Het is zondagavond rond de klok van elf als ik plat ga liggen en mijn ogen sluit. Vanwege de hitte staat het raam open. De straat waar ik woon is een soort verbindingsweg van de ringweg naar het centrum. Het lijkt vaak alsof Max Verstappen al zijn collega's heeft uitgenodigd om zo snel mogelijk in het centrum te verzamelen. Ronkende motoren verraden dat bijna iedereen veel harder rijdt dan de toegestane 30 km per uur. Meestal gaat deze herrie rond een uurtje of 2 liggen.
'S ochtends om 5:15 sta ik op en een uur later zit ik in de auto naar het werk. Zo vroeg, omdat ik weet dat de potentieel 50 minuten durende rit minstens twee uur duurt als ik veel later ga. Al snel kom ik toch in de file en zie ik automobilisten gehaast en geïrriteerd steeds van weghelft veranderen, om misschien een paar seconden te winnen. Eenmaal op het werk start ik rustig mijn computer op. De praatjes met collega's zijn snel voorbij: ze zijn druk. Rond het middaguur blijft een deel achter de computer zitten, want druk. Na deze uiterst waardevolle dag op kantoor rijd ik rond half 4 richting huis en sluit ik weer aan in het langzaam rijdende verkeer. Als ik thuis mijn straat in rijd en rustig tot stilstand kom om mijn auto in te parkeren, hoor ik de toeter van een veel te hard rijdende automobilist die achter mij is gaan plakken. Hij schiet er nog even voorbij en gaat rakelings langs de fietser die van de andere kant komt. Ze maken mij de pis niet lauw. Ik doe rustig aan.
Eenmaal thuis ben ik terug in een oase van rust. We gaan lekker eten, laten onze trouwe (ietwat vervelende) viervoeter uit en gaan lekker chillen. Mijn vriendin pakt een boek, ik zet mijn spelcomputer aan. Dit keer zijn het de diepe zeeën van The Windwaker die mij tot rust laten komen, hoewel ik aan het varen merk dat ik onbewust ook wel wat gehaast ben. Ik kom op een mooi eiland en ik ervaar de gemoedelijkheid van de bewoners. Er is natuurlijk van alles aan de hand in de wereld van Link, maar alles oogt rustiger en vredelievender dat de drukke wereld hier in Nederland.
Van jongs af aan ben ik niet weg te slaan bij spelcomputers. Het is mijn manier om even te ontspannen. Daar waar anderen een boek lezen of een serie kijken, verdwaal ik het liefst in een fantastisch singleplayer avontuur. Even vergeten in welke rat race we leven en even dat gevoel van het continu moeten presteren vergeten.
De laatste tjid ervaar ik ook rust als ik met dingen in en rondom het huis bezig ben. Even een kastje in elkaar zetten, terwijl ik twee linker handen heb, of even een deur schilderen. Totaal geen problemen mee. Of een heerlijk nieuw gerecht koken. Een Thaise curry? Ik vind het geen probleem om een uur te staan vijzelen voor ik een pasta in elkaar geflanst heb.
Hoe ervaren jullie dit? Waarom gamen jullie?
Mooi geschreven verhaal Luigi1985. En wat een opmaat naar een vraag waar ik de afgelopen dagen eens lekker over heb lopen denken.
Zoals anderen in deze hub al hebben aangegeven, is de reden waarom ik game de afgelopen 30+ jaren ook bij mij wel veranderd.
Als kind gaf het gamen mij die heerlijke kinderlijke verwondering. Het feit dat ik interactie avonturen op de tv (en later op een schermpje in mijn handen) kon beleven, was echt een magisch gevoel. Een geweldig gevoel dat ik nu nog steeds soms voel bij een goede game, film, boek of levenservaring (bv. vader worden :). Nieuwe werelden en verhalen ontdekken en beleven vond ik toen al geweldig en dat vind ik nu nog steeds. Zeker ook in games. Een ontdekking in Castle of Illusion (met Mickey) was even geweldig als een ontdekking met Gordon Freeman, Drake of Lara.
Als puber en jongvolwassene vond ik de kick en adrelinerush die sommige games (zoals Mortal Kombat, Unreal Tournament of de Burnout-games) gaven ook heerlijk. Iets wat goed bij die levensfase paste, maar ik nu nauwelijks meer opzoek in games.
