren. Ja, de nieuwe personages, multiplayer en tweaks voelen als een fris, nieuw pakket. Maar het had wel nét iets meer kunnen zijn. Een extra personage, uitgebreide content als je je eerste run hebt gehaald, misschien meer paden om vrij te spelen. Het zijn dingen die een tweede deel daadwerkelijk een nieuwe identiteit geven. Daarmee betekent niet dat elke toevoeging welkom is. Juist de scherpe focus op wat een toevoeging is, maakt dit zo’n sterke opvolger. Hades 2 is bijvoorbeeld een sterk vervolg, maar voelt bij tijden soms heel ‘bloated’ en ongefocust. Meer systemen kunnen het spel onnodig ingewikkeld maken, terwijl het fundament op dit moment solide is. Hopelijk kan tijdens de Early Access het dunne pad met dezelfde precisie bewandeld worden. Wanneer dat het geval is, plak ik zonder twijfel het hoogste cijfer op de doos en dan hopen dat ze de game niet op mobiel uitbrengen. Anders kan ik mijn baan wel opzeggen.