De Rondvraag: Welke game vind je leuker om te kijken dan te spelen?

Het is het jaar 2010. Tijdens mijn dagelijkse dosis scrollen door YouTube vind ik opeens iets dat mijn aandacht trekt: Let's Play Monkey Island. Na de eerste aflevering volgt een tweede, een derde en ga zo maar door. De Let's Play werd geüpload door Gronkh (destijds nog een opkomende YouTuber, inmiddels al vijftien jaar de grootste Duitse gamingcontentmaker), die elk personage tijdens het voorlezen van de tekst van een eigen stem voorzag. Zelfs anderhalf decennium later denk ik nog steeds aan deze Let's Play.

Jaren later besloot ik me zelf aan deze gamingklassieker te wagen. De game stelde ook niet teleur en de dialogen waren in het Engels nog een stuk grappiger dan in het Duits. Maar eigenlijk liep ik constant als een kip zonder kop door de piratenwereld. Het duurde behoorlijk lang voordat ik doorhad welke voorwerpen ik met elkaar moest combineren en op een gegeven moment klikte ik maar wat in het rond. Ik moet dan ook bekennen dat ik eigenlijk geen fan ben van puzzelgames en als ik ga gamen liever mijn hoofd uitzet. Ik gok dat Monkey Island daarom, hoe leuk het ook is, niet helemaal mijn game was om te spelen, maar wel om naar te kijken.

Als ik een game of genre moet noemen dat ik liever bekijk dan zelf speel, kom ik eigenlijk niet uit bij één specifieke titel. In plaats daarvan denk ik direct aan speedruns van platformgames. Zelf ben ik namelijk helemaal geen liefhebber van platformers. Ik heb vaak moeite met de precisie die dit soort games vragen en merk dat mijn geduld daardoor snel op de proef wordt gesteld. Toch verandert alles zodra een ervaren speedrunner zo'n game oppakt. Dan zie je opeens een compleet andere kant van dezelfde game. Dat niveau van beheersing blijft ontzettend indrukwekkend om naar te kijken.

Daarom kijk ik ieder jaar met veel plezier naar de uitzendingen van Games Done Quick. Vooral de platformgames behoren steevast tot de hoogtepunten van het evenement. Ik blijf me verbazen over hoe spelers glitches ontdekken, bewegingen perfectioneren en complete levels overslaan zonder dat het chaotisch oogt. De uitleg die runners tijdens hun speedruns geven, maakt het bovendien extra interessant. Je leert waarom bepaalde technieken werken, hoeveel voorbereiding erin zit en hoeveel oefening nodig is om een perfecte run neer te zetten. Hoewel ik zelf waarschijnlijk nooit verder kom dan een normale playthrough, áls ik een platformgame überhaupt al uitspeel, kan ik uren genieten van mensen die zulke games tot in perfectie beheersen.

Ik sta open voor verschillende genres en probeer altijd met een open blik naar games te kijken. Toch is er één genre waar ik het liefst met een grote boog omheen loop: horrorgames. Toen wij nog streamden, moest ik af en toe een horrorgame spelen voor redactiestreams of om een subscriber goal te vieren. Tijdens die streams gebeurde er meestal één van twee dingen: ik zat de hele tijd te crouchen, of ik vond een veilige plek, zoals de bus in Phasmophobia, en kwam daar vervolgens niet meer uit. Ik ben gewoon een angsthaas en daar kom ik eerlijk voor uit. Hoewel ik horrorgames dus liever niet zelf speel, zijn er wel een paar horrorfranchises waarvan ik trouw de playthroughs kijk. Dat begon allemaal met Five Nights at Freddy’s.

De lore is gewoon ontzettend interessant en ik vind het heerlijk om naar te kijken, vooral de playthroughs van Markiplier. Die volg ik al sinds de eerste Five Nights at Freddy’s uit 2014. Door de jaren heen is de lore misschien een beetje uit de hand gelopen en slaat die soms nergens meer op, maar toch zet ik bij elke nieuwe game meteen de Markiplier Let’s Play aan. Gewoon om even terug te keren naar een simpelere tijd en te lachen om zijn chaotische humor en capriolen. Daarnaast kijk ik ook nog steeds graag naar de Game Theory-video’s over Five Nights at Freddy’s om de lore te proberen te begrijpen. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik dat na twaalf jaar inmiddels een beetje heb opgegeven.

In een Rondvraag van een tijdje geleden sprak ik al eens over een gigantisch populaire game waar ikzelf nooit echt ‘in kon komen’. Ik heb het dan over Minecraft, een game waar iedereen en hun grootouders al wel eens van heeft gehoord. De reden waarom ik nooit echt fan ben geworden van deze game, was omdat je bijna altijd een wiki open moet hebben staan als je écht leuke dingen wilt doen. De mogelijkheden in Minecraft zijn zo enorm uitgebreid, maar om écht diep te graven in deze geblokte wereld, moet je geletterd zijn in de ‘Minecraft-regels’. En daar heb ik simpelweg de tijd niet voor.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik geen respect heb voor de game en diens community. Ik kijk eigenlijk wel graag naar video’s van één of andere knotsgekke creatie in Minecraft: volledige steden die nagebouwd worden (zowel echte als fictieve), een draaiende luchthaven, een gigantische functionerende GameBoy… je vindt echt álles in Minecraft! Zelf ben ik niet creatief genoeg om zulke gigantische projecten uit te werken, maar andere spelers (die kennelijk een oneindige voorraad aan tijd en geduld hebben) bewonderen is wel een leuke ervaring.