Nu ik 40+ ben -en mijn gewone leven al druk en chaotisch genoeg is- game ik vooral om te ontspannen en af te dwalen in een andere, overzichtelijke wereld. Zoals Stardew Valley of Rollercoaster Tycoon. Daarbij merk ik dat het gemak van progressie in games mij positief stimuleert. Waar progressie maken in het gewone leven erg lang duurt en de effecten vaak niet direct zichtbaar zijn (hoelang en hoevaak moet ik naar die sportschool voor zichtbaar resultaat? En waarom groeien die planten in mijn tuin niet ??!? ;), gaat dat in games veel sneller, gemakkelijker en met direct zichtbaar resultaat + een prettige ingame buff. Sowieso is de beloning in gamen erg lekker. Je leert nieuwe mechanics en wordt snel beter in een game. Levels/missies halen of puzzels oplossen geeft me een uitdaging waardoor ik me competent voel.
Ten slotte heeft gamen ook een sterke sociale component. Samen op de bank gamen schept en versterkt mijn sociale band met mijn vrienden. En aangezien iedereen nu druk is met zijn gezinsleven, is het gamen een mooie reden (excuus?) om weer eens af te spreken met iemand die ik al veel te lang niet hebt gezien of gesproken.
Kortom, er zijn meer dan genoeg verschillende redenen om te gamen, en te blijven gamen!
Gamen is voor mij echt ontspanning, maar naar mate ik ouder wordt speel ik ook steeds meer de rustigere niet al te moeilijke games.
Echter kan ik ook ontspanning vinden in een flink stuk wandelen of lekker in de tuin bezig te wezen.
Maar gamen is wel een groot onderdeel van mijn leven sinds 1988 en heb het altijd een goede en mooie manier gevonden om mij even af te sluiten van het echte leven.
Leuk geschreven.
Waarom ik game. Dat is de laatste tijd wel veranderd. Sinds ik een dochter heb ben ik niet zo standaard meer aan het gamen.
Ik heb een 10 minuten ritje naar het werk. Op mijn werk is het of een computer scherm, een ondersteuning aan een machine als een operator het even niet meer weet of combi.
En dus na die dag ook 10 minuten op een platteland weg naar huis. Wel vaak van die klevers achter mij die vast een heel boze vrouw hebben die zegt dat als hij niet om 17:00 thuis is zijn eten koud is, want waarom zou je anders zo haasten op een weg waar niemand rijd behalve ik toevallig.
Maar ik laat mijn hoofd vol vaak op het werk achter. Ik voel niet de noodzaak meer mezelf in een wereld te dompelen zoals ik paar jaar geleden wel deed.
Ik denk dat dat komt omdat mijn dochtertje van 1,5 die functie overgenomen heeft. Zij is mijn game.
Vaak zegt mijn vriendin ook dat ik best wel een game mag doen maar dan is er geen zin. Hahahah
Dus tegenwoordig game ik random. Ik denk ineens aan de ps5 en zet hem aan.
Soms wel als mijn dochtertje de controller komt brengen. Dat doet ze omdat het lampje op de controller dan aan is en dat vind ze interessant. Maar meestal is dat geen serieuze game sessie want zij wil dan ook, dus ik save dan vaak en geef haar de controller ook. Dus dat is meer fun dan gamen.
Per week game ik dus momenteel ook maar een uurtje of 2 a 3. Voorlopig prima.
En dan graag iets wat ik lekker op mijn tempo kan spelen. Een mooie wereld. Een mooi verhaal. Geen turbo snelheid maar lekker relaxt.
Zelda, Final fantasy 7 (remakes), Witcher 3 speel ik nog altijd vaak of juist voor het eerst. Maar lekker mijn tempo.
Of voorheen Immortals Fenix Rising of AC black flag( origineel)
Daar ga ik dan wel helemaal in op.
Maar wat betreft alle andere momenten:
Mijn dochtertje is mijn game geworden.
Of gedeeltelijk.
Gelukkig woon ik in een klein dorpje in een rustige straat. Ook een aardige tuin ook al ben ik niet zo vaak buiten te vinden.
