Het is zondagavond rond de klok van elf als ik plat ga liggen en mijn ogen sluit. Vanwege de hitte staat het raam open. De straat waar ik woon is een soort verbindingsweg van de ringweg naar het centrum. Het lijkt vaak alsof Max Verstappen al zijn collega's heeft uitgenodigd om zo snel mogelijk in het centrum te verzamelen. Ronkende motoren verraden dat bijna iedereen veel harder rijdt dan de toegestane 30 km per uur. Meestal gaat deze herrie rond een uurtje of 2 liggen.
'S ochtends om 5:15 sta ik op en een uur later zit ik in de auto naar het werk. Zo vroeg, omdat ik weet dat de potentieel 50 minuten durende rit minstens twee uur duurt als ik veel later ga. Al snel kom ik toch in de file en zie ik automobilisten gehaast en geïrriteerd steeds van weghelft veranderen, om misschien een paar seconden te winnen. Eenmaal op het werk start ik rustig mijn computer op. De praatjes met collega's zijn snel voorbij: ze zijn druk. Rond het middaguur blijft een deel achter de computer zitten, want druk. Na deze uiterst waardevolle dag op kantoor rijd ik rond half 4 richting huis en sluit ik weer aan in het langzaam rijdende verkeer. Als ik thuis mijn straat in rijd en rustig tot stilstand kom om mijn auto in te parkeren, hoor ik de toeter van een veel te hard rijdende automobilist die achter mij is gaan plakken. Hij schiet er nog even voorbij en gaat rakelings langs de fietser die van de andere kant komt. Ze maken mij de pis niet lauw. Ik doe rustig aan.
Eenmaal thuis ben ik terug in een oase van rust. We gaan lekker eten, laten onze trouwe (ietwat vervelende) viervoeter uit en gaan lekker chillen. Mijn vriendin pakt een boek, ik zet mijn spelcomputer aan. Dit keer zijn het de diepe zeeën van The Windwaker die mij tot rust laten komen, hoewel ik aan het varen merk dat ik onbewust ook wel wat gehaast ben. Ik kom op een mooi eiland en ik ervaar de gemoedelijkheid van de bewoners. Er is natuurlijk van alles aan de hand in de wereld van Link, maar alles oogt rustiger en vredelievender dat de drukke wereld hier in Nederland.
Van jongs af aan ben ik niet weg te slaan bij spelcomputers. Het is mijn manier om even te ontspannen. Daar waar anderen een boek lezen of een serie kijken, verdwaal ik het liefst in een fantastisch singleplayer avontuur. Even vergeten in welke rat race we leven en even dat gevoel van het continu moeten presteren vergeten.
De laatste tjid ervaar ik ook rust als ik met dingen in en rondom het huis bezig ben. Even een kastje in elkaar zetten, terwijl ik twee linker handen heb, of even een deur schilderen. Totaal geen problemen mee. Of een heerlijk nieuw gerecht koken. Een Thaise curry? Ik vind het geen probleem om een uur te staan vijzelen voor ik een pasta in elkaar geflanst heb.
Hoe ervaren jullie dit? Waarom gamen jullie?