Voor mij is gamen ook echt ontspanning. Het verschilt wel heel erg hoe veel ik speel (singleplayer).
Momenteel speel ik niks maar als ik met een leuke rpg of survival bezig ben kan ik zo tientallen uren in korte tijd spelen.
Ik vind het ook erg leuk om met de kinderen te gamen. Ze hebben de leeftijd dat ze bijna alles wel kunnen spelen dus daar gaat ook regelmatig veel tijd naartoe. En ze vinden het beiden ook erg leuk!
Verder speel ik op een vaste avond per week ook met vrienden (allemaal rond de 40), soms iets van Rocket League, soms een langere tijd hetzelfde spel zoals een survival.
1x per jaar hebben we ook een Lan Party bij mij thuis van 3 dagen. Dat doen we ondertussen al meer dan 20 jaar.
Mijn vriendin is ook wel van het gamen maar speelt meestal alleen en dan vaak citybuilders.
Mooi stukje, en interessante vraag om even bij stil te staan!
Ontspannen en ontdekken is voor mij een grote beweegreden om te gamen. Ik ben niet zo competitief (vooral niet online), maar een mooie wereld uitpluizen op m'n eigen tempo vind ik heerlijk. Het interactieve van games staat me toe om zo lang en diepgaand in de spelwereld te duiken als ik maar wil, terwijl bvb een film of (strip)boek je toch altijd maar een beperkte tijd in die wereld gunt vanuit beperkte perspectieven.
Ik speelde altijd van alle genres, maar merk dat ik de laatste jaren minder energie en tijd heb, vooral in de avonden. Hierdoor kijk ik soms wel eens op tegen het gamen, omdat het input vereist en je af kan gaan/kan verliezen. Een game als DOOM 2016 zou ik mezelf nu niet meer zien spelen, terwijl ik die als tiener misschien vet had gevonden. Veel van zulke FPS games zijn nu iets te intens voor me.
Ook woon ik nu een paar jaar samen met mijn vriendin en zal ik bepaalde spellen minder snel spelen als er iemand anders in de kamer zit. Bijvoorbeeld een JRPG waarbij ikzelf de cringy dialogen en characters nog net kan negeren, maar die gegarandeerd het hoon van m'n partner zou ontvangen. En dat haalt me dan toch uit de ervaring en ontmoedigt me om te spelen.
Ik herken ook veel van jou verhaal, echter woon ik zelf in een oase van rust. Ooit verhuisd vanuit Rotterdam naar de Waddenkust in Friesland. Ik woon letterlijk 25 meter van de kust af. Mijn man heeft zijn eigen dingen, vooral voetbal is echt zijn ding en alles wat er mee te maken heeft. Dus dat geeft mij ook de ruimte om mijn eigen dingen te doen, w.o. dus gamen.
We hebben een grote tuin rondom het huis, dus daar ben ik in mijn vrije tijd ook veel te vinden.
Verder verslaafd aan films, series en muziek (80’s New Wave, Early Rave, Hardcore tot en met pop en zelfs metal (Rammstein!!!). En games; ja ik ben wel een echte Ninty-fan. Dus van een Zelda, Mario of Metroid gaat mijn hart sneller kloppen.
Ik leef ook heel bewust met de dag. Als ik zie hoeveel mensen -w.o. ook veel jonge mensen valt mij op- al vroegtijdig ineens uit het leven gerukt worden of met een dodelijke ziekte worden gediagnostiseerd, dan denk ik wel eens: “Wat maak ik me toch druk om de meest belachelijke dingen!”.
Daarom doe gewoon lekker wat je wilt, wie je wilt zijn. Koop die motor, of die nieuwe keuken. Of neem de nodige risico’s in het leven! Het kan zo maar eens je laatste keer zijn. Leef!!!
Ik herken veel van jouw verhaal. Hier ook van jong af aan helemaal verslingerd aan allerlei digitale avonturen.
Gelukkig heb ik een vriendin die graag haar eigen ding doet (lezen, series kijken) waardoor ik veel tijd in mijn ding kan steken.
Ik doe genoeg naast gamen zoals sporten, lezen, knutselen en rommelen rondom huis, maar gamen doe ik het liefst. Het is de enige hobby waar ik op mijn werk naar uit kijk om te doen als het werk klaar is